Proces beatyfikacyjny Jana Pawła II ukazał wyraźnie klarowność jego każdego działania, zarówno jako człowieka, jak i kapłana. Opinia, którą świat wykształcił o nim, poznając go coraz lepiej w ciągu ponad dwudziestu sześciu lat trwania pontyfikatu, okazała się uzasadniona. Sympatia, zapał modlitwy, spontaniczność w wypowiadaniu się, łatwość nawiązywania kontaktów nie były atrybutami wytworzonymi przez media, lecz autentycznymi cechami jego osoby.
Chrześcijaństwo, które często mamy tendencję odczłowieczać, jakby życie wiary było czymś eterycznym i prywatnym, było dla niego konkretnym, żywym doświadczeniem, żywym Jezusem Chrystusem, który stał się człowiekiem, by przeżywać radość i cierpienie człowieka. I to właśnie z tego powodu świadectwo religijne Karola Wojtyły okazało się niezwykle płodne, czego dowodzą listy wysyłane do Postulacji po jego śmierci od osób, dla których był inspiracją do zrozumienia własnego prawdziwego powołania.