Ludzie stracili domy, miejsca pracy, powódź dotknęła także kościoły, domy opieki i szpitale. Skala zniszczeń okazała się ogromna, tak jak ogromna była pomoc, która w pierwszych dnia docierała do poszkodowanych. Jednak wsparcie jest nadal potrzebne. Gdy domy i mieszkania zostały osuszone, trzeba ruszyć z remontem, tak, aby zdążyć przed zimą. Parafia pod wezwaniem św. Urszuli w Gwizdanowie, zarówno finansowo, jak i rzeczowo, pomogła mieszkańcom małej miejscowości Jaczków w gminie Czarny Bór.
– Na wieść o poszkodowanych w powodzi zorganizowaliśmy w pierwszych tygodniach 3 zbiórki – wspomina Małgorzata Szkuta, prezes parafialnej Caritas. – Pierwsza akcja „Pomoc powodzianom” odbyła się u nas w parafii. Przyjechał do nas o. Michał Tomczak OMI z Bodzanowa i wspomogliśmy potrzebujących z ich terenu transportem zebranych darów i finansowo. W drugiej akcji organizowanej przez Caritas do puszki zebraliśmy ponad 3500 zł. A trzecią akcją był wyjazd z darami z księdzem proboszczem i grupą Caritas do wspomnianej miejscowości Jaczków.
Jednak jak podkreśla ks. Tomasz Hęś proboszcz parafii, nie chcą poprzestać na jednorazowej pomocy. Na czas świąteczny chcą zaproponować 3,4 rodzinom w parafii przygotowanie paczki świątecznej dla jednej z rodzin w tej miejscowości.
Dzień 4 kwietnia 2022r., był dniem odwiedzin szczególnych gości w Piechowicach. Z wizytą przybył biskup legnicki Andrzej Siemieniewski wraz z wiceminister edukacji Marzeną Machałek. W spotkaniu wzięli udział także dyrektor Caritas diecezjalnej ks. Rober Serafin i burmistrz Piechowic Jacek Kubielski.
- Wiemy że sprowadziły was tutaj bardzo trudne i dramatyczne przeżycia z waszych stron, ale dla nas jest wielka radością mieć was tutaj między nami. Na pewno z powodu tej radości tutejsi mieszkańcy, wolontariusze tak chętnie zaczęli wam pomagać. Na pewno cieszy się też Kościół i dyrektor Caritasu, to przecież znak że Kościół też o was myśli i też chce z radością pomóc. A na dzieci mniejsze i większe, też z radością czeka szkoła. Tej radości chcemy i od was zaczerpnąć i posłuchać tego, co macie do pokazania i powiedzenia – mówił Biskup legnicki witając się z wszystkimi.
Pwt 26, 16-19 stoi na końcu Pwt 12-26, w mowie Mojżesza wypowiadanej u progu wejścia do ziemi. Rozdział 26 zawiera wcześniej obrzęd z pierwszymi plonami i wyznaniem historii wyjścia z Egiptu (26,1-11) oraz nakazy dotyczące dziesięciny (26,12-15). Po tych gestach liturgicznych pada formuła zamknięcia. Słowo „dziś” nadaje jej ton uroczysty i naglący. Mojżesz streszcza publiczną deklarację ludu i publiczną deklarację Boga. BT oddaje to przez język „oświadczenia” po obu stronach. W tekście hebrajskim stoją rzadkie formy he’emarta i he’emircha, użyte w nietypowej konstrukcji, stąd duży rozrzut przekładów. Zauważalna jest też cecha hebrajszczyzny: zwykłe „powiedzieć” bywa nośnikiem zobowiązania i ma wagę przyrzeczenia. Septuaginta oddaje ten zwrot czasownikiem εἵλου, „wybrałeś”. Wulgata Hieronima mówi podobnie: Dominus „elegit te hodie” i nazywa Izraela populus peculiaris. Lud uznaje JHWH za swojego Boga i przyjmuje drogę posłuszeństwa oraz słuchania Jego głosu. Bóg uznaje lud za swoją szczególną własność. Określenie to odpowiada hebrajskiemu segullāh i ma tło królewskie. To skarb zastrzeżony dla władcy. Ten sam zwrot pojawia się wcześniej w Pwt, w mowie o wybraniu Izraela spośród narodów. Dalszy wiersz mówi o wywyższeniu „we czci, sławie i wspaniałości” oraz o nazwaniu „ludem świętym”. W hebrajskim triadzie odpowiadają rzeczowniki tehillāh, šēm, tif’eret, znane z języka pochwały. W Pwt opisują one rozpoznawalność ludu po stylu życia, który staje się znakiem Boga pośród narodów.
Zawieszone na ścianach wota. Laski niewidomych, kule niepełnosprawnych i ortopedyczne podpórki. Każde z wotów to albo znak prośby, albo dowód wdzięczności wobec Maryi za okazaną pomoc
Tamtego momentu, kiedy matka ułożyła ją na torach
i przywiązała do szyn, nie pamięta. Za mała była. I dobrze,
że nie pamięta. Matka już nie żyje, o zmarłych źle się nie
mówi, a ją przecież dróżnik znalazł. Co za szczęście, że
akurat po tych torach szedł! Takie rzeczy zdarzają się tylko
na filmach, czyż nie? No więc miała już swój happy end.
Wychowali ją dziadkowie.
WIĘCEJ ŚWIADECTW W KSIĄŻCE: ksiegarnia.niedziela.pl. DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
