Z Jasnej Góry

Krótko

19 lutego rozpoczęły się oględziny zabytkowych instrumentów dawnej Kapeli Jasnogórskiej. Tym samym zainaugurowana została kolejna faza prac zespołu konserwatorsko-edycyjnego, przygotowującego ekspertyzy stanu zachowania zabytkowych instrumentów muzycznych z jasnogórskich zbiorów. Nad pracami czuwają dr Alina Mądry z Katedry Muzykologii Uniwersytetu A. Mickiewicza w Poznaniu wraz z pracownikami Muzeum Instrumentów z Poznania oraz o. Nikodem Kilnar - prezes Stowarzyszenia Kapela Jasnogórska.

Zapowiedzi

9-11 marca - Dni skupienia dla sióstr pracujących w instytucjach kościelnych i domach zakonnych

12 marca - Maturzyści archidiecezji wrocławskiej

13 marca - Maturzyści diecezji sandomierskiej i archidiecezji gdańskiej

Z Amerykańskiej Częstochowy do Rzymu

Paulin administratorem Fundacji Jana Pawła II w Rzymie

O. Krzysztof Wieliczko został oddelegowany z Prowincji Amerykańskiej do domu zakonnego w Rzymie, gdzie podejmie obowiązki administratora Fundacji Jana Pawła II.
O. Krzysztof Wieliczko OSPPE przez ponad 20 lat posługiwał w Stanach Zjednoczonych. Pierwsze kroki kapłańskiej posługi pełnił jako wikary w parafii św. Stanisława BM na Manhattanie w Nowym Jorku (1987-96), następnie był jej proboszczem (1996-2003), pełnił także funkcję prowincjała w Amerykańskiej Częstochowie (2004-09) oraz był proboszczem w parafii św. Józefa w Rockville, Ct (2008-10). - Jestem wdzięczny Bogu wszechmogącemu za te ponad 20 lat posługi w tym kraju - mówi o. Wieliczko. - Ten piękny, wspaniały naród amerykański bardzo gościnnie i serdecznie przyjął mnie na tej ziemi. Moje doświadczenie pracy wśród Polonii jest bardzo pozytywne. Dziękuję wszystkim, którzy wspierali mnie swoją modlitwą i cierpieniem. Zapewniam o mojej modlitwie w każdy czwartek, podczas Mszy św. sprawowanej przy grobie sługi Bożego Jana Pawła II.
Fundacja Jana Pawła II została ustanowiona dekretem papieskim 16 października 1981 r. Jest to fundacja kościelna, non profit, która stawia sobie jako cele popieranie i realizację inicjatyw o charakterze naukowym, kulturalnym, religijnym i charytatywnym, związanych z pontyfikatem Ojca Świętego Jana Pawła II. Świadoma wielkości daru, jakim dla Kościoła, Ojczyzny i świata jest osoba i dzieło Papieża Polaka, podejmuje troskę o zachowanie i rozwój tego duchowego dziedzictwa oraz o przekazanie go następnym pokoleniom. Jej szczegółowe cele to: dokumentacja studium pontyfikatu i magisterium Jana Pawła II, również we współpracy z instytucjami o podobnym charakterze; opieka nad pielgrzymami w Rzymie - gośćmi Fundacji; pomoc w formacji duchownych i świeckich, zwłaszcza pochodzących z Europy Środkowo-Wschodniej.
Parafianie z Rockville i Manhattanu oraz pielgrzymi z Amerykańskiej Częstochowy żegnali o. Krzysztofa, mając w pamięci jego przedsięwzięcia i charyzmę skupiania wiernych przy Matce Bożej.
O. Michał Czyżewski OSPPE Doylestown

Uniwersytet Papieski Jana Pawła II

Pielgrzymka dziękczynna

Władze i pracownicy Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie (wcześniej Papieskiej Akademii Teologicznej) przybyli 20 lutego na Jasną Górę z pielgrzymką dziękczynną.
Kongregacja Wychowania Katolickiego wydała 19 czerwca 2009 r. dekret, w którym wyraziła decyzję Papieża Benedykta XVI o przekształceniu Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie w Uniwersytet Papieski Jana Pawła II, który jest pierwszym w Polsce uniwersytetem o tej randze. - To jest nasza wdzięczność, pierwsze nasze zadanie być tutaj - powiedział ks. prof. dr hab. Jan Maciej Dyduch, rektor Uniwersytetu. - A drugie - to jest prośba o błogosławieństwo Boże w pracy dla naszych pracowników, studentów, dla całego Uniwersytetu Papieskiego.
Dziękczynna Msza św. została odprawiona w Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej pod przewodnictwem ks. prof. Dyducha. Wśród koncelebrujących kapłanów byli: ks. dr hab. Józef Krzywda - dyrektor Instytutu Prawa Kanonicznego PAT, o. Izydor Matuszewski - generał Zakonu Paulinów, o. dr Arnold Chrapkowski - wikariusz generalny Zakonu Paulinów, a jednocześnie adiunkt na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu.
- Dziś o dary Ducha Świętego proszą w szczególny sposób profesorowie Instytutu Prawa Kanonicznego Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie - mówił w powitaniu o. Chrapkowski. - Dziękując Bożej Opatrzności za dar Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, prosimy, byśmy każdego dnia dorastali do miary wielkości naszego patrona - sługi Bożego Jana Pawła II.
Obecnie Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie liczy 3200 studentów.
O. Stanisław Tomoń OSPP Rzecznik Jasnej Góry

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.