Święci są wśród nas. Dziękujemy Bogu za to, że daje nam świętą Tereskę – powiedział ks. kan. Krzysztof Herbut z parafii św. Anny, przyjmując relikwie świętej karmelitanki i jej rodziców.
Uroczysta instalacja relikwii św. Teresy od Dzieciątka Jezus oraz jej rodziców Zelii i Ludwika Martin odbyła się 13 lipca. W imieniu parafian odebrał je proboszcz ks. kan. Krzysztof Herbut, który podkreślił, że Bóg daje tej wspólnocie parafialnej św. Tereskę, by wstawiała się za nami, obdarowując każdego płatkami róż, czyli potrzebnymi łaskami.
Uroczystościom przewodniczył ks. Teodor Suchoń, były kustosz sanktuarium św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Rybniku-Chwałowicach, obecnie rezydent w parafii św. Marcina w Ćwiklicach (archidiecezja katowicka). Przy ołtarzu stanął także ks. Sylwester Suchoń, brat ks. Teodora oraz miejscowy wikariusz ks. Adam Przybysz.
Relikwie św. Tereski księża bracia przywieźli do Polski z początkiem maja z Lisieux, gdzie w dniach 28-30 kwietnia br. uczestniczyli w uroczystościach związanych z jubileuszem150-lecia od urodzin i 100-lecia beatyfikacji świętej karmelitanki.
Jak podkreślił w homilii ks. Teodor, św. Teresa streściła życie swoich rodziców jednym zdaniem: „Bóg dał mi ojca i matkę bardziej godnych nieba niż ziemi”. Ksiądz Suchoń przybliżył codzienność życia rodzinnego Zelii i Ludwika oraz ich wpływ na wychowanie córek. Poznali się, kiedy Zelia miała 28 lat, a Ludwik – 35. Ona miała swój słynny zakład koronek, on, zakład zegarmistrzowski o znakomitej renomie. Pobrali się o północy z 12 na 13 lipca 1853 r., podkreślając, że to w nocy dzieją się największe tajemnice wiary chrześcijańskiej: w nocy Jezus przyszedł na świat, w nocy zmartwychwstał. – W ten sposób świadomie wybrali noc, aby miłość Boga weszła w ich małżeńskie życie – niedługo potem objawiło się to w całej pełni – podkreślił ks. Suchoń, dodając, że z tego małżeństwa urodziło się dziewięcioro dzieci. /xmb
Do pełnienia funkcji ceremoniarza przygotowuje się osiemnastu lektorów pod okiem ks. kan. Krzysztofa Ory.
Po całym roku zdobywania wiedzy 18 lektorów przygotowujących się do funkcji ceremoniarza wzięło udział w podsumowującym spotkaniu w Domu Rekolekcyjnym Księży Pallotynów.
Spotkanie odbywające się w ramach Diecezjalnej Szkoły Ceremoniarza stanowiło rozbudowaną formację duchową oraz liturgiczną. Jak wyjaśnia ks. kan. Krzysztof Ora, krajowy duszpasterz służby liturgicznej, w ten sposób młodzi mogli usystematyzować swoją wiedzę i dopytać o najważniejsze zagadnienia.
Wielki Post to czas, w którym Kościół szczególną uwagę zwraca na krzyż i dzieło zbawienia, jakiego na nim dokonał Jezus Chrystus. Krzyże z postacią Chrystusa znane są od średniowiecza (wcześniej były wysadzane drogimi kamieniami lub bez żadnych ozdób). Ukrzyżowanego pokazywano jednak inaczej niż obecnie. Jezus odziany był w szaty królewskie lub kapłańskie, posiadał koronę nie cierniową, ale królewską, i nie miał znamion śmierci i cierpień fizycznych (ta maniera zachowała się w tradycji Kościołów Wschodnich). W Wielkim Poście konieczne było zasłanianie takiego wizerunku (Chrystusa triumfującego), aby ułatwić wiernym skupienie na męce Zbawiciela. Do dzisiaj, mimo, iż Kościół zna figurę Chrystusa umęczonego, zachował się zwyczaj zasłaniania krzyży i obrazów.
Współczesne przepisy kościelne z jednej strony postanawiają, aby na przyszłość nie stosować zasłaniania, z drugiej strony decyzję pozostawiają poszczególnym Konferencjom Episkopatu. Konferencja Episkopatu Polski postanowiła zachować ten zwyczaj od 5 Niedzieli Wielkiego Postu do uczczenia Krzyża w Wielki Piątek.
Zwyczaj zasłaniania krzyża w Kościele w Wielkim Poście jest ściśle związany ze średniowiecznym zwyczajem zasłaniania ołtarza. Począwszy od XI wieku, wraz z rozpoczęciem okresu Wielkiego Postu, w kościołach zasłaniano ołtarze tzw. suknem postnym. Było to nawiązanie do wieków wcześniejszych, kiedy to nie pozwalano patrzeć na ołtarz i być blisko niego publicznym grzesznikom. Na początku Wielkiego Postu wszyscy uznawali prawdę o swojej grzeszności i podejmowali wysiłki pokutne, prowadzące do nawrócenia. Zasłonięte ołtarze, symbolizujące Chrystusa miały o tym ciągle przypominać i jednocześnie stanowiły post dla oczu. Można tu dopatrywać się pewnego rodzaju wykluczenia wiernych z wizualnego uczestnictwa we Mszy św. Zasłona zmuszała wiernych do przeżywania Mszy św. w atmosferze tajemniczości i ukrycia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.