Wszystko, co trafia do ełckiej Caritas od darczyńców, jest sortowane i przekazywane według potrzeb. – Wsparcie finansowe przeznaczamy na zakup potrzebnych produktów i opłacenie kosztów transportu. Pomoc humanitarna dociera za naszą wschodnią granicę i trafia niemal na linię frontu. Część darów rozdysponowana jest wśród kobiet i dzieci, które schronienie znalazły w regionie Polski północno-wschodniej – mówi ks. Dariusz Kruczyński, dyrektor Caritas Diecezji Ełckiej.
Wsparcie dla uchodźców diecezjalna Caritas otrzymuje także od donatorów spoza naszego kraju, m.in. z Niemiec, Włoch i Wielkiej Brytanii. Pomoc do osób potrzebujących na Ukrainie trafia przede wszystkim za pośrednictwem struktur kościelnych – parafii oraz żeńskich i męskich zgromadzeń zakonnych, a także centrów kultury polskiej.
– Pomoc dociera m.in. do obwodów: chmielnickiego, iwanofrankiwskiego, kijowskiego, lwowskiego, mikołajowskiego, odeskiego, równeńskiego, tarnopolskiego, winnickiego czy żytomierskiego. W transportach przekazywaliśmy głównie żywność, środki czystości i higieny osobistej, leki oraz odzież – podkreśla ks. Ryszard Sawicki, wicedyrektor Caritas Diecezji Ełckiej.
Pierwszy konwój humanitarny wyruszył z diecezji ełckiej 4 marca. Pięć ostatnich transportów realizowanych było we współpracy z Kancelarią Prezydenta RP.
Cały czas trwa zbiórka środków finansowych, które można przekazywać na konto bankowe Caritas Diecezji Ełckiej, z dopiskiem „Ukraina”: 29 1020 4724 0000 3302 0027 2369 (PKO BP S.A. O/Ełk).
Zastanawiasz się czasem na co konkretnie idzie Twój 1 proc., który odpisujesz od podatku? A może jesteś jeszcze na etapie zastanawiania się komu oddać te pieniądze, albo – co gorsza – czy w ogóle zawracać sobie tym głowę? Nie zmarnuj okazji do zrobienia czegoś dobrego. Nawet nie zastanawiaj się czy pomagać, tylko pomyśl komu
Większość z nas odpisuje 1 proc. wiedząc zaledwie w dużej ogólności na co ta kwota zostanie przeznaczona. Zapewne na czyjeś leczenie czy kosztowną operację. Może dla biednych, niepełnosprawnych, odrzuconych, samotnych i bezdomnych. Najlepiej wszystkim na raz, bo nieszczęść i tragedii wokoło jest tyle, że trudno wybierać. Nie wybieraj więc! Zaufaj Caritas, która zajmuje się potrzebującymi, przynosi ulgę w nędzy, cierpieniu i poniżeniu. Idzie tam, skąd inni zawracają. Opiekuje się biednymi rodzinami, w tym dziećmi, przygarnia ludzi bez dachu nad głową, samotnych i odrzuconych przez społeczeństwo. Niejako za nas wypełnia nakaz miłosierdzia. Oczywiście, nie zwalnia nas z bycia dobrym i wrażliwym, ale sprawia, że możemy pomóc znacznie większej liczbie osób niż moglibyśmy działając w pojedynkę. W naszym 1 proc. jest siła wynikająca z ilości osób, które zadeklarują, że chcą go oddać właśnie Caritas.
W święto Ofiarowania Pańskiego, zwane u nas świętem Matki Bożej Gromnicznej, mniej ludzi niż niegdyś przychodzi do naszych kościołów, by poświęcić świece. Do niedawna przychodziło więcej. Świece wykonane z pszczelego wosku, zwane gromnicami, były ze czcią przechowywane w każdym domu i często zapalane – wówczas, kiedy nadciągały gwałtowne burze, gradowe nawałnice, wybuchały pożary, groziła powódź, a także w chwili odchodzenia bliskich do wieczności. Były one znakiem obecności mocy Chrystusa – symbolem Światłości, w której blasku widziało się wszystko oczyma wiary.
Wprawdzie wilki zagrażające ludzkim sadybom zostały wytrzebione, ale na ich miejsce pojawiły się inne zagrożenia. Dziś trzeba prosić Matkę Bożą Gromniczną, by broniła przed zalewem przemocy i erotyzacji płynących z ekranów telewizyjnych i kolorowych magazynów, przed napastliwością sekt, przed obojętnością na los bliźnich, przed samotnością, przed powiększającą się falą ubóstwa, przed zachłannością, przed bezdomnością i bezrobociem, przed uleganiem nałogom pijaństwa, narkomanii, przed zamazywaniem granic między grzechem a cnotą, przed zamętem sumień.
Archidiecezja lubelska, a szczególnie parafia św. Wojciecha w Wąwolnicy, pożegnały śp. ks. kan. Jerzego Ważnego, proboszcza i kustosza sanktuarium Matki Bożej Kębelskiej.
Kapłan odszedł do domu Ojca 14 stycznia, po trudnej walce z chorobą. Miał 65 lat, w tym 39 lat kapłaństwa. W pogrzebowej Mszy św. pod przewodnictwem abp. Stanisława Budzika uczestniczyła rzesza kapłanów i wiernych, parafianie i pielgrzymi oraz przedstawiciele różnego szczebla władz i instytucji. Ukochanego syna i brata na miejsce spoczynku na cmentarzu parafialnym w Wąwolnicy odprowadziła matka Władysława oraz rodzeństwo: siostry Grażyna i Jolanta oraz brat Zbigniew z rodzinami. – Pan Bóg nie zawsze zabiera krzyż, ale zawsze daje siłę, aby go nieść. Gromadzimy się z bólem, bo odchodzi ktoś bliski, dobry i potrzebny, ale przyszliśmy też z wiarą. Jesteśmy Kościołem Chrystusa, a Kościół nawet nad trumną nie przestaje słuchać słowa, które daje nadzieję. W tej Liturgii spotykają się dwie rzeczywistości: ludzki smutek i Boża obietnica; łzy, które są prawdziwe i wiara, która jest mocniejsza niż śmierć. Chrystus otwiera przed nami perspektywę życia, które się nie kończy wraz z ostatnim biciem serca i ostatnim oddechem – powiedział metropolita.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
