Reklama

Benedykt XVI

Papież senior Benedykt XVI obchodzi 89. rocznicę urodzin (kalendarium)

Dzisiaj papież senior Benedykt XVI obchodzi 89. rocznicę urodzin a 19 kwietnia br. przypada 11 rocznica jego wyboru na papieża. Joseph Ratzinger przyszedł na świat 16 kwietnia 1927 r. w Marktl am Inn w Niemczech. Z tej okazji publikujemy kalendarium życia i pontyfikatu papieża Niemca, który 28 lutego 2013 r. jako pierwszy od kilkuset lat następca św. Piotra zrezygnował z urzędu papieskiego

[ TEMATY ]

Benedykt XVI

rocznica

Grzegorz Gałązka

16 kwietnia 1927: w Marktl am Inn w diecezji pasawskiej w Bawarii w rodzinie Josepha i Marii Ratzingerów przychodzi na świat trzecie dziecko – Joseph. Dzieciństwo i młodość spędza on w Traunstein nieopodal granicy austriackiej.

1945: pod koniec II wojny światowej J. Ratzinger zostaje wcielony do wojska jako pomocnik w artylerii przeciwlotniczej.

1946-51: studia filozofii i teologii we Fryzyndze i Monachium.

Reklama

1951: święcenia kapłańskie – 29 czerwca.

1953: zdobył stopień doktora pracą o św. Augustynie, zatytułowaną "Lud i Dom Boży w nauce św. Augustyna o Kościele" i zostaje wykładowcą dogmatyki i teologii fundamentalnej we Fryzyndze.

1957: habilitacja na podstawie rozprawy pt. „Teologia dziejów u św. Bonawentury”.

Reklama

1958: profesor kolegium we Fryzyndze.

1959-66: profesor w Bonn.

1962-65: podczas Soboru Watykańskiego II ks. Ratzinger jest teologicznym doradcą kard. Josefa Fringsa, arcybiskupa Kolonii i przewodniczącego episkopatu RFN. Współpracuje nad ostateczną wersją najważniejszych dokumentów soborowych. Później zajmuje ważne stanowiska w episkopacie Niemiec i w Międzynarodowej Komisji Teologicznej w Watykanie.

1966-69: profesor w Tybindze.

1969-77: profesor w Ratyzbonie, gdzie jest także wicerektorem uniwersytetu.

1977: 25 marca Paweł VI mianuje ks. J. Ratzingera arcybiskupem Monachium i Fryzyngi. Jego zawołaniem biskupim są słowa: "Współpracownik prawdy". Sakrę nowy biskup przyjmuje 28 maja z rąk biskupa Würzburga – Josefa Stangla (współkonsekratorami są biskupi Rudolf Graber z Ratyzbony i Ernst Tewes CO - pomocniczy archidiecezji monachijsko-fryzyńskiej), a już 27 czerwca zostaje kardynałem.

1978: w dniach 16-24 września był wysłannikiem papieskim na III Międzynarodowy Kongres Mariologiczny w Guayaquil (Ekwador); w sierpniu i październiku brał udział w dwóch konklawe, które wybrało najpierw Jana Pawła I, a następnie Jana Pawła II.

1981: 25 listopada Jan Paweł II powołuje go na prefekta Kongregacji Nauki Wiary, z czym łączy się również stanowisko przewodniczącego Papieskiej Komisji Biblijnej i Międzynarodowej Komisji Teologicznej.

1982: 15 lutego kardynał ustępuje z urzędu arcybiskupa Monachium i Fryzyngi.

1983: już w pierwszych latach pełnienia przezeń funkcji prefekta Kongregacji dochodzi do polemik z teologią wyzwolenia, m.in. z ks. Gustavo Gutierrezem z Peru (1983) oraz z braćmi Clodovisem i Leonardo Boffami z Brazylii (1984/85). W kwietniu 1986 r. ukazuje się "Instrukcja o niektórych aspektach teologii wyzwolenia", która łagodzi konflikty i toruje drogę dla teologii wyzwolenia nie ukierunkowanej na marksizm.

1992: 5 grudniu przedstawiono w Watykanie Katechizm Kościoła Katolickiego, opracowywany od 1986 r. pod kierownictwem kard. Ratzingera.

2000: ogłoszona przez kard. Ratzingera deklaracja "Dominus Iesus" (6 sierpnia) o jedyności i powszechności zbawczej Jezusa Chrystusa i Kościoła wywołuje burzliwą debatę na całym świecie.

2001: kardynał mówi o trudach sprawowanego urzędu; w jednym z wywiadów we wrześniu wyznał, że "życie człowieka Kościoła na kierowniczym stanowisku jest bardzo trudne". Dlatego marzy, że przyjdzie czas, kiedy będzie mógł jeszcze napisać kilka książek. Na prośbę papieża pełni jednak nadal swój urząd.

2002: 30 listopada zostaje dziekanem Kolegium Kardynalskiego.

2004: szerokim echem odbiła się dyskusja kard. Josepha Ratzingera z filozofem Jürgenem Habermasem.

2005

25 marca - na prośbę papieża przygotowuje teksty rozważań Drogi Krzyżowej i prowadzi ją, w zastępstwie chorego Ojca Świętego, w Wielki Piątek wokół rzymskiego Koloseum.

2 kwietnia: umiera Jan Paweł II. Kard. J. Ratzinger jako dziekan Kolegium przewodniczy 8 kwietnia Mszy św. żałobnej i od 18 kwietnia kieruje obradami konklawe mającego wybrać nowego papieża.

19 kwietnia: w czwartym głosowaniu drugiego dnia zgromadzenia kardynałów kard. J. Ratzinger zostaje wybrany 265. papieżem, przybierając imię Benedykt XVI. Nawiązuje w tym do "papieża pokoju" Benedykta XV oraz patrona Europy i założyciela zakonu benedyktynów, św. Benedykta z Nursji. Jest pierwszym Niemcem na tym urzędzie od czasów Wiktora II (1055-57).

13 maja: wyraża zgodę na otwarcie procesu beatyfikacyjnego swego poprzednika Jana Pawła II.

18-21 sierpnia: pierwsza zagraniczna podróż papieża - do Kolonii z okazji XX Światowego Dnia Młodzieży, odprawia tam Mszę św. dla miliona młodych ludzi. Jest to najliczniejsza liturgia w historii Niemiec.

2006

25 stycznia: Benedykt XVI ogłasza swoją pierwszą encyklikę "Deus caritas est" (Bóg jest miłością).

20 lutego: w tzw. sporze nt. karykatur Mahometa papież krytycznie odnosi się do protestów muzułmańskich w wielu krajach. Przypomina, że przemocy jako odpowiedzi na obrazę nie da się pogodzić z religią.

1 marca: papież rezygnuje ze stosowanego przez 1500 lat tytułu „patriarchy Zachodu”.

24-28 maja: druga podróż zagraniczna Benedykta XVI prowadzi do Polski – ojczyzny Jana Pawła II. Odwiedził Warszawę, Częstochowę, Kalwarię Zebrzydowską, Wadowice i Kraków, gdzie odprawił Mszę św. dla około miliona wiernych, a na zakończenie wizyty udał się na teren byłego niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, gdzie złożył hołd ofiarom hitleryzmu.

8-9 lipca: podczas V Światowego Kongresu Rodzin w Walencji papież przypomina stanowisko Kościoła, że tradycyjna rodzina jest "niezbywalną i podstawową komórką społeczeństwa" i dlatego należy ją chronić i wspierać. We Mszy św. uczestniczy ponad milion osób.

9-14 września: Benedykt XVI odwiedza swoją bawarską ojczyznę: Monachium, Altötting, Marktl am Inn, Ratyzbonę i Fryzyngę. Wykład, jaki wygłasza na uniwersytecie w Ratyzbonie, wywołuje burzliwą dyskusję na całym świecie. Muzułmanie czują się dotknięci cytatem nt. proroka Mahometa. Watykan rozpoczyna dyplomatyczne zabiegi o zażegnanie konfliktu, a jednocześnie rozpoczyna się intensywny dialog z islamem.

28 listopada-1 grudnia: wizyta Benedykta XVI w Turcji. Okazją do spotkania z ekumenicznym patriarchą Konstantynopola Bartłomiejem I jest święto św. Andrzeja Apostoła. Największą jednak uwagę świata skupiły spotkania papieża z politykami i przedstawicielami muzułmanów oraz gesty pojednawcze wobec islamu, np. wizyta w Błękitnym Meczecie w Stambule. Obserwatorzy oceniają wizytę jako wielki sukces.

2007

14 marca: Kongregacja Nauki Wiary zgłasza zastrzeżenia do niektórych tez teologa wyzwolenia z Salwadoru Jona Sobrino. Jest to pierwsze publiczne upomnienie teologa podczas obecnego pontyfikatu.

16 kwietnia: Benedykt XVI kończy 80 lat. Tego dnia ukazuje się niemieckie wydanie jego nowej książki – teologicznej rozprawy o Jezusie Chrystusie "Jezus z Nazaretu. Od chrztu w Jordanie do Przemienienia".

9-13 maja: w ramach szóstej podróży zagranicznej, tym razem do Brazylii, Benedykt XVI otwiera V Zgromadzenie Ogólne Biskupów Ameryki Łacińskiej i Karaibów w Aparecidzie.

30 czerwca: ogłoszenie papieskiego listu do katolików chińskich. Wzywa on do zwarcia szeregów i domaga się pełnej wolności religijnej w tym kraju. Władzom chińskim Benedykt XVI proponuje konstruktywny dialog i normalizację stosunków dyplomatycznych ze Stolicą Apostolską.

7 lipca: Benedykt XVI ogłasza motu proprio "Summorum Pontificum”, dotyczące "stosowania liturgii rzymskiej sprzed reformy z 1970 r." Papież znosi w nim ograniczenia dotyczące korzystania z tradycyjnego Mszału, ułatwia sprawowanie Mszy św. w rycie trydenckim (po łacinie w formie przedsoborowej sprzed 1962 roku) jako „nadzwyczajnej formy liturgii Kościoła”.

7-9 września: pod hasłem "Patrzeć na Chrystusa" odbyła się pielgrzymka Benedykta XVI do Austrii. Głównym jej celem był udział papieża – "pielgrzyma wśród pielgrzymów" w obchodach 850-lecia istnienia maryjnego "sanktuarium wielu narodów" w Mariazell. Podróż ta zawierała też istotne przesłanie do Europy w formie apelu o poszanowanie wartości chrześcijańskich jako czynnika fundamentalnego dla jej tożsamości. Wizyta obfitowała w liczne apele o "odnowę życia i wiary".

30 listopada: Benedykt XVI ogłasza swoją drugą encyklikę „Spe salvi”. Dokument ten określany jest jako „traktat o nadziei, zachęcający do refleksji nad sensem życia”. Papież podkreśla w nim, że świeckie obietnice i ślepa wiara w postęp nie wystarczają. Ten "medytacyjny, a zarazem refleksyjny" tekst prowadzi do "miejsc, w których można się uczyć nadziei i praktykować ją".

2008

5 lutego: Benedykt XVI przychylił się do postulatu zmiany tekstu wezwania modlitwy wiernych za żydów, zawartej w przedsoborowym Mszale Rzymskim z 1962 r. W nowym brzmieniu modlitwy, wchodzącej w skład liturgii wielkopiątkowej, zamiast słów „o nawrócenie żydów” (Pro conversione Iudaeorum) jest użyte ogólne sformułowanie „za żydów” („Oremus et pro Iudaeis“). W modlitwie Kościół prosi o „oświecenie serc żydów“ i aby „cały Izrael został zbawiony, kiedy wszystkie narody wejdą do Twego Kościoła”.

15-20 kwietnia: Wezwanie amerykańskich katolików do odnowy swej wiary, a tamtejszego Kościoła do przejrzystego i uczciwego świadectwa w kontekście rosnących zagrożeń sekularyzacji – to główne przesłanie pielgrzymki Benedykta XVI do USA (Waszyngton i Nowy Jork). Towarzyszył jej apel o sprawiedliwy i zrównoważony rozwój oraz o poszanowanie praw każdej osoby ludzkiej, wygłoszony w siedzibie ONZ. Na ósmą zagraniczną pielgrzymkę Benedykta XVI złożyły się m.in. spotkanie z prezydentem USA, dwie Msze z udziałem tysięcy wiernych, wystąpienie na forum ONZ, spotkania z duchowieństwem, młodzieżą i międzyreligijne, nabożeństwo ekumeniczne i przejmująca modlitwa na Ground Zero.

28 czerwca: rozpoczął się Rok św. Pawła, który trwał do 29 czerwca 2009. Okazją do ogłoszenia go przez papieża była przypadająca w tym czasie 1950. rocznica nawrócenia Apostoła Narodów.

15-20 lipca: pod przewodnictwem Benedykta XVI odbywał się XXIII Światowy Dzień Młodzieży w Sydney pod hasłem: „Gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami”. Głównymi jego przesłaniami były duchowa odnowa chrześcijaństwa, społeczeństwa i Kościoła przez moc Ducha Świętego, przestroga przed duchową pustynią, apel o nową erę, w której egoizm, chciwość, powierzchowność zostaną zastąpione przez solidarność i wzajemny szacunek. Do wielkiej metropolii australijskiej przyjechało ok. 300 tys. młodych pielgrzymów ze 177 krajów świata.

12-15 września: Benedykt XVI pielgrzymował do Paryża i Lourdes. W stolicy Francji oddał hołd „umiłowanemu narodowi”, spotkał się z francuskim światem kultury, a podczas nieszporów w katedrze Notre-Dame – z duchowieństwem a następnie z 60-tysięczną rzeszą młodych Francuzów. W Lourdes Benedykt XVI odwiedził miejsca związane z duchowym dojrzewaniem świętej Bernadety. Centralnym punktem pobytu Ojca Świętego w narodowym sanktuarium francuskim była Eucharystia z okazji 150. rocznicy objawień w tym miejscu.

5-26 października: Benedykt XVI przewodniczył XII Zgromadzeniu Zwyczajnemu Synodu Biskupów nt. „Słowo Boże w życiu i misji Kościoła”. Uczestniczyło w nim 253 ojców synodalnych (w tym 10 przedstawicieli zakonów) z 13 katolickich Kościołów wschodnich, 113 konferencji biskupich, 25 urzędów Kurii Rzymskiej i Unii Wyższych Przełożonych Zakonnych, a także 41 ekspertów, 37 audytorów oraz 3 osoby zaproszone imiennie przez papieża.

2009

24 stycznia: Benedykt XVI zdjął ekskomunikę z czterech biskupów konsekrowanych w 1988 r. bez zgody Stolicy Apostolskiej przez abp Marcela Lefebvre’a. Decyzja ta wzbudziła kontrowersje nie tylko w łonie samego Kościoła katolickiego, ale też wśród Żydów z powodu negacjonistycznych wypowiedzi biskupa Richarda Williamsona - jednego z czterech hierarchów lefebrystów. W odpowiedzi na krytykę Benedykt XVI ogłosił 12 marca specjalny list do „braci biskupów”, w którym wyraża swe poruszenie i smutek z powodu reakcji, jakie wywołała także w samym Kościele ta decyzja o zdjęciu ekskomuniki.

17-23 marca: Benedykt XVI odbył swą pierwszą pielgrzymkę do Afryki. W ciągu siedmiu dni odwiedził Kamerun (17-20 III) i Angolę (20-23 III), a w nich odpowiednio Jaunde i Luandę. Przyjmowano go z gorącą, afrykańską gościnnością. Choć była to podróż tylko do dwóch państw, chciał, jak sam przyznał, dzięki niej „symbolicznie objąć sercem cały kontynent”. Podczas podróży dotknął wszystkich „otwartych ran” Czarnego Lądu: głodu, epidemii AIDS, korupcji, nadużywania władzy, regionalnych konfliktów, bezdomnych, sierot i wdów, ludzi okrutnie prześladowanych, handlu ludźmi i wielu innych problemów.

28 kwietnia: Benedykt XVI odwiedził zniszczoną trzęsieniem ziemi Abruzję. Spędził trzy godziny w tym regionie środkowych Włoch, na terenach nawiedzonych przez kataklizm z 5 na 6 kwietnia.

8-15 maja: W ramach swej 12. podróży zagranicznej Benedykt XVI pielgrzymował do Ziemi Świętej. Odwiedził tam Jordanię, Izrael i Terytoria Palestyńskie. Jej pierwszym etapem była Jordania – od 8 do 11 maja, drugim Izrael – od 11 do 15 maja, a 13 maja był gościem władz Autonomii Palestyńskiej. Papież modlił się w miejscach świętych, zwłaszcza o pokój w Ziemi Świętej i na całym świecie. W Jordanii podkreślał znaczenie pokojowego współżycia chrześcijan i muzułmanów. W Izraelu i na Terytoriach Palestyńskich wzywał przede wszystkim Żydów i Palestyńczyków do wzajemnego szacunku, pojednania i współpracy, podkreślając, że szczególną rolę w tych dążeniach powinna odgrywać Jerozolima – miejsce spotkania trzech religii monoteistycznych: judaizmu, islamu i chrześcijaństwa. Wielkim echem odbiła się wizyta Ojca Świętego przy Murze Płaczu oraz w Instytucie Pamięci Męczenników i Bohaterów Holokaustu Yad Vashem.

19 czerwca: otwarcie Roku Kapłańskiego. Benedykt XVI ogłosił go w związku z przypadającą w 2009 r. 150. rocznicą śmierci patrona proboszczów, św. Jana Marii Vianneya. W liście na rozpoczęcie Roku papież nawiązał do cierpień powodowanych „niewiernością” niektórych duchownych, będącą dla świata powodem zgorszenia i odrzucenia Kościoła.

21 czerwca: Benedykt XVI odwiedził sanktuarium św. Pio z Pietrelciny w San Giovanni Rotondo.

28 czerwca: Zamknięcie Roku św. Pawła. Podczas Nieszporów, sprawowanych w rzymskiej bazylice św. Pawła za Murami, Benedykt XVI podkreślił nieustanną aktualność orędzia Apostoła Narodów.

7 lipca: trzecia encyklika Benedykta XVI „Caritas in veritate”. Jej tematem jest integralny rozwój ludzki w miłości i prawdzie. Papież adaptuje w niej naukę społeczną Kościoła do wyzwań globalizującego się świata w dobie kryzysu. Integralny rozwój człowieka traktuje jako wartość nadrzędną wszelkiego postępu.

17 lipca: papież w szpitalu. W czasie wakacji w Les Combes w Dolinie Aosty Benedykt XVI upadł nocą w swoim pokoju i złamał przegub prawej ręki.

19 września: Benedykt XVI zapowiada Zgromadzenie Specjalne Synodu Biskupów dla Bliskiego Wschodu. Odbędzie się ono w Watykanie w dniach 10-24 października 2010 roku nt. „Kościół katolicki na Bliskim Wschodzie: wspólnota i świadectwo: «Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących» (Dz 4, 32)”.

26-28 września: Benedykt XVI pielgrzymował do Republiki Czeskiej. Odwiedził Pragę, Brno i Stary Bolesławiec. Nadzieja, jaką niesie chrześcijaństwo zlaicyzowanej Europie i wezwanie chrześcijan do składania większego świadectwa we współczesnym świecie – to główne przesłanie papieża podczas jego XIII podróży zagranicznej. Wizyta w Czechach poprzedziła 20. rocznicę “aksamitnej rewolucji” i upadku dyktatury komunistycznej w Europie Środkowej i Wschodniej. Ojciec Święty starał się ukazać piękno chrześcijaństwa i jego zdolność do odpowiedzi na najpoważniejsze egzystencjalne problemy zagubionego w materialistycznym świecie człowieka.

4-25 października: Benedykt XVI przewodniczył II Zgromadzeniu Specjalnemu Synodu Biskupów dla Afryki, które obradowało pod hasłem: „Kościół w Afryce w służbie pojednania, sprawiedliwości i pokoju. «Wy jesteście solą ziemi... wy jesteście światłem świata»”. W jego pracach uczestniczyło 236 biskupów i 9 przełożonych zakonnych, 29 ekspertów i 49 audytorów.

9 listopada: Benedykt XVI zapowiada utworzenie ordynariatów personalnych dla byłych anglikanów. W konstytucji apostolskiej „Anglicanorum coetibus” i Normach Uzupełniających, wydanych przez Kongregację Nauki Wiary, zawarto procedury przechodzenia grup byłych anglikanów do Kościoła katolickiego. Nie będą one tworzyły oddzielnego obrządku, lecz jedynie odrębne struktury w obrębie rytu łacińskiego, wzorowane na ordynariatach wojskowych.

21 listopada: spotkanie papieża z artystami. W Kaplicy Sykstyńskiej zgromadziło się 260 przedstawicieli świata kultury, w tym dwaj Polacy: rzeźbiarz Igor Mitoraj i reżyser Krzysztof Zanussi.

2010

17 stycznia: Benedykt XVI odwiedził Synagogę Większą w Rzymie. Papież wezwał chrześcijan i żydów do wspólnego świadectwa o istotnym znaczeniu Boga dla współczesnego świata. Była to po Kolonii i Nowym Jorku trzecia wizyta Benedykta XVI w synagodze.

14 marca: Benedykt XVI odwiedził rzymski zbór luterański Chrystusa (Christuskirche). Wraz z proboszczem parafii Chrystusa, pastorem Jensem Martinem Kruse papież przewodniczył nabożeństwu ekumenicznemu.

20 marca: Benedykt XVI wystosował list do katolików Irlandii w związku z przypadkami nadużyć seksualnych wobec nieletnich, jakich w ciągu minionych dziesięcioleci dopuszczali się duchowni katoliccy w tym kraju.

17-18 kwietnia: Benedykt XVI pielgrzymował na Maltę - jeden z najbardziej katolickich krajów świata. Wizyta wiązała się z 1950. rocznicą przybycia na tę wyspę Apostoła Narodów św. Pawła i przebiegała pod hasłem, nawiązującym do tamtego wydarzenia, opisanego w Dziejach Apostolskich: "Musimy przecież dopłynąć do jakiejś wyspy".

2 maja: Benedykt XVI pielgrzymował do Turynu w związku z trwającym wówczas wystawieniem na widok publiczny Całunu.

11-14 maja: Benedykt XVI pielgrzymował do Portugalii. Odwiedził Lizbonę, Fatimę i Porto. Głównym celem tej wizyty był udział w obchodach dwóch rocznic: 93. objawień fatimskich oraz 10. beatyfikacji dwojga pastuszków - Hiacynty i Franciszka, którym ukazywała się Matka Boża w dniach od 13 maja do 13 października 1917 r. Hasłem pielgrzymki były słowa: „Razem podążamy ku nadziei”.

4-6 czerwca: Benedykt XVI odbył podróż apostolską na Cypr. Głównymi motywami tej wizyty były orędzie pokoju i pojednania dla Cypru i Bliskiego Wschodu, dialog z prawosławiem i umocnienie wspólnoty katolickiej. Papież przybył tam jako pielgrzym „śladami wspólnych ojców w wierze, świętych Pawła i Barnaby”. Wizyta miała też wymiar historyczny, gdyż po raz pierwszy Biskup Rzymu odwiedził ten kraj. Wręczył tam patriarchom Kościołów wschodnich i biskupom Instrumentum laboris Zgromadzenia Specjalnego Synodu Biskupów dla Bliskiego Wschodu.

9-11 czerwca: z udziałem ok. 15 tys. duchownych z całego świata w Rzymie uroczyście zamknięto Rok Kapłański (trwał od 19 VI 2009). 10 VI odbyło się wieczorne czuwanie modlitewne pod przewodnictwem Ojca Świętego, który w obszernym przemówieniu do jego uczestników przypomniał i podkreślił, że podstawowym priorytetem kapłana jest jego codzienna modlitwa i więź z Chrystusem. Nazajutrz papież przewodniczył na Placu św. Piotra uroczystej Mszy św., podczas której kapłani odmówili wraz z nim akt zawierzenia Niepokalanemu Sercu Maryi przed ikoną „Salus Populi Romani”.

16-19 września – podróż Benedykta XVI do Wielkiej Brytanii (Szkocja i Anglia). Msze św. z udziałem dziesiątków tysięcy wiernych w Glasgow, Londynie i Birmingham, gdzie papież beatyfikował kard. Jana Henryka Newmana, spotkania z młodzieżą, międzyreligijne, z przedstawicielami władz państwowych i życia społecznego oraz ekumeniczne - to najważniejsze punkty 17. zagranicznej wizyty papieża. Jej hasłem były słowa nowego błogosławionego: „Cor ad cor loquitur” (Serce mówi do serca). Ojciec Święty odwiedził cztery miasta w Szkocji i Anglii: Edynburg, Glasgow, Londyn i Birmingham.

10-23 października: pod przewodnictwem Benedykta XVI odbyło się Zgromadzenie Specjalne dla Bliskiego Wschodu Synodu Biskupów pod hasłem „Kościół katolicki na Bliskim Wschodzie: wspólnota i świadectwo. «Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich, którzy uwierzyli» (Dz 4, 32)”. W czasie obrad szczególnie wiele uwagi poświęcono trudnej sytuacji chrześcijan w tym regionie świata, mówiono o prześladowaniach i przemocy, jakiej doświadczają oni zwłaszcza w Iraku, a także w Palestynie i w innych krajach, zastanawiano się, co robić, aby powstrzymać masowe ich wyjazdy z tych ziem, będących kolebką chrześcijaństwa.

12 października: Benedykt XVI dokumentem motu proprio „Ubicumque et semper”, ustanowił Papieską Radę ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji. Pierwszym jej przewodniczącym został abp Rino Fisichella.

6-7 listopada: Benedykt XVI złożył wizytę apostolską w Hiszpanii, podczas której odwiedził Santiago de Compostela z okazji Roku Świętego Kompostelańskiego i Barcelonę, gdzie konsekrował kościół Świętej Rodziny, mianowany bazyliką mniejszą - monumentalną świątynię, dzieło genialnego architekta katalońskiego Antonio Gaudiego i symbol tradycyjnej rodziny katolickiej.

20 listopada: na konsystorzu w bazylice św. Piotra Benedykt XVI wręczył insygnia kardynalskie 24 arcybiskupom, biskupom i kapłanom, wśród nich metropolicie warszawskiemu Kazimierzowi Nyczowi.

23 listopada: w Watykanie przedstawiono książkę wywiad-rzekę z Benedyktem XVI pt. „Światłość świata”, który przeprowadził z nim niemiecki dziennikarz Peter Seewald. Jest to już trzecia tego rodzaju rozmowa ks. Josepha Ratzingera z tym dziennikarzem – dwie poprzednie zaowocowały książkami: „Sól ziemi” w 1997 oraz „Bóg i świat” (2001).

Rok 2011

14 stycznia: Benedykt XVI promulgował dekrety Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, w tym dotyczący cudu przypisywanego wstawiennictwu Sługi Bożego Jana Pawła II. On też będzie osobiście przewodniczył w Watykanie uroczystościom beatyfikacyjnym w Niedzielę Bożego Miłosierdzia, 1 maja br.

10 marca: w Watykanie zaprezentowano drugi tom „Jezusa z Nazaretu. Od wjazdu do Jerozolimy do Zmartwychwstania” Benedykta XVI/Josepha Ratzingera. „To coś więcej niż książka – to świadectwo poruszające, pociągające i wyzwolicielskie” – powiedział podczas prezentacji prefekt Kongregacji ds. Biskupów kard. Marc Ouellet.

1 maja: Benedykt XVI beatyfikował Jana Pawła II. Na Placu św. Piotra i przed telebimami w innych miejscach Rzymu zgromadziło się 1,5 mln ludzi. Uroczystość była wielkim świętem dla Polaków.

7-8 maja: Benedykt XVI w Akwilei i Wenecji. W Akwilei papież przemówił do uczestników zgromadzenia, przygotowującego II regionalny Zjazd Kościelny, który odbędzie się tam w 2012 r. W Wenecji odwiedził bazylikę św. Marka, gdzie spotkał się z przedstawicielami Zgromadzenia Kościelnego Patriarchatu Weneckiego. Przewodniczył Mszy św. w Mestre. Z Placu św. Marka przepłynął gondolą do bazyliki Santa Maria della Salute, gdzie spotkał się z przedstawicielami świata kultury, sztuki i gospodarki, poświęcił odrestaurowaną kaplicę Świętej Trójcy i zainaugurował bibliotekę Studium Generale Marcianum – szkoły wyższej, należącej do Patriarchatu Weneckiego.

21 maja: Rozmowa z kosmonautami. Benedykt XVI jako pierwszy papież w dziejach przeprowadził bezpośrednią rozmowę z astronautami przebywającymi na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Przez prawie dwadzieścia minut rozmawiał z nimi z Biblioteki Apostolskiej za pośrednictwem telemostu.

4-5 czerwca: Benedykt XVI w Chorwacji. Umocnienie rodziny, apel o prymat sumienia w życiu publicznym, a także poparcie dla integracji Chorwacji z Unią Europejską - to główne elementy przesłania Benedykta XVI podczas pielgrzymki do tego kraju. Chorwaci serdecznie przyjęli papieża, a we Mszy św. na hipodromie w Zagrzebiu wzięło udział 400 tys. osób, czyli co dziesiąty obywatel kraju. Głównym motywem tej papieskiej pielgrzymki było I Narodowe Spotkanie Chorwackich Rodzin Katolickich.

19 czerwca: Benedykt XVI w diecezji San Marino-Montefeltro. Jest ona położona na terytorium dwóch państw: San Marino i Włoch. Najpierw Ojciec Święty odprawił Mszę św. w Serravalle, po czym w Valdragone spotkał się z członkami Międzynarodowej Fundacji im. Jana Pawła II.

29 czerwca: 60-lecie kapłaństwa Benedykta XVI. Odnosząc się do swego diamentowego jubileuszu Ojciec Święty wyraził wdzięczność Bogu za przyjaźń, którą go obdarzył, a także osobom, które go ukształtowały. Mszę w bazylice św. Piotra koncelebrowało z nim stu kardynałów. W uroczystości wziął udział także brat papieża, ks. infułat Georg Ratzinger, który wraz z nim został wyświęcony na kapłana 29 czerwca 1951 r. w katedrze we Fryzyndze przez kard. Michaela von Faulhabera.

30 czerwca: Po raz pierwszy wręczono Nagrody Ratzingera. Przyznaje je Watykańska Fundacja Josepha Ratzingera-Benedykta XVI. Laureatami zostali: patrolog, 85-letni prof. Manlio Simonetti z Włoch oraz dwóch teologów dogmatyków: 76-letni ks. prof. Olegario González de Cardedal z Hiszpanii i 50-letni niemiecki cysters o. prof. Maximilian Heim, opat w Heiligenkreuz w Austrii. „Teologicznego Nobla” otrzymali z rąk Benedykta XVI.

16-21 sierpnia: Benedykt XVI na XXVI Światowym Dniu Młodzieży w Madrycie. Prawie dwumilionowa rzesza młodych na Mszy św. i wieczornym czuwaniu modlitewnym, setki tysięcy na Drodze Krzyżowej i spotkaniach z Benedyktem XVI, katechezy, oblegana od rana do nocy Strefa Pojednania i tłumnie odwiedzane Targi Powołaniowe, koncerty, wystawy i inne imprezy złożyły się na wielkie święto młodzieży świata. Jego obchody odbyły się pod hasłem „Zakorzenieni i zbudowani na Chrystusie, mocni w wierze”. W ostatnim dniu wizyty Ojciec Święty oznajmił zgromadzonym, że miejscem XXVIII ŚDM w 2013 r. będzie Rio de Janeiro.

11 września: Benedykt XVI w Ankonie. Wziął tam udział w zakończeniu włoskiego XXV Krajowego Kongresu Eucharystycznego. Niecodziennym punktem programu było jednoczesne spotkanie w katedrze z kapłanami i parami małżeńskimi.

22-25 września: Benedykt XVI przebywał z wizytą apostolską w Niemczech. Była to trzecia, a zarazem pierwsza oficjalna, wizyta papieża Niemca w Ojczyźnie. Objęła Berlin, Erfurt, Etzelsbach i Fryburg Bryzgowijski. Przebiegała pod hasłem „Tam gdzie jest Bóg, jest przyszłość”. W czasie wizyty Ojciec Święty spotkał się m.in. z niemieckimi parlamentarzystami, odprawił Mszę św. na berlińskim Stadionie Olimpijskim, w Erfurcie spotkał się z przedstawicielami Rady Kościołów Ewangelickich w Niemczech, odprawił Nieszpory Maryjne w sanktuarium Etzelsbach w powiecie Eichsfeld w Turyngii, Mszę św., na placu przed katedrą w Erfurcie, we Fryburgu przewodniczył czuwaniu modlitewnemu młodzieży oraz odprawił Mszę św. na lotnisku z udziałem 100 tys. wiernych.

9 października: Benedykt XVI w Kalabrii - jednym z najuboższych regionów Włoch. Papież odwiedził miasto Lamezia Terme, gdzie odprawił Mszę św. z udziałem 40 tys. wiernych. Przybył też do klasztoru kartuzów w Serra San Bruno.

17 października: Benedykt XVI zapowiedział Rok Wiary. Rozpocznie się on 11 października 2012 r., gdy przypadnie 50. rocznica otwarcia Soboru Watykańskiego II, a nieco później - 20. rocznica ogłoszenia Katechizmu Kościoła Katolickiego i obradować będzie zgromadzenie Synodu Biskupów na temat nowej ewangelizacji. Rok Wiary zakończy się 24 listopada 2013 r.

27 października: Spotkanie międzyreligijne w Asyżu. W 25. rocznicę historycznego spotkania przedstawicieli religii świata, zwołanego przez bł. Jana Pawła II, Benedykt XVI zaprosił ludzi różnych religii do miasta św. Franciszka na Dzień Refleksji, Dialogu i Modlitwy o Pokój i Sprawiedliwość na Świecie pod hasłem „Pielgrzymi prawdy, pielgrzymi pokoju”. Na zaproszenie Ojca Świętego odpowiedziało 300 delegatów z 31 Kościołów chrześcijańskich i 12 religii świata, którzy na zakończenie przyjęli 12 zobowiązań do podejmowania działań na rzecz pokoju.

18-20 listopada: Benedykt XVI odwiedził Benin. Papieska podróż pod hasłem: „Pojednanie, sprawiedliwość i pokój” odbyła się z okazji 150-lecia ewangelizacji tego kraju i w związku z ogłoszeniem posynodalnej adhortacji apostolskiej „Africae munus”, będącej owocem II Zgromadzenia Specjalnego dla Afryki Synodu Biskupów w 2009 r. We wszystkich spotkaniach z papieżem w największym mieście i stolicy gospodarczej kraju - Kotonu oraz w Ouidah wzięło udział kilkaset tysięcy osób.

Rok 2012

20 stycznia: Benedykt XVI spotkał się w auli Pawła VI w Watykanie z Drogą Neokatechumenalną. Obecnych było ponad siedem tysięcy członków Drogi, łącznie z ekipą jej inicjatorów: Kiko Argüello, Carmen Hernández i o. Mario Pezzi.

18 lutego: Benedykt XVI podczas IV konsystorza publicznego w bazylice watykańskiej kreował 22 nowych kardynałów. Wśród nich byli wysocy urzędnicy Kurii Rzymskiej, pasterze ważnych stolic arcybiskupich, w tym liczący ponad 80 lat zwierzchnik rumuńskich grekokatolików abp Lucian Mureşan oraz trzech duchownych powyżej 80. roku życia, obdarzonych tą godnością za zasługi dla Kościoła. Oprócz powołania nowych kardynałów papież ogłosił też listę siedmiorga błogosławionych z siedmiu krajów, którzy będą kanonizowani 21 października br.

23-28 marca: Benedykt XVI przebywał z wizytą apostolską w Meksyku i na Kubie. W dniach 23-26 marca odwiedził Silao, Guanajuato i León w Meksyku, spotkał się z prezydentem kraju Felipe Calderonem i dziećmi w Guanajuato, odprawił Mszę św. w Parku Dwustulecia w Silao i nieszpory z biskupami Ameryki Łacińskiej w Leonie. Na Kubie w dniach 26-28 marca Ojciec Święty przebywał w Santiago de Cuba i Hawanie. W tym pierwszym mieście odprawił Mszę św. z okazji 400. rocznicy odnalezienia figury Matki Bożej Miłosierdzia del Cobre. Ponadto spotkał się z prezydentem Raulem Castro i jego bratem Fidelem oraz odprawił uroczystą Eucharystię na Placu Rewolucji José Martiego w Hawanie. Była to 23. podróż zagraniczna Benedykta XVI w czasie jego pontyfikatu.

16 kwietnia: Benedykt XVI skończył 85 lat. „Staję przed ostatnim etapem mego życia i nie wiem, co mnie czeka. Jednakże wiem, że jest Boże światło, wiem, że Pan zmartwychwstał, że Jego światło jest silniejsze niż wszelkie ciemności, że Boża dobroć jest silniejsza od wszelkiego zła tego świata. A to pomaga mi bezpiecznie iść naprzód” – powiedział papież podczas Mszy św. sprawowanej 16 kwietnia w kaplicy Paulińskiej Pałacu Apostolskiego. Kończąc 85 lat Benedykt XVI stał się najstarszym papieżem od stu lat (93-letni Leon XIII zmarł w 1903 r.).

13 maja: Benedykt XVI odwiedził trzy miejscowości we włoskiej Toskanii: Arezzo, La Vernę i Sansepolcro. W Arezzo papież odprawił Mszę św., zjadł obiad z biskupami Toskanii, odwiedził sanktuarium w La Vernie, gdzie spotkał się z zakonnikami i zakonnicami z rodziny franciszkańskiej oraz Sansepolcro. Była to pierwsza w tym roku podróż Benedykta XVI po Włoszech.

30 maja - 3 czerwca: W Mediolanie pod przewodnictwem Benedykta XVI odbyło się VII Światowe Spotkanie Rodzin. Złożyło się na nie: trzydniowy Międzynarodowy Kongres Teologiczno-Duszpasterski z udziałem 350 tys. osób, wizyta duszpasterska Benedykta XVI w mediolańskiej archidiecezji, a w jej ramach spotkanie z duchowieństwem, młodymi, władzami, koncert na cześć papieża w najsłynniejszym teatrze operowym świata La Scali, Święto Świadectw w mediolańskim Parku Bresso oraz uroczysta Msza św. z udziałem 850 tys. wiernych ze 153. krajów. Papież zapowiedział, że kolejny zjazd rodzin odbędzie się w roku 2015 w Filadelfii w USA.

15 lipca: Benedykt XVI złożył kilkugodzinną wizytę duszpasterską w podrzymskiej miejscowości i diecezji Frascati.

2 sierpnia: Papież zakończył pisanie trzeciej części swej trylogii o „Jezusie z Nazaretu”. Tom poświęcony dzieciństwu Jezusa został wydany w listopadzie po włosku, niemiecku, angielsku, francusku, hiszpańsku, polsku i portugalsku. Dwa poprzednie tomy to: „Jezus z Nazaretu. Od chrztu w Jordanie do Przemienienia”, opublikowany w 2007 r. i „Jezus z Nazaretu. Od wjazdu do Jerozolimy do Zmartwychwstania”, który ukazał się cztery lata później.

14-16 września: Benedykt XVI złożył wizytę apostolską w Libanie. Msza św. z udziałem ponad 350 tys. osób w Bejrucie i wręczenie adhortacji apostolskiej „Ecclesia in Medio Oriente”, spotkanie z 16-tysięczną rzeszą młodzieży Libanu i Bliskiego Wschodu w patriarchacie maronickim w Bkerké oraz z elitami politycznymi, społecznymi i kulturalnymi w Pałacu Prezydenckim w Baabda - to główne wydarzenia pielgrzymki apostolskiej Benedykta XVI do Libanu. Była to 24. zagraniczna podróż Ojca Świętego.

7 października: Dwoje nowych doktorów Kościoła. Benedykt XVI ogłosił nimi świętych: Hildegardę z Bingen (1098-1179) z Niemiec i Jana z Awili (1500-1569) z Hiszpanii. Tym samym liczba osób, obdarzonych tym tytułem w Kościele katolickim, wzrośnie do 35, w tym 4 kobiet.

7-28 października: Pod przewodnictwem Benedykta XVI obradowało XIII Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów i było poświęcone nowej ewangelizacji. Do Watykanu przybyło 262 ojców synodalnych. Była to największa liczba uczestników w 47-letnich dziejach tego spotkania przedstawicieli episkopatów z całego świata. Jego uczestnicy ogłosili Orędzie do Ludu Bożego i sformułowali 58 „Propozycji” do posynodalnej adhortacji apostolskiej. Konkretne postulaty ojców synodalnych zawarte są w „Propozycjach” przedstawionych papieżowi. Znalazła się wśród nich: propozycja opracowania kompendium głoszenia Ewangelii, które uczyłoby, jak prowadzić do spotkania z Chrystusem, i zawierało wytyczne dla formacji katolickich ewangelizatorów; sugestia, by Ojciec Święty rozważył stosowność utworzenia specjalnej komisji lub powierzył Papieskiej Radzie „Iustitia et Pax” zadanie monitorowania ataków na wolność religijną oraz gromadzenia ścisłych informacji na ten temat, aby bronić wolności sumienia; prośba do teologów o rozwijanie apologetyki, jakiej potrzebuje nowa ewangelizacja, oraz podejmowanie współczesnych wyzwań intelektualnych, bez czego nie ma dziś mowy o głoszeniu Ewangelii; apel o ewangelizowanie poprzez piękno liturgii i sztuki kościelnej. Większość postulatów dotyczyła odnowy tradycyjnego duszpasterstwa przez nadanie mu bardziej ewangelizacyjnego charakteru.

12 października: Benedykt XVI ogłosił rozpoczęcie Roku Wiary. Potrwa on do 24 listopada 2013 r. Zgodnie z zamysłem Benedykta XVI ma on być okazją do autentycznego i nowego nawrócenia do Chrystusa oraz zaangażowania misyjnego na rzecz nowej ewangelizacji. Ma rozbudzić w wierzących dążenie do osobistego spotkania z Chrystusem oraz do wyznawania wiary w jej pełni, z ufnością i nadzieją. Papież zauważa, że Rok Wiary powinien wiązać się z ponownym odkryciem i studium podstawowych treści wiary. Dodaje że najbardziej współczesną syntezę znajdują one nauczaniu Soboru Watykańskiego II i w Katechizmie Kościoła Katolickiego. W Mszy św. inaugurującej obchody Roku Wiary wzięli udział prymas Wspólnoty Anglikańskiej, abp Rowan Williams i prawosławny patriarcha Konstantynopola Bartłomiej I.

21 października: Benedykt XVI kanonizuje siedmioro świętych. Zostali nimi ogłoszeni: francuski męczennik na Madagaskarze Jakub Berthieu (1838-1896); filipiński męczennik Piotr Calungsod (1654-1672); założyciel Pobożnego Stowarzyszenia Kapłanów i Świeckich oraz Zgromadzenia Ubogich Służebnic Świętej Rodziny z Nazaretu, włoski kapłan Jan Chrzciciel Piamarta (1841-1913); założycielka Zgromadzenia Sióstr od Niepokalanego Poczęcia Misjonarek Oświaty, hiszpańska zakonnica Maria Carmen Sallés y Barangueras (1848-1911); Amerykanka niemieckiego pochodzenia, pomagająca trędowatym na Hawajach, Marianna Cope (1838-1918); Indianka z Kanady Katarzyna (Kateri) Tekakwitha (1656-1680) i niemiecka, świecka stygmatyczka i mistyczka Anna Schäffer (1882-1925). Była to pierwsza kanonizacja dokonana prze Benedykta XVI według nowego rytuału, poza Mszą św.

10 listopada: Benedykt XVI ustanowił Papieską Akademię Latinitas (Języka i Kultury Łacińskiej). Jej celem jest krzewienie używania i znajomości tego języka zarówno w środowisku kościelnym, jak i świeckim, a więc także w edukacji szkolnej.

24 listopada: Piąty konsystorz Benedykta XVI. Papież kreował sześciu nowych kardynałów. Po raz pierwszy od 1927 r. nie ma wśród nich ani jednego Włocha. Poza tym po raz pierwszy od 1924 r. wszyscy są spoza Europy – z obu Ameryk, Afryki i Azji. W gronie tym jest dwóch zwierzchników katolickich Kościołów wschodnich. Łącznie Benedykt XVI wyniósł do godności kardynalskiej już 90 duchownych.

1 grudnia: Papież wydał postanowienia dotyczące organizacji pracy charytatywnej Kościoła. Jego list apostolski-motu proprio „Intima Ecclesiae natura” został ogłoszony 1 grudnia. Benedykt XVI przypomniał, że działalność charytatywna należy do istoty misji Kościoła. Należy zatem zadbać, aby rzeczywiście spełniała tę funkcję. Prawo kanoniczne zawiera pod tym względem pewne luki. Dlatego nowe normy precyzują obowiązki biskupów względem charytatywnych dzieł Kościoła, mają zagwarantować, by praca ta odbywała się zgodnie w wymogami nauki Kościoła, intencjami wiernych oraz aby respektowano normy władz świeckich.

12 grudnia: Benedykt XVI „ćwierka” na Twitterze. Pierwszy wpis brzmiał: „Drodzy przyjaciele, z radością łączę się z wami przez Twittera. Dziękuję za wasze liczne odpowiedzi. Z serca wam błogosławię”. Papieski profil ma osiem wersji językowych, w tym polską. Po pięciu dniach jego funkcjonowania liczba obserwujących wpisy Benedykta XVI przekroczyła 2 mln. Większość z nich (60 proc.) jest języka angielskiego.

29 grudnia: Benedykt XVI modlił się z uczestnikami 35. Europejskiego Spotkania Młodych. 29 grudnia na plac św. Piotra przybyło ponad 40 tys. jego uczestników. Ojciec Święty zachęcił młodzież do naśladowania założyciela Wspólnoty z Taizé, br. Rogera w podążaniu drogą ekumenizmu świętości. Jednocześnie zapewnił „o nieodwołalnym zaangażowaniu Kościoła katolickiego w poszukiwanie dróg pojednania, by osiągnąć widzialną jedność chrześcijan”.

2013

1 stycznia: Benedykt XVI odprawił w bazylice watykańskiej Mszę św. z okazji uroczystości Świętej Bożej Rodzicielki Maryi. Ojciec Święty nawiązał także do obchodzonego 1 stycznia Światowego Dnia Pokoju i jego tegorocznej tematyki: „Błogosławieni pokój czyniący".

6 stycznia: Benedykt XVI wyświęcił na biskupów czterech kapłanów, w tym swego osobistego sekretarza, ks. prałata Georga Gänsweina, którego mianował wcześniej prefektem Prefektury Domu Papieskiego.

7 stycznia: Benedykt XVI spotkał się z przedstawicielami korpusu dyplomatycznego akredytowanego przy Stolicy Apostolskiej.

13 stycznia: Benedykt XVI podczas Mszy św. w niedzielę Chrztu Pańskiego, którą odprawił w Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie udzielił sakramentu Chrztu św. 20. dzieciom, wśród których było dwoje bliźniąt.

4 lutego: Prezydent Włoch pożegnał się z Benedyktem XVI. Papież wysłuchał z nim koncertu, jaki z okazji rocznicy Traktatów Laterańskich zorganizowała w Auli Pawła VI włoska ambasada przy Watykanie.

8 lutego: Benedykt XVI odwiedził Wyższe Seminarium Duchownego Diecezji Rzymskiej na Lateranie. Papież przybył tam w przeddzień święta patronalnego uczelni - Matki Bożej Zaufania (Madonna della Fiducia).

11 lutego: Benedykt XVI ogłosił, że rezygnuje z posługi Biskupa Rzymu i Następcy św. Piotra i że zakończenie jego pontyfikatu nastąpi 28 lutego o godz. 20.00.

27 lutego: około 200 tys. osób przybyło na Plac św. Piotra na ostatnią audiencję generalną Benedykta XVI. Wzruszony papież pozdrawiając pielgrzymów z całego świata dziękował za duchowe wsparcie i modlitwy w czasie jego pontyfikatu.

28 lutego: przed południem – Benedykt XVI żegna się z kardynałami. Przyszłemu papieżowi przyrzeka „bezwarunkowy szacunek i posłuszeństwo”. O godz. 17.00 – Benedykt XVI i jego sekretarz osobisty ks. Georg Gänswein opuszczają Pałac Apostolski. O godz. 18.30 – papież przybywa do Castel Gandolfo i udziela zgromadzonym wiernym błogosławieństwa apostolskiego. O godz. 20.00 – po siedmiu latach, dziesięciu miesiącach i dziewięciu dniach pontyfikat Benedykta XVI dobiegł końca.

2016-04-16 10:26

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

List Benedykta XVI na 100. rocznicę urodzin św. Jana Pawła II

2020-05-20 11:37

Niedziela Ogólnopolska 21/2020, str. 6-9

[ TEMATY ]

Benedykt XVI

list

©Wydawnictwo Biały Kruk

W Janie Pawle II uwidoczniły się nam wszystkim moc i dobroć Boga. W czasie, kiedy Kościół na nowo cierpi z powodu naporu zła, jest on dla nas oznaką nadziei i otuchy – podkreśla papież emeryt Benedykt XVI w swoim przesłaniu z okazji 100. rocznicy urodzin św. Jana Pawła II.

18 maja upłynie 100 lat od urodzin papieża Jana Pawła II w małym polskim mieście Wadowice. Polska, którą trzy sąsiednie mocarstwa – Prusy, Rosja i Austria – podzieliły między siebie i okupowały przez ponad sto lat, po I wojnie światowej odzyskała niepodległość. Było to wydarzenie budzące wielkie nadzieje, ale domagające się także wielkich wysiłków, ponieważ organizujące się na nowo państwo ciągle odczuwało nacisk obydwu mocarstw – Niemiec i Rosji. W tej sytuacji opresji, ale przede wszystkim nadziei, wzrastał młody Karol Wojtyła, który niestety bardzo wcześnie stracił swą matkę, brata, a na koniec także ojca, któremu zawdzięczał swoją głęboką i gorącą pobożność. Młodego Karola pociągały szczególnie literatura i teatr, dlatego po uzyskaniu matury zaczął najpierw studiować te dwa przedmioty.

„Aby uchronić się przed wywózką na przymusowe roboty do Niemiec, jesienią roku 1940 zaczął pracę jako robotnik fizyczny w kamieniołomie, związanym z fabryką chemiczną Solvay” (por. Jan Paweł II, Dar i tajemnica, s. 12). „Jesienią roku 1942 podjął ostateczną decyzję wstąpienia do krakowskiego Seminarium Duchownego, które arcybiskup Krakowa Sapieha potajemnie zorganizował w swej rezydencji. Już jako fabryczny pracownik rozpoczął z pomocą starych książek studiowanie teologii, tak że 1 listopada 1946 mógł otrzymać święcenia kapłańskie” (por. tamże, s. 15). Teologii uczył się jednak nie tylko z książek, ale także poprzez doświadczenie konkretnej ciężkiej sytuacji, w której znajdował się on sam i jego kraj. Jest to poniekąd charakterystyczne dla całego jego życia i działalności. Studiuje książki, ale zawarte w nich pytania stają się treścią, którą przeżywa i której dogłębnie doświadcza. Tak też dla niego jako młodego biskupa – od 1958 r. biskupa pomocniczego, a od 1964 r. arcybiskupa Krakowa – Sobór Watykański II stanowi szkołę całego jego życia i pracy. Pojawiające się doniosłe pytania, przede wszystkim wiążące się z tzw. Schematem XIII – późniejszą konstytucją Gaudium et spes – były jego osobistymi pytaniami.

Wypracowane na soborze odpowiedzi wskazały mu drogę jego pracy jako biskupa, a później jako papieża.

Gdy kard. Wojtyła 16 października 1978 r. został obrany Następcą św. Piotra, Kościół znajdował się w dramatycznej sytuacji. Obrady soborowe przedstawiano na forum publicznym jako spieranie się o samą wiarę, która w ten sposób wydawała się pozbawiona swego charakteru nieomylnej i nienaruszalnej pewności. Dla przykładu – pewien bawarski proboszcz sytuację tę scharakteryzował w następujących słowach: „Na koniec wpadliśmy w błędną wiarę”. To poczucie, że nic już nie jest pewne, że wszystko można kwestionować, podsycał jeszcze sposób przeprowadzania reformy liturgii. Na koniec wydawało się, że także w liturgii można wszystko tworzyć samemu. Paweł VI energicznie i zdecydowanie doprowadził do końca sobór, jednak po jego zakończeniu stawał przed coraz trudniejszymi problemami, które na koniec postawiły pod znakiem zapytania sam Kościół. Socjologowie porównywali w tamtym czasie sytuację Kościoła z sytuacją Związku Sowieckiego pod rządami Gorbaczowa, w którym w procesie poszukiwania niezbędnych reform rozpadł się na koniec cały potężny wizerunek państwa sowieckiego.

Tak więc na nowego papieża czekało w istocie zadanie po ludzku niemal niewykonalne. Już na pierwszy rzut oka okazało się jednak, że Jan Paweł II budził nowe zachwycenie się Chrystusem i Jego Kościołem. Najpierw jego słowa na rozpoczęcie pontyfikatu, zawołanie: „Nie lękajcie się! Otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi!”. Ten ton charakteryzował zresztą cały jego pontyfikat i uczynił go wyzwalającym odnowicielem Kościoła. Stało się tak dlatego, że nowy papież pochodził z kraju, w którym recepcja soboru była pozytywna. Decydujące było nie powątpiewanie we wszystko, lecz radosna odnowa wszystkiego.

W 104 wielkich podróżach duszpasterskich papież przemierzył cały świat i wszędzie głosił Ewangelię jako radosną nowinę, wyjaśniając w ten sposób także swój obowiązek opowiadania się za dobrem, za Chrystusem.

W 14 encyklikach na nowy sposób ukazywał wiarę Kościoła i jego ludzkie nauczanie. Nieuniknione więc było to, że wywołał sprzeciw w Kościołach Zachodu, które były przepełnione wątpliwościami.

Dzisiaj istotne wydaje mi się wskazywanie na właściwe centrum, z perspektywy którego należy odczytywać przesłanie zawarte w jego różnych tekstach. Centrum to sugestywnie odsłoniła nam wszystkim godzina jego śmierci. Papież Jan Paweł II zmarł w pierwszych godzinach ustanowionego przez niego święta Miłosierdzia Bożego. Pozwólcie mi najpierw dołączyć tutaj małą osobistą uwagę, która ukazuje nam coś ważnego dla zrozumienia istoty i postępowania tego papieża. Jan Paweł II był od początku pod dużym wrażeniem orędzia krakowskiej zakonnicy Faustyny Kowalskiej, która przedstawiała miłosierdzie Boże jako istotne centrum całej chrześcijańskiej wiary i pragnęła ustanowienia jego święta. Po konsultacjach papież przewidział na nie Białą Niedzielę. W sprawie stosowności tej daty, przed podjęciem ostatecznej decyzji, poprosił jednak o opinię Kongregację Nauki Wiary. Daliśmy odpowiedź negatywną, ponieważ uważaliśmy, że takiej wielkiej, starej i pełnej treści daty jak Biała Niedziela nie należy obciążać nowymi ideami. Dla Ojca Świętego przyjęcie naszego „nie” z pewnością nie było łatwe. On jednak zrobił to z całą pokorą i przyjął również nasze drugie „nie”. Na koniec sformułował propozycję, która Białej Niedzieli pozostawia jej historyczne znaczenie, ale w jej pierwotną treść wprowadza miłosierdzie Boże. Często zdarzały się takie przypadki, w których wywierała na mnie wrażenie pokora wielkiego papieża, rezygnującego ze swych ulubionych idei, gdy nie było na nie zgody urzędowych organów, o którą zgodnie z klasycznym porządkiem należało je prosić.

Gdy Jan Paweł II wydał ostatnie tchnienie na tym świecie, było akurat po pierwszych Nieszporach Święta Miłosierdzia Bożego. Rozjaśniło to godzinę jego śmierci: światło miłosierdzia Bożego rozbłysło nad jego konaniem jako krzepiące orędzie. W swojej ostatniej książce Pamięć i tożsamość, która ukazała się prawie w przeddzień jego śmierci, papież raz jeszcze pokrótce przedstawił orędzie Bożego Miłosierdzia. Wskazuje w niej, że s. Faustyna zmarła jeszcze przed okropieństwem II wojny światowej, ale przekazała już odpowiedź Pana na te potworności. „Zło nie odnosi ostatecznego zwycięstwa! Tajemnica paschalna potwierdza, że ostatecznie zwycięskie jest dobro; że życie odnosi zwycięstwo nad śmiercią; że nad nienawiścią tryumfuje miłość” (s. 62).

Papieżowi przez całe życie chodziło o to, aby obiektywne centrum wiary chrześcijańskiej – naukę o zbawieniu – subiektywnie przyjąć za swoje i uzdalniać innych do jego przyjęcia. Dzięki zmartwychwstałemu Chrystusowi miłosierdzie Boże jest przeznaczone dla każdego. Mimo iż to centrum chrześcijańskiej egzystencji jest nam darowane tylko w wierze, ma ono jednocześnie znaczenie filozoficzne, bo skoro miłosierdzie Boże nie jest faktem, to musimy radzić sobie z takim światem, w którym ostateczna przeciwwaga dobra wobec zła nie jest rozpoznawalna. Ostatecznie poza tym obiektywnym historycznym znaczeniem każdy musi wiedzieć, że miłosierdzie Boże okaże się na koniec silniejsze od naszej słabości. W tym miejscu należy odnajdywać wewnętrzną jedność orędzia Jana Pawła II i zasadnicze intencje papieża Franciszka: wbrew spotykanej niekiedy opinii Jan Paweł II nie jest moralnym rygorystą. Ukazując istotne znaczenie miłosierdzia Bożego, daje on nam możność przyjęcia stawianych ludziom moralnych wymogów, mimo że człowiek nigdy nie zdoła im w pełni sprostać. Nasze moralne wysiłki podejmujemy w świetle Bożego miłosierdzia, które dla naszej słabości okazuje się uzdrawiającą mocą.

Gdy papież Jan Paweł II umierał, plac św. Piotra był pełen ludzi, przede wszystkim młodych, którzy chcieli po raz ostatni spotkać się ze swym papieżem. Nigdy nie zapomnę chwili, w której abp Sandri podał wiadomość o odejściu papieża. Nie zapomnę przede wszystkim chwili, w której wielki dzwon św. Piotra ogłosił tę wiadomość. W dniu pogrzebu Ojca Świętego można było zobaczyć mnóstwo plakatów z napisem „Santo subito”. Było to wołanie, które płynęło ze spotkania z Janem Pawłem II ze wszystkich stron. I nie tylko na placu św. Piotra, ale w różnych kręgach intelektualistów dyskutowano nad nadaniem Janowi Pawłowi II tytułu „Wielki”.

Słowo „święty” wskazuje na sferę Bożą, a słowo „wielki” na wymiar ludzki. Zgodnie z zasadami Kościoła świętość ocenia się na podstawie dwóch kryteriów: heroiczności cnót i cudu. Obydwa te kryteria są ściśle ze sobą związane. Pojęcie „cnoty heroicznej” oznacza bowiem nie jakiś sukces olimpijski, ale fakt, że w danym człowieku i przez niego widoczne jest to, co nie ma źródła w nim samym, lecz jest tym, co działanie Boga ukazuje w nim i przez niego. Chodzi tu nie o moralne współzawodnictwo, lecz o rezygnację z własnej wielkości. Chodzi o to, że człowiek pozwala Bogu działać w sobie i w ten sposób uwidaczniać przez siebie działanie i moc Boga.

To samo odnosi się do kryterium cudu. Również tutaj nie chodzi o to, że dzieje się coś sensacyjnego, lecz o to, że uzdrawiająca dobroć Boga staje się widoczna w sposób przekraczający ludzkie możliwości. Święty to człowiek otwarty, którego przenika Bóg. To ktoś otwarty na Boga, to człowiek przeniknięty Bogiem. Świętym jest ten, kto nie koncentruje uwagi na sobie, ale sprawia, że widzimy i rozpoznajemy Boga. Celem procesów beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego jest właśnie zbadanie tego zgodnie z normami prawa. W odniesieniu do Jana Pawła II obydwa te procesy zostały przeprowadzone ściśle według obowiązujących reguł. Stoi on więc teraz przed nami jako ojciec ukazujący nam miłosierdzie i dobroć Boga.

Trudniejsze jest poprawne zdefiniowanie pojęcia „wielki”. W ciągu prawie dwutysiącletniej historii papiestwa tytuł „Wielki” przyjął się tylko w odniesieniu do dwóch papieży: do Leona I (440-461) i do Grzegorza I (590 – 604). Słowo „wielki” ma u obydwu wydźwięk polityczny, ale w tym sensie, że dzięki sukcesom politycznym ukazuje się coś z tajemnicy samego Boga. Leon Wielki w rozmowie z wodzem Hunów Attylą przekonał go do oszczędzenia Rzymu, miasta apostołów Piotra i Pawła. Bez broni, bez władzy wojskowej czy politycznej, mocą swego przekonania do wiary zdołał straszliwego tyrana namówić do oszczędzenia Rzymu. W walce ducha z władzą duch okazał się silniejszy. Grzegorz I nie odniósł żadnego podobnie spektakularnego sukcesu, ale mimo to potrafił kilka razy ocalić Rzym przed Longobardami – również on, przeciwstawiając władzy ducha, odnosił zwycięstwo ducha.

Gdy zestawiamy historię tych dwóch papieży z historią Jana Pawła II, podobieństwo jest niezaprzeczalne. Także Jan Paweł II nie dysponował żadną siłą militarną ani władzą polityczną. W lutym 1945 r., gdy naradzano się nad przyszłym kształtem Europy i Niemiec, ktoś zwrócił uwagę, że trzeba też uwzględnić opinię papieża. Stalin zapytał wtedy: „Ile dywizji ma papież?”. Oczywiście, nie miał żadnej. Ale moc wiary okazała się siłą, która na koniec – w 1989 r. wytrąciła z równowagi sowiecki system siły i umożliwiła nowy początek. Nie ulega wątpliwości, że wiara papieża stanowiła istotny element w przełamaniu sił. I z pewnością także tutaj widoczna jest owa wielkość, która ujawniła się w przypadku Leona I i Grzegorza I.

Pytanie, czy w tym przypadku przydomek „wielki” przyjmie się czy nie, pozostawmy otwarte. Prawdą jest, że w Janie Pawle II uwidoczniły się nam wszystkim moc i dobroć Boga. W czasie, kiedy Kościół na nowo cierpi z powodu naporu zła, jest on dla nas oznaką nadziei i otuchy.

Drogi Święty Janie Pawle II, módl się za nami!

CZYTAJ DALEJ

Wystąpienie premiera Morawieckiego w Sejmie to punkt zwrotny tej kampanii

2020-06-04 18:16

[ TEMATY ]

premier

kampania

Eryk Mistewicz

Adam Guz/KPRM

Mateusz Morawiecki odreagował tygodnie partyjnych ataków. Z głowy, bez kartki, przedstawił w Sejmie jasną wizję Polski, porwał energetyczną, z pasją opowieścią i pokazał, ile jeszcze dobrego może zrobić duet Morawiecki-Duda. To było jedno z lepszych wystąpień w polskim Sejmie. Konkretne, stanowcze, ofensywne – mówi Eryk Mistewicz, ekspert kampanii wyborczych, prezes Instytutu Nowych Mediów

ZOBACZ PRZEMÓWIENIE PREMIERA MATEUSZA MORAWIECKIEGO

- W jakim etapie kampanii prezydenckiej jesteśmy?

- Niedługo ostatnia prosta, wówczas już nie można zrobić ani jednego błędu. Tymczasem wszyscy zawodnicy są absolutnie zmęczeni dotychczasowymi zwodami, zmianami, wyborcy oczywiście też.

- Świeże siły prezentuje w tej sytuacji kandydat Platformy, Rafał Trzaskowski.

- Tak. Kandydat PO dysponuje gigantycznym handicapem, ma o wiele łatwiej od wszystkich innych uczestników wyścigu. Jest młody, świeży, niesterany kampanią, nieopatrzony tak, jak opatrzony stał się już Szymon Hołownia, Władysław Kosiniak-Kamysz, nie mówiąc już o urzędującym prezydencie, Andrzeju Dudzie. Trzaskowski jest przy tym „teflonowy”, także za sprawą skali ataków prowadzonych przeciwko niemu, która jest tak duża, tak przewidywalna, że stała się przeciwskuteczna. Jeśli nic zasadniczo wielkiego się nie wydarzy, Rafał Trzaskowski zmierzy się w drugiej turze z Andrzejem Dudą. To będą dwie odmienne wizje Polski, jasne i zrozumiałe odmienne opowieści o Polsce.

- Wielokrotnie mówił Pan o tym, uczestnicząc i obserwując zagraniczne kampanie wyborcze, że urzędujący prezydent zawsze ma trudniejsze zadanie. Niezależnie od tego, ile dobrego by zrobił w trakcie kadencji, zawsze jest już jakoś „opatrzony”, względem świeżych walczących z nim konkurentów - ma trudniej. Jaka to jest kampania dla Andrzeja Dudy?

- Równie trudna jak ta z 2015 r. W pewnych zakresach wręcz trudniejsza. Na pewno nie jest to kampania oczywista, w sposób oczywisty gwarantująca zwycięstwo Andrzejowi Dudzie. Ta kampania zresztą już trwa i trwa, pandemia wydłużyła ją niemiłosiernie. Ten czas zużywa już wszystkich. A ileż może pan prezydent wspominać sukcesy swojej prezydentury, mówić o gigantycznej skali programów redystrybucji środków, o sukcesach w polityce zagranicznej, bezpieczeństwie energetycznym. Ile razy można to powtarzać, ile kółek można robić po Polsce odwiedzając po raz kolejny powiat po powiecie? W kontaktach z ludźmi radzi sobie rzeczywiście dobrze, ale czy to gwarantuje mu zwycięstwo w tych wyborach? Szczególnie przy wejściu na arenę nowego zawodnika i de facto rozpoczęciu kampanii na nowo?

- Co będzie głównym punktem sporu, linią kampanijnego wyścigu?

- Jak już powiedziałem: dwie wizje Polski. Bowiem Andrzej Duda i Rafał Trzaskowski są na antypodach, różnią się właściwie we wszystkim. Różny jest ich stosunek do wiary i wartości, tożsamości narodowej i historii, inną mają wrażliwość społeczną, inna jest ich empatia, inne podejście do słabszych i gorzej sytuowanych w wyniku przemian ostatnich 30 lat. Inne jest ich rozumienie miejsca podległości Polski wobec instytucji europejskich itd. itd.

- Mateusz Morawiecki w Sejmie, prosząc o wotum zaufania dla swojego gabinetu, i opisując tę różnicę użył sformułowania „rozumienie polskich interesów”. Odmienne u niego i Andrzeja Dudy, a odmienne u polityków opozycji.

- Wystąpienie premiera Morawieckiego w Sejmie to był punkt zwrotny tej kampanii. I jedno z lepszych jego wystąpień. Konkretne, stanowcze, ofensywne. Nie spodziewałem się, że wyrwie opozycji datę 4 czerwca i zaproponuje tak silną, z pasją, energią, bez kartki i zdaje się bez specjalnego przygotowania, opowieść o Polsce i dylematach przed którymi wszyscy stoimy. Że poprosi o głos, wejdzie na mównicę i po prostu odreaguje w pełnym pasji wystąpieniu miesiące, a szczególnie ostatnie tygodnie poniewierania przez opozycję, która wyprowadzała przeciwko niemu i jego ministrom właściwie ciągłe ataki, także z atakowaniem Polski z zewnątrz, z użyciem instytucji unijnych. Swoją drogą coś niebywałego, nie do wyobrażenia np. aby politycy francuscy, nawet pozostający w takim zwarciu z rządem jak Marine Le Pen czy Jean-Luc Melenchon zdecydowali się na atakowanie Francji spoza kraju. Wyborcy by ich roznieśli.

- Dlaczego wystąpienie premiera Morawieckiego było punktem zwrotnym kampanii?

- Po pierwsze, pokazało niesłychaną jak na ten etap rządów i po kilku przesileniach jedność, wspólnotę obozu zmiany. Wyniki głosowania o wotum zaufania pokazały, że próby rozbicia tego obozu, choć wciąż będą następowały, na tę chwilę palą na panewce.

Po drugie, nadawało energetyczną nową jakość, ale również intelektualną świeźość. Po tym wystąpieniu wiadomo bardzo dokładnie o co chodzi duetowi Duda-Morawiecki, o jaką Polskę. Wiadomo, z jakimi siłami walczą, kto im i wszystkim Polakom przeszkadza, komu nie w smak ich działanie – zostało to jasno nazwane, bardzo dokładnie i w prostych słowach opowiedziane. Opowiedzieli też, co osiągnęli w ostatnich miesiącach, dzięki jakim działaniom przeprowadzili nas Polaków przez największą katastrofę epidemiologiczną, ale i ze skutkami gospodarczymi, ostatniego pół wieku.

Po trzecie, wreszcie wiadomo dokąd idziemy. Dokąd i po co. Premier Morawiecki nawiązał do wielkich powojennych planów odbudowy, do Planu Marshalla, ale i do Planu Junckera nadania energii Europie. Trudno uprawiać politykę bez wizji. Trudno uprawiać politykę jak sztukę dla sztuki. Plan Dudy czyli postawienie na inwestycje, a co za tym idzie na nowe miejsca pracy, na impuls rozwojowy, na wielkie inwestycje publiczne, na rozruszanie tak wielu branż to plan, na który kontrkandydatom Andrzeja Dudy będzie bardzo trudno odpowiedzieć. To jest właśnie ten moment kampanii, w którym urzędujący prezydent pokazuje wizję i determinację w jej wprowadzaniu. Swoją drogą wyjątkowo trudny moment dla jego kontrkandydatów.

CZYTAJ DALEJ

USA: Tysiące ludzi demonstrują w Nowym Jorku nie bacząc na godzinę policyjną

2020-06-05 08:50

[ TEMATY ]

USA

PAP/EPA/JUSTIN LANE

Łamiąc zarządzenie o godzinie policyjnej, obowiązującej od 20 do 5 rano, w czwartek wieczorem tysiące nowojorczyków znowu wyległy na ulice miasta. Aresztowania osób niestosujących się do obowiązującego prawa miały miejsce w na Manhattanie, Brooklynie i Bronksie.

Najwyższy rangą mundurowy funkcjonariusz nowojorskiej policji (NYPD) Terence Monahan zapowiedział wcześniej zdecydowane egzekwowanie przepisów. Nie zapobiegło to pokojowym manifestacjom już po godz. 20 wieczorem.

Na 6 Alei Manhattanu w ósmym dniu demonstracji policja zatrzymywała ludzi skandujących: „Jak przeliterować rasizm?", "NYPD" i "Ręce do góry, nie strzelaj”.

Rozproszono grupę protestujących w pobliżu rezydencji burmistrza Gracie Mansion. Zam

ierzała się udać do południowej części miasta. Niektórzy z demonstrantów zostali aresztowani.

Reporter „New York Timesa” opisywał scenę, kiedy mężczyźnie przypartemu do ziemi policjant hełmem uciskał szyję. Policjant zabrał hełm dopiero po wielokrotnych prośbach demonstranta. Poradził mu, żeby się zrelaksował i przeklinając nakazał, żeby przestał się ruszać.

W Mott Haven w Bronksie funkcjonariusze zatrzymali setki ludzi. Niektórzy z nich próbowali odejść, ale otoczeni nie byli w stanie tego zrobić, dopóki policjanci stopniowo nie rozwarli szeregów. Kilkadziesiąt osób zostało aresztowanych.

Podobnie było na Alei Atlantic na Brooklynie. Kiedy małe grupy z wolna mogły wreszcie wydostać się z okrążenia, protest został rozproszony.

Aby ominąć blokady niektóre grupy uczestników manifestacji zmieniały planowane trasy przemarszu. Np. nie dopuszczeni na Times Square zgromadzili się w pobliżu na Broadwayu. Klękali dla upamiętnienia zabitego przez policjanta w Minneapolis czarnoskórego George'a Floyda.

Jeden z protestujących, student Ronnie Ahmed, wyjaśniał dziennikowi „Daily News”, że demonstracje mają na celu walkę z rasizmem. Jego zdaniem godzina policyjna ma jedynie zapobiec protestom.

„Tak, rabusie skorzystali. Ale walczymy o coś ważniejszego, o życie Afroamerykanów” – przekonywał.

Duży tłum demonstrantów przybył na Manhattan po popołudniowym wiecu w Cadman Plaza na Brooklynie z udziałem, zależnie od źródeł, od 5 do ponad 10 tys. ludzi, chcących w ten sposób upamiętnić Floyda. Godzinami maszerowali przez Foley Square do SoHo, Greenwich Village i Columbus Circle. Informowali mieszkańców o swoich celach.

„Jesteśmy oddani pokojowym protestom w dążeniu do zmian legislacyjnych. Nie jesteśmy uczestnikami zamieszek. Nie jesteśmy grabieżcami, (…) a naszym celem nie jest okazywanie gniewu i dostrajanie się do przypisywanych nam stereotypów, ale pokazanie, że nie jesteśmy zwierzętami, jesteśmy ludźmi. Wszystko, czego chcemy, to zmiany - aby nasi ludzie przestali umierać” ¬– wyjaśniała w telewizji CBS Livia Rose Johnson.

Tymczasem sędzia Sądu Najwyższego Nowego Jorku James Burke odrzucił w czwartek wniosek o uwolnienie setek osób aresztowanych podczas protestów. Niektórzy protestujący byli przetrzymywani z naruszeniem wymogu oskarżenia w ciągu 24 godzin od aresztowania lub zwolnienia z aresztu.

Jak zauważyły media nowojorskie, wygląda na to, że godzina policyjna mogła ograniczyć grabieże; nie powstrzymała jednak demonstrantów, którzy zapowiadają, że będą kontynuować manifestacje, dopóki nie nastąpią namacalne zmiany.

Z Nowego Jorku Andrzej Dobrowolski (PAP)

ad/ mal/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję