Celem naszej pielgrzymki jest szczyt Góry Oliwnej w Jerozolimie, gdzie znajduje się ostatnie sanktuarium związane z ziemskim życiem Jezusa Chrystusa - miejsce Jego Wniebowstąpienia. Według Dziejów Apostolskich i tradycji, w tym miejscu Zmartwychwstały Chrystus pożegnał się z uczniami przed uniesieniem się w Niebo. „«...gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi». Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu” (Dz 1, 8-9).
Sanktuarium Wniebowstąpienia Jezusa należy dzisiaj do muzułmanów; by wejść do rotundy na miejscu tego wydarzenia należy wnieść symboliczną opłatę. Chrześcijanie mogą sprawować tu własną liturgię tylko raz w roku - w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego.
Pierwszy kościół upamiętniający wydarzenie, o którym mówią ewangeliści Łukasz i Marek, stał tu już w IV wieku. Wybudowany został w 378 r. przez rzymską matronę o imieniu Poimenia. Hiszpańska pątniczka Egeria, która nawiedziła Ziemię Świętą w 380 r., w swoim pamiętniku z podróży nazwała kościół Imbomon. W V wieku św. Melania założyć miała tuż obok kościoła klasztor Apostolion. Kościół Wniebowstąpienia został przebudowany przez krzyżowców; w XII wieku był budowlą na planie ośmiokąta. W 1187 r. został zamieniony przez Saladyna na meczet. I meczetem pozostaje po dziś dzień. Na szczęście muzułmanie nie utrudniają chrześcijanom dostępu do rotundy, w której według tradycji znajduje się ślad prawej stopy Chrystusa odbity na kamieniu w chwili Wniebowstąpienia. Ślad lewej stopy przeniesiono do meczetu Al-Aksa, znajdującego się na Wzgórzu Świątynnym po drugiej stronie doliny Cedronu, bowiem wyznawcy islamu czczą Jezusa jako swego proroka. To nie jedyny ekumeniczny fakt związany z sanktuarium. 5 stycznia 1964 r. spotkali się tu i wymienili pocałunek pokoju patriarcha Konstantynopola Atenagoras i papież Paweł VI.