Milkną karnawałowe zabawy, w nadchodzącym tygodniu rozpoczynamy okres Wielkiego Postu, liturgiczny czas przygotowania do świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Towarzyszyliśmy latom dziecięcym i młodzieńczym Boskiego Odkupiciela, Jego wiekowi dojrzałemu, nauczaniu, cudom - i dobrze nam było trwać u stóp Chrystusa Pana, wsłuchując się w Jego słowa. Dochodziły do nas nawoływania do nawrócenia i szliśmy za Panem tam, dokąd On szedł.
Teraz nadszedł czas, aby być z Nim, gdy jest prześladowany i wchodzi na drogę odkupieńczego cierpienia. Mistrz wzywa nas na tę drogę, na której ukaże nam i pozostawi na wieki znaki największej miłości, miłości miłosiernej i odkupieńczej. Wzywa każdego z nas, abyśmy z Nim wypełnili do końca wolę Ojca, wolę trudną, wymagającą całkowitej ofiary. Liczy na to, że będziemy Mu towarzyszyć, jak liczył na trzech uczniów w Ogrodzie Oliwnym, którzy, niestety, doczekali się smutnej uwagi Pana: „Nie mogliście czuwać ze Mną?”. Sługa Boży Jan Paweł II przypomina słowa Chrystusowe: „Czuwajcie i módlcie się!” - i mówi: „To polecenie Chrystusa jest aktualne w każdym okresie, ale wydaje się jeszcze bardziej wymowne i trafne na początku Wielkiego Postu. Przyjmijmy je z pokorną uległością. Starajmy się przekładać je na praktyczne gesty nawrócenia” - zachęca Ojciec Święty.
Znamy tę drogę, którą przejść musiał Odkupiciel człowieka, Odkupiciel każdego z nas, mój Odkupiciel... Dlatego trzeba mi zapytać siebie: Czy mam odwagę iść z Jezusem tam, gdzie prowadzi Go wola Ojca...? Iść aż do końca...? Czy mam w sercu tyle odważnej miłości, by wraz z Nim powiedzieć: „Ojcze, nie moja, ale Twoja wola niech się stanie”...?
Otwórzmy Pismo Święte i rozważajmy zdanie po zdaniu, aby nie uronić niczego z największego dzieła Jezusowej miłości. Bł. Maria Karłowska mówi: „Jakże poznać Boga, jeżeli nie ze słów Jego? Jakże poznać siebie, jeżeli nie za pomocą światła, które ze słów Jego płynie?”.
Liturgia Środy Popielcowej rozpoczynającej Wielki Post wzywa nas: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!”. Jak wymowne są te słowa, zachęcające do otwarcia Świętej Księgi, ukazującej nam przestrzenie odkupieńczej Miłości, która do końca nas umiłowała, która jedyna zdolna była do oddania siebie jako Ofiary Miłosierdzia za nas. Oddał samego siebie, bo do końca nas umiłował.
Benedykt XVI mówi: „Każdego roku przy okazji Wielkiego Postu Kościół zachęca nas do szczerego przeanalizowania własnego życia w świetle wskazań Ewangelii. Oby ten czas pokuty był dla każdego chrześcijanina czasem prawdziwego nawrócenia i intensywnego zgłębiania tajemnicy Chrystusa, który przyszedł, aby stało się zadość wszelkiej sprawiedliwości”.
Tylko idąc krok za krokiem drogą męki Pana, ukazaną w opisach Ewangelistów, zrozumiemy, że jako uczniowie Ukrzyżowanego musimy - jak poucza bł. Matka Maria - „nieść swój krzyż ofiary na każdy dzień, wyrzec się przywiązań, modlić się, czynić pokutę za siebie i za grzeszników, cierpieć na duszy i na ciele” - aby stać się jedno z cierpiącym Odkupicielem człowieka, aby żyć w komunii z Nim. Dlatego Błogosławiona wzywa: „Rozważaj tajemnice gorzkiej męki Pana: wpatruj się w Niego, jak cierpi w Ogrójcu, jak Go znieważają, biczują. Patrz na Mistrza idącego Drogą Krzyżową, jak po trzykroć upada z miłości do ciebie, która ciągle upadasz w te same ułomności. Patrz, jak Go krzyżują i w cieniu krzyża, Krwią Najświętszą zbroczonego, rozmyślaj o swoich dla Jezusa uczuciach. Niech cień krzyża oświeci to twoje rozpamiętywanie i da ci poznać prawdę”.
Nasz już wkrótce bł. Jan Paweł II poucza: „Wielki Post jest drogą dynamicznej i twórczej refleksji, która skłania do pokuty, aby ożywić wolę ewangelicznej służby; jest drogą miłości, która otwiera dusze wiernych na braci”. Bł. Maria Karłowska wkłada w usta Pana Jezusa takie słowa: „W szkole krzyża głosiłem moralność, która polega na zaparciu się siebie i cnocie, co się ukrywa; i mądrość, która się upokarza; i dobroć, co tym jest szczęśliwsza, im więcej daje” - i zachęca: „Pragnij naśladować życie i cierpienia Boskiego Nauczyciela, bo każdy chrześcijanin cierpieć musi; dobrem za zło płacić - bo to jest właściwe Jezusowi Chrystusowi i uczniom Jego. Nie jesteśmy powołani na Tabor, by tam podziwiać chwałę Pana. My mamy trwać u stóp krzyża. Cała wieczność przeznaczona jest na chwałę, szczęście i zachwyt obcowania z Jezusem Uwielbionym; słuszna rzecz, abyśmy teraz służyli Jezusowi ukrzyżowanemu. Niech te tajemnice spoczywają na gruncie twego serca. Miej przed oczyma ukrzyżowanego Odkupiciela”.
Benedykt XVI przypomina: „Patrząc na Chrystusa, pamiętajmy, że On też patrzy na nas. Ten, którego przebiliśmy naszymi winami, niestrudzenie zalewa świat niewyczerpanym strumieniem miłosiernej miłości. Oby ludzkość zrozumiała, że tylko z tego źródła można czerpać duchową energię, niezbędną do zbudowania pokoju i szczęścia, których każdy człowiek nieustannie poszukuje”.
Błogosławiona z Jabłonowskiego Wzgórza mówi z nadzieją: „U końca naszej drogi widzimy krzyż Chrystusowy w otoczeniu wielu świętych, w niezmiernej chwale”. Wraz z bł. Marią Karłowską prośmy Matkę Najświętszą, która wytrwała w komunii ze swym Boskim Synem w dniach męki, aż po konanie na krzyżu: „O Matko Boleści, przez ten miecz, który Serce Twoje przeszył, racz moje serce napełnić miłością i wdzięcznością, racz wpisać w nie głęboko Jezusa śmierć i rany, abym o nich często myślała, pamiętała i zasłużyła sobie oglądać Jego chwałę w niebie” - aby Boski mój Odkupiciel przyznał się do mnie w domu Ojca jako do tej, która trwała w komunii z Nim i dotrwała do końca - w radości i pomyślności, ale też w trudzie, bólu, cierpieniu i oddaniu życia w Jego ręce u kresu naszej drogi.