Jak przybliżyć współczesnemu uczniowi odkrycia naukowe Galileusza? Jak wyjaśnić, trwający dość długo opór Kościoła przed przyjęciem teorii Kopernika? Jak wreszcie przekonywać niektórych współczesnych katolików, że między nauką a wiarą nie ma i nie może być sprzeczności?
Przed tymi pytaniami stanęła Czesława Dresler, nauczycielka fizyki w Katolickim Liceum Ogólnokształcącym im. Jana Pawła II, która postanowiła przygotować program popularno-naukowy w formie multimedialnego widowiska pt. „Sprawa Galileusza. Od Kopernika do Jana Pawła II” z udziałem uczniów.
Do współpracy zaproszeni zostali specjaliści z różnych dziedzin: Bożenna Gorąca (fizyk), Magdalena Formejster (historyk), ks. Piotr Ciącio (katecheta), Joanna Mirzejewska (filolog klasyczny), Agnieszka Socha i Joanna Marlicka (polonistki), Krzysztof Dzierbicki (informatyk), Dominika Lenart (wychowanie fizyczne). Pod ich kierunkiem uczniowie klas pierwszych „Katolika” w ciągu czterech miesięcy przygotowali ciekawy program.
Na uroczystą premierę widowiska zaproszono dyrekcję i przyjaciół szkoły (wśród nich prezesa fundacji Marka Pawlikowskiego) oraz wszystkich uczniów. Program rozpoczęła utrzymana w konwencji rapu biografia Galileusza (odśpiewana przez Piotra Kwiatkowskiego i Mateusza Miękosia); kolejnym punktem była scena z procesu Galileusza przed Świętym Oficjum, przenosząca widzów do Rzymu roku 1633 (rolę Galileusza odegrał Olek Kosowski); kolejna scena to odczytanie listów do Galileusza od przedwcześnie zmarłej ukochanej córki, która wybrała życie zakonne (Malwina Makara); teorię heliocentryczną Kopernika zaprezentowano w widowisku układem tanecznym (Paulina Kamocka, Kasia Kamerska i Kamila Sobierajska).
W formie multimedialnej uczniowie zaprezentowali najważniejsze osiągnięcia naukowe Galileusza. Na wielkich planszach zilustrowano także historię astronomii. Ostatnim akcentem była rehabilitacja Galileusza, a całość prezentacji zakończył quiz dla publiczności.
Ten szkolny program prezentowany także przed szeroką publicznością w innych gimnazjach dobrze wpisuje się w słowa Jana Pawła II z encykliki „Wiara i Rozum”: „Religia i nauka mogą i powinny się wspierać”.
Przy okazji warto zaznaczyć, że nieprawdą jest, jak sądzi wielu, że Galileusz został spalony na stosie, lub był torturowany przez inkwizycję. Galileusz miał przyjaciół wśród kardynałów. Do końca życia mieszkał w pałacu, a jego pokuta polegała na codziennym odmawianiu siedmiu psalmów. Dlaczego wielu ówczesnych uczonych, nie tylko teologów nie rozumiało Galileusza, wyjaśniają historycy nauki. Niedawno Benedykt XVI przypomniał uczestnikom sesji plenarnej Papieskiej Akademii Nauk, że „Galileusz postrzegał przyrodę jako księgę, której autorem jest Bóg - tak jak jest On autorem Pisma”. Odnośnie do przyczyn konfliktu cenną wskazówkę dał Jan Paweł II - napominając teologów, że ich obowiązkiem jest „informować się na bieżąco o odkryciach naukowych, aby ocenić w razie potrzeby, czy nie powinni ich uwzględnić w swoich rozważaniach bądź też zrewidować swego nauczania” (dop. red.).
Iz 58 należy do części księgi związanej z czasem po powrocie z wygnania. Trwa post i modlitwa, a równocześnie trwa krzywda ubogich. Prorok dostaje polecenie: „Wołaj na całe gardło”. To mowa publiczna, w tonie upomnienia. Lud pości i pyta, czemu Bóg „nie widzi”. Odpowiedź dotyka dnia pracy. W dzień postu załatwia się interesy i „uciska” robotników. Pojawia się spór i przemoc. Zewnętrzne znaki żałoby zostają nazwane: skłanianie głowy „jak sitowie” i leżenie w worze z popiołem. Hebrajskie określenie sitowia oznacza trzcinę bagienną, łatwo uginającą się pod palcami. Prorok pokazuje więc gest, który można wykonać bez przemiany życia. „Post, który wybieram” zostaje opisany czasownikami wyzwolenia. Należy rozwiązać więzy nieprawości, zerwać jarzmo, wypuścić uciśnionych. Potem idą czyny bardzo konkretne. Należy dzielić chleb z głodnym, wprowadzić pod dach biednych tułaczy, okryć nagiego, nie odwracać się od człowieka „z własnego ciała”. Hebrajskie bāśār oznacza także krewnego, więc odpowiedzialność zaczyna się najbliżej. Wers 8 używa obrazu świtu. Światło wschodzi, a „chwała Pana” idzie z tyłu jako osłona. W 9a pada obietnica: „Oto jestem” (hinneni). To słowo pojawia się w Biblii jako odpowiedź gotowości, na przykład u Samuela w noc powołania. Prorok ukazuje post, który otwiera drogę do wysłuchanej modlitwy i do uzdrowienia relacji społecznych. W wersecie 1 pojawia się obraz trąby. Hebrajskie skojarzenie prowadzi do szofaru, rogu używanego do ogłaszania świąt i alarmu. Ten sam dźwięk ma obudzić sumienie wspólnoty. W tle stoją także posty pamięci po katastrofie, o których mówi Za 7-8.
Dzieci fatimskie, którym objawiła się Matka Boża – Hiacynta, Łucja i Franciszek
Nie licząc tzw. świętych młodzianków, z chwilą kiedy papież dokonał ich
kanonizacji, dzieci z Fatimy stały się najmłodszymi świętymi Kościoła. Oboje
zasnęły w Panu, nie będąc jeszcze nastolatkami. „Kościół pragnie jak gdyby
postawić na świeczniku te dwie świece, które Bóg zapalił, aby oświecić ludzkość
w godzinie mroku i niepokoju” – mówił Jan Paweł II 13 maja 2000 roku,
dokonując ich beatyfikacji. Uzdrowioną osobą, dzięki której rodzeństwo oficjalnie
uznane zostało za święte, był mały chłopiec – tylko trochę mniejszy od nich...
Dziecko wiszące nad przepaścią,
próbujące sforsować parapet okna lub
barierkę balkonu – skąd my to znamy?
Jeśli macie dzieci, być może też tego kiedyś
doświadczyliście albo śni wam się to w nocnych
koszmarach. Taki właśnie przypadek wydarzył się
brazylijskim małżonkom João Batiście i Lucilii
Yurie. Około 20 wieczorem 3 marca 2013 roku ich
mały pięcioletni synek Lucas bawił się z młodszą
siostrą Eduardą w domu swojego dziadka
w mieście Juranda, leżącym w północno-
-wschodniej Brazylii.
Co mu strzeliło do głowy, żeby zbyt
niebezpiecznie zbliżyć się do okna? Nie wiadomo.
W jego przypadku zabawy przy oknie zakończyły
się jednak najgorzej, jak tylko mogły – wypadł.
Niestety, okno znajdowało się wysoko – sześć
i pół metra nad ziemią, a właściwie nad betonem. Uderzywszy z impetem o twarde podłoże,
malec pogruchotał sobie czaszkę, a część
tkanki mózgowej wypłynęła na zewnątrz.
Nieprzytomnego chłopca zabrała karetka. Jego
stan był krytyczny, zapadł w śpiączkę. Z placówki
w Jurandzie wysłano dziecko w niemal godzinną
drogę do szpitala w Campo Mourao. Po drodze
jego serce dwa razy przestawało bić. Dawano
mu niewielkie szanse na przeżycie – minimalne,
prawie żadne.
Autor rozważań ks. Maciej Jaszczołt to kapłan archidiecezji warszawskiej, biblista, wikariusz archikatedry św Jana Chrzciciela w Warszawie, doświadczony przewodnik po Ziemi Świętej. Prowadzi spotkania biblijne, rekolekcje, wykłady.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.