Opowiadanie o narodzeniu Jezusa kończy się informacją o reakcji pasterzy (ww. 15-20) na przekazane im orędzie. Na pozór idylliczne zamknięcie narracji - w rzeczywistości staranne kazanie o przeżywaniu tajemnicy Narodzenia Pańskiego.
W rozumieniu pasterzy orędzie aniołów wydawałosię nieprawdopodobne: „Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan”. Tak wzniosłej zapowiedzi odpowiada niezwykły znak: „Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie”. Pasterzom nie było obce nauczanie o Mesjaszu, który będzie zarazem Królem, Wojownikiem i Zwycięzcą, Księciem pokoju i Kapłanem. To potrafią zrozumieć, ale o Niemowlęciu w żłobie nie słyszeli nigdy. Bezradne Dziecię ma być Zbawicielem świata? Owinięty w pieluszki - Mesjaszem? Dziecię leżące w żłobie - Panem? Pomimo tych niezwykłych, niemal niewiarygodnie brzmiących słów aniołów pasterze wybrali się niezwłocznie, bez długich debat i namysłów. Wybrali się pośpiesznie jak Maryja. W Betlejem na pozór nic szczególnego. „Znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie”. Zobaczyli Niemowlę, ale zobaczyli Je oświeceni Bożym Objawieniem.
W ostatnie dni grudnia bardziej lub mniej podniośle przeżywamy kolejne Boże Narodzenie. Ktokolwiek pragnie dotrzeć do tajemnicy narodzenia Chrystusa, powinien pobudzony słowami aniołów wybrać się na jej poszukiwanie. Na poszukiwanie tajemnicy Syna Bożego, który stał się człowiekiem. Nie powinien odkładać tego na później, gdy będzie więcej czasu, kiedy upewni się, że poszukiwania i droga nie będą daremne. Powinien wybrać się jak pasterze. Zbawcze orędzie skierowane do człowieka nie dopuszcza ociągania się i zwłoki.
Kiedy pasterze zobaczyli Dziecię w żłobie, „opowiedzieli o tym, co im zostało objawione” (w. 17). To nie było takie sobie opowiadanie, ale opowiadanie przekazywane w ten sposób, że „wszyscy, którzy to słyszeli, zdumieli się” (w. 18). Zdumienie wobec Bożego Objawienia nie jest jeszcze wiarą, ale z pewnością może być jej przedsionkiem. Jeśli wiara jest darem Boga, to posługa głosiciela, rodziców lub kogokolwiek innego może być porównywana z wprowadzaniem do przedsionka wiary. Od wielu czynników zależy to, czy orędzie o Betlejem głęboko zapadnie w serca. Z pewnością zależy od tego, kto je głosi, od jego żaru i jego ognia. Sprawa Jezusa potrzebuje entuzjastów. Pasterze opowiadali z entuzjazmem, jakkolwiek nie było już światła niebieskiego, ale tylko ubogi żłóbek oraz leżące w nim bezbronne Dziecię. Boże ślady w świecie są niepozorne, powszednie i pozbawione szczególnego blasku. Miłość Boga ogarnia nas powszedniością każdego dnia. Człowiek wierzący zna jednak jej niewidzialny blask i potrafi o niej opowiadać z entuzjazmem. Takim ma być powszednie głoszenie Kościoła.
Tekst i zdjęcie - z książki-albumu „Gdy Jezus narodził się w Betlejem... Ewangelia Dzieciństwa z komentarzem teologiczno-biblijnym i ikonograficznym”. Autorami tej pozycji są: ks. Antoni Paciorek - komentarz teologiczno-biblijny i Urszula Małgorzata Mazurczak - komentarz ikonograficzny, Wydawnictwo KUL, Lublin 2005.
Narodzenie Jezusa
6 Kiedy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania.
7 Powiła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie.
8 W tej samej okolicy przebywali w polu pasterze i trzymali straż nocną nad swoją trzodą.
9 Wtem stanął przy nich anioł Pański i chwała Pańska zewsząd ich oświeciła, tak że bardzo się przestraszyli.
10 I rzekł do nich anioł: Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu:
11 Dziś bowiem w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan.
12 A to będzie znakiem dla was: znajdziecie Niemowlę, owinięte w pieluszki i leżące w żłobie».
13 I nagle przyłączyło się do anioła mnóstwo zastępów niebieskich, które wielbiły Boga słowami:
14 «Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom, w których sobie upodobał».
15 Gdy aniołowie odeszli od nich do nieba, pasterze mówili między sobą: «Pójdźmy do Betlejem i zobaczmy, co się tam zdarzyło, i o czym nam Pan oznajmił».
16 Udali się też pośpiesznie i znaleźli Maryję, Józefa oraz leżące w żłobie Niemowlę.
17 Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli, co im zostało objawione o tym Dziecięciu.
18 A wszyscy, którzy to słyszeli, zdumieli się tym, co im pasterze opowiedzieli.
19 Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu.
20 A pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jak im to zostało przedtem powiedziane.
(Łk 2, 6-20)
Pomóż w rozwoju naszego portalu
