Reklama

Wiadomości

W Częstochowie o postępach w kardiologii i onkologii

W Częstochowie odbyła się 12 października 2019 r. XI Międzynarodowa Konferencja Naukowa pt. „Postępy w kardiologii i onkologii”. Połączenie tych dwóch dziedzin w ramach jednej konferencji wynika z faktu, że choroby serca i nowotwory są przyczynami największej liczby zgonów w Polsce.

Obrady poprzedziło wręczenie Honorowych Statuetek Biegańskiego, prestiżowej nagrody przyznawanej przez Towarzystwo Lekarskie Częstochowskie zasłużonym lekarzom i osobom związanym z służbą zdrowia. Statuetki, których autorem jest krakowski rzeźbiarz Wojciech Pondel wręczyli: prof. dr hab. n. med. Jerzy Woy-Wojciechowski oraz dr Beata Zawadowicz - prezes TLCz.

Laureatami statuetki w 2019 r. zostali: dr Lidia Adamus, dr n. med. Bernadetta Atłasik, dr Irena Błaszczeć, dr n. med. Jacek Brendzel, dr n. med. Krzysztof Brożek, dr n. med. Barbara Huras, dr Krystyna Janik, dr Janusz Kasina, dr Elżbieta Morawiec-Szymonik, dr Anna Mucha, dr Danuta Nowicka, dr Anna Osiewacz, dr Sławomir Otrębski, dr Grażyna Politańska, prof. dr hab. dr n. med. Jerzy Szaflik, dr Dorota Wojtachnio i dr Bożena Wróbel. Wręczono również statuetki trzem laureatom z lat ubiegłych. Otrzymali je: dr Jarosław Lubiatowski, prof. Romuald Krajewski i prof. Krzysztof Składowski.

Wykład inauguracyjny zatytułowany „Zdrowie człowieka a środowisko” wygłosił prof. dr hab. n. med. Jerzy Woy-Wojciechowski. Profesor przytoczył statystyki, z których wynika, że średnia długość życia rośnie. Obecnie w Europie Zachodniej kobiety żyją średnio 84 lata, mężczyźni 77. Natomiast średnia wieku w Polsce 2016 r. wynosiła dla kobiet 82 lata, dla mężczyzn 73. - Głównymi przyczynami zgonów w Polsce są choroby serca i układu krążenia - to ponad 50% przyczyn zgonów i choroby nowotworowe - to prawie 20% przyczyn. Te dwa przykłady mówią jak wiele jest do zrobienia w dziedzinie kardiologii i onkologii - podkreślił prof. Woy-Wojciechowski. Wśród czynników mających wpływ na nasze zdrowie w 53 proc. jest to styl życia, środowisko to 20 proc, a opieka medyczna 10 proc. Jeżeli chodzi o styl życia, najważniejsze jest odżywianie, zwiększenie w diecie ilości warzyw i owoców oraz ryb, a także ruch, którego nie zastąpi żaden lek.

Reklama

W pierwszej części konferencji poświęconej problemem kardiologicznym wykłady wygłosili prof. dr hab. n. med. Beata Wożakowska-Kapłon, dr hab. n. med. Bartosz Hudzik, dr hab. n. med. Jan Z. Peruga, prof. dr hab. n. med. Grzegorz Piotrowski, prof. dr hab. n. med. Michał Nowicki oraz prof. dr hab. n. med. Mariusz Gąsior.

Wykłady w drugiej części, która była poświęcona chorobom onkologicznym, wygłosili: prof. dr hab. n. med. Aleksander Sieroń, prof. dr hab. n. med Marek Krawczyk, prof. dr hab. n. med Marek Durlik, prof. dr hab. n. med Romuald Krajewski, dr hab. n. med Michał Jarząb i dr Barbara Radecka.

Organizatorem konferencji było, jak co roku, Towarzystwo Lekarskie Częstochowskie. Komitetowi organizacyjnemu przewodniczyła dr Beata Zawadowicz. W wypowiedzi dla ”Niedzieli” prof. Jerzy Woy-Wojciechowski podkreślił społeczne zaangażowanie lekarzy zrzeszonych w TLCz, promowanie wartości i norm, które wyznaczył patron Towarzystwa dr Władysław Biegański, nawiązanie i podtrzymywanie kontaktów z Polonią medyczną na świecie i za naszą wschodnią granicą.

- Cieszę się, że tak ogromną entuzjastką Towarzystwa Lekarskiego jest doktor Beata Zawadowicz - prezes TLCz, która jest dobrym duchem towarzystwa i wykonuje olbrzymią pracę powiedział prof. Woy-Wojciechowski. - Jej zasługą są konferencje organizowane na poziomie, którego nie powstydziłby się najlepszy wydział uniwersytecki. W przeszłości w ramach konferencji były bezpośrednie transmisję operacji serca prosto z sal operacyjnych. Tym razem mamy konferencję poświęconą postępowi w kardiologii i onkologii - jak wspomniałem w wykładzie, w sumie ponad 72% zgonów w Polsce spowodowane jest przez choroby serca i układu krążenia i różnego rodzaju nowotwory. Dlatego bardzo ważna jest zarówno profilaktyka, m.in. upowszechnianie zdrowego stylu życia, jak i najnowszej wiedzy medycznej z tych dziedzin. Dobrze służy temu dzisiejsza konferencja.

2019-10-13 10:08

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bp Kamiński: W centrum medycy stoi człowiek potrzebujący naszej bliskości

2020-02-06 14:12

[ TEMATY ]

medycyna

Bp Kamiński

Artur Stelmasiak

Bp Romuald Kamiński

W centrum medycy stoi konkretny człowiek, który potrzebuje nie tylko fachowej pomocy ale także naszej obecności i bliskości - powiedział Przewodniczący Zespołu Konferencji Episkopatu Polski ds. Służby Zdrowia, bp Romuald Kamiński. W Narodowym Instytucie Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie, odbyła się prezentacja papieskiego orędzia na XXVIII Światowy Dzień Chorego, obchodzony 11 lutego we wspomnienie Matki Bożej z Lourdes. W tym roku nosi ono hasło „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię”. W prezentacji wziął między innymi udział Minister Zdrowia, prof. dr hab. n. med. Łukasz Szumowski.

Bp Romuald Kamiński powiedział, że Światowy Dzień Chorego to okazja, by przypomnieć że w centrum wszelkiej aktywności zarówno tej medycznej, jak i duchowej winien stać konkretny człowiek z jego potrzebami. - Jezus, który przyszedł do nas przyjmując ludzką naturę uczy nas tym samy w jaki sposób przyjmować drugiego, zwłaszcza tego cierpiącego – powiedział duchowny.

Nawiązując do papieskiego orędzia biskup zwrócił uwagę na jego praktyczny wymiar. - Jezus doskonale rozumie ludzi niedomagających, słabych, zagubionych, potrzebujących pomocy.

Poprzez tajemnicę wcielania Chrystusa od samego początku wchodzi w taki status, który pozwala Mu zbliżyć się do człowieka. Także w czasie swojej działalności apostolskiej zanim zaczął mówić o rzeczach wielkich - dotyczących Boga, pochylał się nad ludzką słabością. Poprzez ten przykład uczy nas dostrzegania konkretnej osoby. Ona winna stać w centrum całego naszego zatroskania – podkreślił bp Kamiński zwracając uwagę, że Kościół niczym Dobry Samarytanin stara się w swojej posłudze łączyć oba wymiary.

Z koli Minister Zdrowia, prof. dr hab. n. med. Łukasz Szumowski zwrócił uwagę, że jednym z największych wyzwań, które stają dziś przed pracownikami zawodów medycznych jest cierpliwość i umiejętność dotarcia do pacjenta. - Mamy wiele sukcesów na polu medycznym, ale są takie jednostki chorobowe, których nie da się zlikwidować, nie da się całkowicie wyleczyć pacjenta. Naszym zadaniem jest wówczas zminimalizować jego cierpienie. To wymaga od nas między innymi pokory – dodał.

Prezes Polskiej Unii Onkologii, dr n. med. Janusz Meder powiedział o przełomie w polskiej onkologii. Zwrócił uwagę, że nigdy nie było takiej sytuacji w której kilka podmiotów życia publicznego - prezydenta, premier i minister mówiło jednym językiem. Dzięki temu wspólnemu zaangażowaniu i wysiłkowi powstała Narodowa Strategia Walki z Rakiem. - Do tej pory mieliśmy do dyspozycji jedynie środki na działania interwencyjne. W tym momencie otrzymaliśmy konkretne fundusze zapewnione przez państwo – wyraził radość Prezes Polskiej Unii Onkologii.

Zwrócił uwagę, że Narodowe Centrum Onkologii zawsze traktowało pacjenta w sposób holistyczny. – Nawet w czasach transformacji i przełomu była to jedyna placówka, gdzie nigdy nie zdjęto krzyży ze ściany. To pokazuje jak wielką wagę przykładaliśmy do całościowego podejścia do pacjenta dostrzegając zarówno jego wymiar cielesny, psychiczny jak i duchowy – powiedział dr n. med. Janusz Meder.

Przyznał, że w dzisiejszej rzeczywistości nie jest ławo tak wyszkolić kadrę, by lekarze byli nie tylko dobrymi praktykami, ale także dobrymi ludźmi, tak by czuli to sami ich pacjenci.

- Tego uczył nas w Instytucie nasz wielki mistrz prof. Tadeusz Koszarowski. Mówił, że onkologia to nie jest nauka o nowotworach, ale o ludziach chorych na nowotwory. Jednostka ludzka jest wyjątkowością i wymaga odpowiedniego traktowania i szacunku. W zamian otrzymujemy coś bardzo ważnego. Nawet jeśli nie wyleczymy pacjenta ale jesteśmy z nim starając się przedłużyć mu życie wówczas mamy satysfakcję i spokój wewnętrzny, że zrobiliśmy wszystko co można było w danej sytuacji uczynić – powiedział Prezes Polskiej Unii Onkologii. Na zakończenie ks. prof. dr hab. Stanisław Dziekoński, rektor Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego wspomniał o kształceniu nowych kadr pracowników zawodów medyczny.

Światowy Dzień Chorego ustanowił św. Jan Paweł II 13 maja 1992 r. w liście do ówczesnego przewodniczącego Papieskiej Rady Duszpasterstwa Pracowników Służby Zdrowia, kard. Fiorenzo Angeliniego.

CZYTAJ DALEJ

Jasna Góra: w niedzielę rozpocznie się nabożeństwo czterdziestogodzinne przed Wielkim Postem

2020-02-20 18:14

[ TEMATY ]

Częstochowa

Jasna Góra

Wielki Post

nabożeństwo

Biuro Prasowe Jasnej Góry

Modlitwa o dobre przygotowanie do beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego, o powołania zakonne i kapłańskie do Zakonu Paulinów w roku jubileuszowym założyciela bł. Euzebiusza, o trzeźwość narodu wpisze się tegoroczne intencje nabożeństwa czterdziestogodzinnego Adoracji Najświętszego Sakramentu na Jasnej Górze. Stanowi ono tradycyjnie przygotowanie do Wielkiego Postu i rozpocznie się w najbliższa niedzielę.

W modlitewne czuwanie włączają się poszczególne grupy działające i posługujące na Jasnej Górze: Siostry Uczennice Boskiego Mistrza, Sodalicja Mariańska, Asysta Jasnogórska, Jasnogórskie Chóry: Żeński „Kółeczko” oraz Mieszany im. Królowej Polski, Bractwo NMP Królowej Korony Polski, Jasnogórska Rodzina Różańcowa i Bractwo Eucharystyczne, a także wierni Częstochowy i pielgrzymi.

Czterdziestogodzinnemu nabożeństwu towarzyszą specjalne intencje adoracji i modlitw. W tym roku jest to wynagrodzenie za zniewagi Najświętszego Sakramentu, za wszystkie grzechy przeciwko życiu, za rozlew krwi na świecie, wojny i terroryzm.

W roku 100-lecia urodzin św. Jana Pawła II wierni dziękować będą za dar jego pontyfikatu dla Kościoła i świata. To to będzie też czas szczególnego dziękczynienia za dar Eucharystii dla Kościoła i sakramentu święceń i kapłanów. Wśród intencji błagalnych będzie podejmowana modlitwa o dobre przygotowanie do beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego i o powołania zakonne i kapłańskie do Zakonu Paulinów w roku jubileuszowym 750. rocznicy śmierci założyciela bł. Euzebiusza z Ostrzyhomia.

- Chciejmy zatrzymać się, rozeznać swoją sytuację życiową, wejść z wiarą w Wielki Post. Nie zmarnujmy tego czasu - zachęca kustosz Jasnej Góry o. Waldemar Pastusiak. – To spotkanie z Bogiem, nawet doświadczenie tych zgiętych kolan, zimnej twardej posadzki będzie kruszyło nasze oporne serca i zbliżało nas do Boga – zwraca uwagę kustosz.

W czasie trwania nabożeństwa w jasnogórskiej bazylice wystawiony jest Najświętszy Sakrament – w niedzielę, 23 lutego, po Mszy św. o 11.00 do godz. 21.00, w poniedziałek od godz. 5.00 do 21.00 i we wtorek od godz. 5.00 do 18.00. W tym czasie pielgrzymi i mieszkańcy Częstochowy mogą włączać się w modlitwę przed Najświętszym Sakramentem. Nabożeństwo zakończy się we wtorek, 25 lutego, o godz. 17.00 nieszporami z kazaniem, które wygłosi bp senior Antoni Długosz.

Czterdziestogodzinne nabożeństwo ma bardzo bogatą i długą tradycję. Już w 1539 r. papież Paweł III pisał, że powstało, aby „ułagodzić gniew Boga, spowodowany występkami chrześcijan, oraz aby udaremnić wysiłki i machinacje Turków, dążących do zniszczenia chrześcijaństwa”.

Nabożeństwo to polega na nieustannej, trwającej czterdzieści godzin modlitwie przed uroczyście wystawionym Najświętszym Sakramentem. Adoracja trwa 40 godzin przede wszystkim dla upamiętnienia czasu, jaki według tradycji ciało Zbawiciela było złożone w grobie. Liczba 40 jest często wymieniana w Biblii i zawsze oznacza święty czas: przed rozpoczęciem nauczania Jezus przebywał na pustyni przez 40 dni, tyle samo czasu padał deszcz w trakcie potopu, Żydzi błąkali się na pustyni przez 40 lat.

Nie ma pewności co do tego, kiedy powstało czterdziestogodzinne nabożeństwo, ani kto je zapoczątkował. Najprawdopodobniej, jego korzenie można odnaleźć już w średniowiecznym (XIII-XIV) zwyczaju przenoszenia Najświętszego Sakramentu do Grobu Pańskiego właśnie na czterdzieści godzin.

Dzięki ciągłości czterdziestogodzinnego nabożeństwa przerodziło się ono w adorację wieczystą. Od roku 1534 wystawiano Najświętszy Sakrament do adoracji w monstrancji. W roku 1548 Filip Neriusz wprowadził czterdziestogodzinne nabożeństwo w Rzymie, a papież Klemens VIII w 1592 roku nakazał odprawiać je we wszystkich kościołach Wiecznego Miasta. W roku 1553 jezuici - jako główni propagatorzy - zaprowadzili czterdziestogodzinne nabożeństwo także poza Italią. Św. Ignacy Loyola bardzo zachęcał do urządzania w czasie karnawału trwających dwa dni lub czterdzieści godzin wystawień Najświętszego Sakramentu jako przebłagania za grzechy popełnione w tym okresie.

W XVI w. uroczyste wystawienia Najświętszego Sakramentu, trwające najczęściej czterdzieści godzin, organizowane były przeważnie w sytuacjach publicznych katastrof czy niebezpieczeństwa.

Papież Klemens VIII wydał w 1592 r konstytucję , która zaprowadziła w Rzymie nieprzerwany cykl uroczystych wystawień Najświętszego Sakramentu, odbywający się po kolei w różnych kościołach, w każdym po czterdzieści godzin. Wśród intencji Klemens VIII zalecał pokój” „Módlcie się o zgodę wśród chrześcijańskich książąt, módlcie się za Francję [Francja była wówczas szczególnie zagrożona], módlcie się, by wrogowie naszej wiary, straszliwi Turcy, którzy w swej pełnej pychy zaciekłości grożą zniewoleniem i zniszczeniem całego chrześcijańskiego świata, mogli być powaleni prawicą Wszechmogącego Boga”.

W 1731 r. papież Klemens XII wydał chyba najistotniejszą instrukcję regulującą sposób odprawiania czterdziestogodzinnego nabożeństwa, znaną później jako “Instructio Clementina”.

Papież Benedykt XIV, który w wydanej w 1748 r. encyklice „Inter Cetera” zalecał, by odprawiać przed Wielkim Postem czterdziestogodzinne nabożeństwo, które miało ochronić wiernych przed niebezpiecznymi rozrywkami oraz być formą pokuty za popełnione grzechy. Do dziś pozostało związane właśnie z okresem rozpoczęcia Wielkiego Postu.

CZYTAJ DALEJ

Franciszek w Bari: prośmy o łaskę miłowania bliźnich

2020-02-23 12:10

[ TEMATY ]

synod

homilia

biskupi

papież Franciszek

Bari

źródło: vaticannews.va

Papież Franciszek podczas Mszy św. w Bari

O aktualności przykazania miłości nieprzyjaciół i potrzebie proszenia Boga o łaskę miłowania braci i sióstr mówił Franciszek w kazaniu podczas Mszy św. sprawowanej 23 lutego na alei Wiktora Emanuela II w Bari. Ojciec Święty skupił się na czytanym w VII niedzielę zwykłą fragmencie „Kazania na górze” (Mt 5,38-48), mówiącym o przykazaniu miłowania nieprzyjaciół.

Na wstępie podkreślił rewolucyjny charakter słów Jezusa, który każe swoim uczniom wyrzec się wszelkiej przemocy. Zauważył, że czyni tak, ponieważ Bóg miłuje każdego człowieka, nawet tego, który czyni zło, a Pan Jezus sam w godzinie męki dał świadectwo tej właśnie miłości nieprzyjaciół, wybaczając swoim oprawcom. Kaznodzieja zachęcił do naśladowania Jego przykładu: „Umiłowani przez Boga, jesteśmy powołani do miłowania; a ci, którym wybaczono, do przebaczania innym; dotknięci miłością, by dawać miłość, nie czekając, aż inni to zaczną; darmo zbawieni, by nie szukać żadnej korzyści w czynionym dobru” – stwierdził papież.

Zaznaczył, że Pan Jezus żąda od nas odwagi miłości bez wyrachowania, gdyż Jego miarą jest miłość bez miary i to właśnie jest sednem Ewangelii. Podkreślił, że jedynym dobrym ekstremizmem chrześcijańskim jest ekstremizm miłości.

Franciszek przekonywał, by nie martwić się niegodziwością innych. Wskazał, że kulturę nienawiści przezwycięża się, walcząc z kultem narzekania. Wskazał, że rewolucja Jezusa polega na tym, że przechodzi się „od nieprzyjaciela, którego trzeba nienawidzić do nieprzyjaciela, którego trzeba miłować, od kultu narzekania do kultury daru. Jeśli należymy do Jezusa, to właśnie jest ta droga!” – stwierdził papież. Podkreślił, że nie jest to logika przegranego, lecz zwycięzcy, a we współczesnym świecie rozwiązaniem jest droga Jezusa: miłość czynna, pokorna i „do końca” (J 13, 1).

Ojciec Święty zauważył, że miłość nieprzyjaciół jest trudnym zdaniem. Ale trzeba się modlić o łaskę, o siłę miłości, prosić Boga, by postrzegać innych „nie jako przeszkody i komplikacje, ale jako braci i siostry, których należy miłować”.

„Dzisiaj wybierajmy miłość, nawet jeśli to kosztuje, nawet jeśli idzie pod prąd. Nie pozwólmy się uzależniać od dominującej mentalności, nie zadowalajmy się półśrodkami. Przyjmijmy wyzwanie Jezusa, wyzwanie miłości. Będziemy prawdziwymi chrześcijanami, a świat będzie bardziej ludzki” – stwierdził Franciszek na zakończenie swej homilii.


Oto polski tekst papieskiej homilii:

Jezus cytuje starożytne prawo: „Oko za oko i ząb za ząb” (Mt 5, 38; Wj 21, 24). Wiemy, co to znaczyło: ktokolwiek coś ci zabierze, zabierzesz mu to samo. To był naprawdę wielki postęp, ponieważ zapobiegał gorszej odpłacie: jeśli ktoś cię skrzywdził, odpłacisz mu w ten sam sposób, nie możesz uczynić mu czegoś gorszego. Zakończenie sporu remisem było krokiem naprzód. Jezus idzie jednak znacznie dalej: „A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu” (Mt 5, 39). Ale jakże to, Panie? Jeśli ktoś źle o mnie myśli, jeśli ktoś wyrządza mi krzywdę, czyż nie mogę odpłacić mu tą samą monetą? „Nie”, mówi Jezus: nie stosuj przemocy, żadnej przemocy.

Możemy sądzić, że nauczanie Jezusa realizuje pewną strategię: w końcu niegodziwy zrezygnuje. Ale nie z tego powodu Jezus żąda, by miłować nawet tych, którzy nas krzywdzą. Jaki to powód? Ten, że Ojciec, nasz Ojciec, zawsze kocha wszystkich, nawet bez wzajemności. On „sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych” (w. 45). A dzisiaj, w pierwszym czytaniu, mówi nam: „Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan, Bóg wasz!” (Kpł 19, 2). To znaczy: „Żyjcie tak jak Ja, dążcie do tego, do czego Ja dążę”. Jezus tak uczynił. Nie wskazał palcem na tych, którzy niesłusznie Go skazali i okrutnie zabili, ale rozpostarł dla nich swoje ramiona na krzyżu. I wybaczył tym, którzy wbijali Mu gwoździe w nadgarstki (por. Łk 23, 33-34).

Jeśli więc chcemy być uczniami Chrystusa, jeśli chcemy nazywać się chrześcijanami, to właśnie taka jest droga. Umiłowani przez Boga jesteśmy powołani do miłowania; ci, którym wybaczono, do przebaczania innym; dotknięci miłością, by dawać miłość nie czekając, żeby inni zaczęli; darmo zbawieni, by nie szukać żadnej korzyści w czynionym dobru. I możesz powiedzieć: „Ale Jezus przesadza! Mówi nawet: «Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują» (Mt 5, 44); mówi w ten sposób, aby wzbudzić uwagę, ale może tak naprawdę nie ma tego na myśli”. A jednak tak. Tutaj Jezus nie mówi w sposób paradoksalny, nie używa gry słów. Mówi jasno i wprost. Cytuje starożytne prawo i uroczyście mówi: „A Ja wam powiadam: miłujcie waszych nieprzyjaciół”. Są to słowa zamierzone, dokładne.

„Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują”. To jest nowość chrześcijańska. Tym się wyróżnia chrześcijaństwo. Modlić się i miłować: to właśnie mamy czynić. I to nie tylko wobec tych, którzy nas kochają, nie tylko wobec przyjaciół, nie tylko wobec naszego ludu. Ponieważ miłość Jezusa nie zna granic i barier. Pan prosi nas o odwagę miłości bez wyrachowania. Miarą Jezusa jest bowiem miłość bez miary. Ileż razy lekceważyliśmy Jego prośby, zachowując się jak wszyscy! Jednak przykazanie miłości nie jest zwykłą prowokacją, ale jest sednem Ewangelii. Nie akceptujemy wymówek dotyczących miłości wobec wszystkich, nie głosimy wygodnej roztropności. Pan nie był roztropny, nie poszedł na kompromis, zażądał od nas ekstremizmu miłości. To jedyny ekstremizm chrześcijański: ekstremizm miłości.

Miłujcie waszych nieprzyjaciół. Warto, abyśmy sobie powtórzyli te słowa i zastosowali je wobec osób, które nas źle traktują, irytują nas, które trudno nam zaakceptować, które odbierają nam spokój. Miłujcie waszych nieprzyjaciół. Warto, byśmy zadali sobie również pytania: „O co martwię się w życiu: o nieprzyjaciół, o tych, którzy mi czynią zło? Czy o miłość?”. Nie martw się niegodziwością innych, tych, którzy źle o tobie myślą. Zacznij natomiast rozbrajać swoje serce, ze względu na miłość Jezusa, bo ten, kto miłuje Boga, nie ma wrogów w swoim sercu. Oddawanie czci Bogu jest przeciwieństwem kultury nienawiści. A kulturę nienawiści zwycięża się, zwalczając kult narzekania. Ileż to razy narzekamy na to, czego nie otrzymujemy, czego nie lubimy! Jezus wie, że wiele rzeczy nie wychodzi, że zawsze znajdzie się ktoś, kto nie będzie nas lubił, nawet ktoś, kto nas będzie prześladował. Ale chce od nas tylko modlitwy i miłości. Oto rewolucja Jezusa, największa w dziejach: od nieprzyjaciela, którego trzeba nienawidzić do nieprzyjaciela, którego trzeba miłować, od kultu narzekania do kultury daru. Jeśli należymy do Jezusa, to właśnie jest ta droga!

Możesz jednak oponować: „Rozumiem wspaniałość ideału, ale życie to co innego! Jeśli będę miłował i wybaczał, to nie przetrwam na tym świecie, gdzie panuje logika siły i gdzie wydaje się, iż każdy myśli o sobie”. Ale czyżby logika Jezusa stała na straconej pozycji? Jest na straconej pozycji w oczach świata, ale zwycięska w oczach Boga. Święty Paweł powiedział nam w drugim czytaniu: „Niechaj się nikt nie łudzi... Mądrość bowiem tego świata jest głupstwem u Boga” (1 Kor 3, 18–19). Bóg widzi dalej. Wie, jak się zwycięża. Wie, że zło można pokonać jedynie dobrem. W ten sposób nas zbawił: nie mieczem, ale krzyżem. Miłować i przebaczać to życie zwycięzców. Przegramy, jeśli będziemy bronili wiary siłą. Pan powtórzyłby również nam słowa, które wypowiedział do Piotra w Getsemani: „Schowaj miecz do pochwy” (J 18, 11). W dzisiejszych Getsemani, w naszym obojętnym i niesprawiedliwym świecie, gdzie zdajemy się być świadkami umierania nadziei, chrześcijanin nie może postępować tak, jak ci uczniowie, którzy najpierw chwycili za miecz, a następnie uciekli. Nie, rozwiązaniem nie jest wyjęcie miecza przeciw komuś, ani też ucieczka przed czasami, w których żyjemy. Rozwiązaniem jest droga Jezusa: miłość czynna, miłość pokorna, miłość „do końca” (J 13, 1).

Drodzy bracia i siostry, dzisiaj Jezus swoją miłością bez granic podnosi poprzeczkę naszemu człowieczeństwu. Na koniec możemy zadać sobie pytanie: „A czy nam się to uda?”. Gdyby cel był niemożliwy, Pan nie żądałby od nas, abyśmy go osiągnęli. Ale w pojedynkę jest to trudne; jest to łaska, o którą trzeba prosić. Trzeba prosić Boga o siłę miłości, powiedzieć Mu: „Panie, pomóż mi miłować, naucz mnie przebaczać. Nie potrafię tego o własnych siłach, potrzebuję Ciebie”. Trzeba też prosić o łaskę postrzegania innych nie jako przeszkody i komplikacje, ale jako braci i siostry, których należy miłować.

Bardzo często prosimy o pomoc i łaski dla nas, ale jakże mało prosimy o to, byśmy umieli kochać! Nie prosimy dostatecznie, abyśmy umieli żyć istotą Ewangelii, aby być prawdziwie chrześcijanami. Ale „pod wieczór życia będziemy sądzeni z miłości” (Św. Jan od Krzyża, Słowa światła i miłości, 57). Dzisiaj wybierajmy miłość, nawet jeśli to kosztuje, nawet jeśli idzie się pod prąd. Nie pozwólmy się uzależniać od dominującej mentalności, nie zadowalajmy się półśrodkami. Przyjmijmy wyzwanie Jezusa, wyzwanie miłości. Będziemy prawdziwymi chrześcijanami, a świat będzie bardziej ludzki.

tłum. o. Stanisław Tasiemski OP (KAI) / Bari

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję