Jubileusz 10-lecia istnienia Pijarskiej Szkoły Podstawowej im. o. Onufrego Kopczyńskiego SchP obchodzony był 29 listopada na Siekierkach. Z tej okazji Mszę św. w Sanktuarium
Matki Bożej Nauczycielki Młodzieży odprawił Prymas Polski kard. Józef Glemp. Zainaugurowano również comiesięczne Msze św. w intencji współpracowników i darczyńców Stowarzyszenia
Parafiada.
W uroczystościach na Siekierkach wzięli udział m.in. ambasador Hiszpanii w Polsce (założyciel Zakonu Pijarów św. Józef Kalasancjusz był Hiszpanem), parlamentarzyści, władze samorządowe i oświatowe.
Liczną grupę stanowili oczywiście uczniowie obchodzącej jubileusz pijarskiej szkoły.
Mszy św. przewodniczył kard. Glemp w koncelebrze z o. Józefem Tarnawskim SchP i kilkunastoma innymi księżmi. W homilii Ksiądz Prymas wskazał na konieczność
poznawania świata i mozolnej nauki. Podkreślił, że ważna jest nie tylko wiedza, ale również dobre wychowanie. - Dlatego państwo, Kościół i rodzice dbają nie tylko o nauczanie
młodych ludzi, ale także o kształtowanie ich charakterów - mówił Kaznodzieja.
Kard. Glemp poświęcił także sztandar Pijarskiej Szkoły Podstawowej w Warszawie. Na sztandarze widnieje Orzeł w koronie. Centralne miejsce zajmuje popiersie o. Kopczyńskiego.
Umieszczono również pełną nazwę szkoły i łaciński napis „Pietas et litterae” - „Pobożność i nauka”, który jest hasłem Zakonu Pijarów.
Na zakończenie Mszy św. ojciec prowincjał Tarnawski poinformował, że zakon będzie czynił starania, aby już niebawem na Siekierkach działała nie tylko szkoła podstawowa, ale również gimnazjum i liceum.
Charyzmatem pijarów jest nauczanie dzieci i młodzieży w duchu pobożności. W sposób szczególny pijarzy otaczają opieką dzieci najbardziej potrzebujące - sieroty,
biedne i bezdomne. W konstytucjach zakonu św. Józef Kalasancjusz napisał m.in.: „Nie będziemy nigdy gardzić dziećmi ubogimi, lecz zawsze z wielką cierpliwością i miłością
będziemy się starać o ich wychowanie w dobrym”. Oprócz trzech ślubów zakonnych pijarzy składają czwarty - „bezinteresownej troski o nauczanie i wychowanie
dzieci i młodzieży”.
Ezechiel przemawia do wygnańców w Babilonii. Wśród nich krąży przysłowie: „Ojcowie jedli cierpkie grona, a synom cierpnieją zęby” (Ez 18,2). Rozdział 18 prostuje takie myślenie i mówi o odpowiedzialności osoby. Po utracie ziemi i świątyni łatwo uznać los za przesądzony. Prorok otwiera drogę nowego początku. W tej perykopie powraca hebrajskie (šûb), „zawrócić”. Nawrócenie zostaje opisane w kategoriach czynów: odejście od występków oraz zachowywanie „prawa i sprawiedliwości”. Bóg ogłasza, że dawne grzechy nie staną jako oskarżenie. To język sądowy. Wspominanie win utrzymywało oskarżenie w mocy, a przebaczenie usuwało je z pola widzenia. Formuła „będzie żył, a nie umrze” brzmi jak wyrok uniewinniający ogłoszony nad człowiekiem, który zmienił drogę. Prorok opisuje Boga, który przyjmuje zawrócenie jako nowy kierunek życia, a nie jako chwilowy zryw. Równie mocno brzmi druga strona obrazu - odejście od dobra ku nieprawości. Tekst mówi o utracie życia przez sprawiedliwego, który porzuca prawo. Nie ma tu zgody na religijną pewność siebie. W tle słychać spór o „drogę” (derek). Izraelici zarzucają Panu brak sprawiedliwości, a Ezechiel odsłania nierówność ludzkiego postępowania. Najbardziej wyraziste zdanie odsłania wolę Boga. On nie chce śmierci grzesznika. Wezwanie do zawrócenia ma charakter ratunkowy i zakłada realną możliwość zmiany. „Życie” oznacza trwanie w Bożej opiece i wśród ludzi, „śmierć” oznacza wejście w konsekwencje czynów, które niszczą relacje i wspólnotę.
Im lepiej funkcjonują centralne urzędy Kościoła, tym większa korzyść dla Kościoła na całym świecie – na to wskazanie św. Bernarda zwrócił uwagę bp Erik Varden w dziesiątej nauce wygłoszonej podczas rekolekcji wielkopostnych Papieża i Kurii Rzymskiej. Przypomniał, że Bernard radził późniejszemu papieżowi Eugeniuszowi III przede wszystkim otaczać się dobrymi ludźmi.
Święty Bernard napisał traktat „O rozważaniu” (De consideratione). Cieszył się on najszerszym rozpowszechnieniem spośród wszystkich jego dzieł. Może się to wydawać zaskakujące, ponieważ tekst jest w istocie listem skierowanym do konkretnej osoby w wyjątkowej sytuacji. Bernard napisał go dla swojego współbrata, włoskiego mnicha Bernarda dei Paganelli, który — będąc już kapłanem Kościoła w Pizie — wstąpił do Clairvaux w 1138 roku.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.