Reklama

Kościół

Mówią świadkowie

O historii Instytutu Prymasa Wyszyńskiego, jego misji i radości z beatyfikacji z przedstawicielkami instytutu – Stanisławą Grochowską, odpowiedzialną generalną, i Stanisławą Nowicką – rozmawia Anna Wyszyńska

Niedziela Ogólnopolska 50/2019, str. 26-27

[ TEMATY ]

kard. Stefan Wyszyński

Archiwum Instytutu Prymasa Wyszyńskiego

Anna Wyszyńska: – W październiku została ogłoszona decyzja o wyniesieniu na ołtarze kard. Stefana Wyszyńskiego. Instytut noszący jego imię od dawna modlił się w tej intencji. Czy można powiedzieć, że ta beatyfikacja została wymodlona?

Stanisława Grochowska: – Kiedy zastanawiamy się nad rolą i miejscem naszego instytutu w życiu Księdza Prymasa, to trzeba podkreślić, że od początku była to przede wszystkim modlitwa, to były kolana. Gdy dziewczęta z Ósemki napisały do ks. Wyszyńskiego list z prośbą, by został ich kierownikiem duchowym, w odpowiedzi przeczytały: „Byście wiele mogły brać, w Waszym interesie leży, bym wiele posiadał. Wymadlajcie mi dary Boże, a ja będę się odwzajemniać. Idę z Wami łowić ryby Boże”. Modlitwa za siebie nawzajem to było „spoiwo”, które łączyło ks. Wyszyńskiego i Ósemkę. Również beatyfikacja Prymasa Tysiąclecia jest sprawą wymodloną. Oczywiście, nie tylko przez instytut. Modliło się wielu ludzi z Polski i z zagranicy. Modlitwa w intencji beatyfikacji Księdza Prymasa rozpoczęła się tuż po jego śmierci i trwa do tej pory. W stanie wojennym zaczęły się czuwania w nocy z 27 na 28 każdego miesiąca.

Stanisława Nowicka: – Nasza historia sięga 1942 r. Trwała noc okupacji, a Maria Okońska wybiegała myślą naprzód. Uważała, że kiedy Polska odzyska wolność, będą potrzebne uformowane duchowo i intelektualnie kobiety, dzięki którym odrodzi się naród. Chciała powołać grupę do pracy apostolskiej wśród kobiet, której programem duchowym będzie osiem błogosławieństw, a patronką – Maryja Królowa Polski.

– Ile lat miała wtedy Maria Okońska?

S. G.: – Przed ukończeniem 22. roku życia – w sierpniu 1942 r., w czasie rekolekcji u Sióstr Niepokalanek w Szymanowie podzieliła się ideą Miasta Dziewcząt z siedmioma innymi koleżankami. One powiedziały: – My idziemy z Tobą. Każda przyjęła treść jednego z Ośmiu błogosławieństw, które miało być dla niej zadaniem na całe życie. Tak zawiązała się Ósemka, z której później powstał Instytut. Dziewczęta szukały księdza, specjalisty od katolickiej nauki społecznej. Znajoma – p. Halina Dernałowicz poradziła, aby zwróciły się do ks. prof. Stefana Wyszyńskiego, w tym czasie kapelana Zakładu dla Ociemniałych w Laskach. Pierwsze spotkanie miało miejsce 1 listopada 1942 r. Kiedy weszły do kaplicy, ks. Wyszyński czytał Ewangelię – była to Ewangelia o ośmiu błogosławieństwach.

– Co zrobiły po wybuchu Powstania Warszawskiego?

S. N.: – Dziewczęta z Ósemki włączyły się w Powstanie Warszawskie, jednak ich bronią była modlitwa. Rozdawały powstańcom różańce, medaliki i obrazki z wizerunkiem Matki Bożej, przewodniczyły modlitwom w schronach, prowadziły kapłanów do grup ukrywających się mieszkańców, dostarczały hostie i komunikanty do Mszy św. Maria Okońska napisała odezwę pt. „Nowa Mobilizacja Walczącej Warszawy”, w której wzywała wszystkich do spowiedzi i Komunii św., do modlitwy różańcowej w intencji narodu, zwłaszcza podczas nowenny w dniach 15-26 sierpnia.

S. G.: – Odezwę wydrukowano w 10 tys. egzemplarzy i rozlepiono w schronach, stołówkach, na murach. Nim do tego doszło, dziewczęta musiały dotrzeć do dowództwa powstania, by otrzymać zgodę na druk, znaleźć drukarnię. Za papier zapłaciły mąką i cukrem. Do modlitwy i spowiedzi zachęcały do końca. Nie opuszczała ich troska o ks. Wyszyńskiego. W momentach zagrożenia mówiły: Jeżeli zginiemy, to oddajemy nasze życie za wolność ks. prof. Wyszyńskiego, a jeżeli przeżyjemy, to ruszamy na Jasną Górę i rozpoczynamy formację już jako wspólnota.

– Czy wypełniły to postanowienie po klęsce powstania?

S. G.: – 4 października dziewczęta wyszły z Warszawy, 7 października – w dzień Matki Bożej Różańcowej – dotarły do Lasek. Były na Mszy św., przyjęły Komunię św. z rąk ks. Wyszyńskiego, ale nie chciały zatrzymać się dłużej, bo przecież postanowiły iść na Jasną Górę.

S. N.: – Na Jasną Górę dotarły ostatkiem sił. Zależało im na tym, żeby być razem, by rozpocząć życie wspólnotowe. Po różnych perypetiach wynajęły pokoik przy ul. św. Rocha u państwa Cielasów. Pokoik był wcześniej pomieszczeniem dla świnek, ale został wybielony i wyścielony słomą. Mieszkały tam do czasu, gdy do Częstochowy weszła Armia Czerwona. W obawie przed żołnierzami dziewczęta opuściły „cielasówkę” i schroniły się na Jasnej Górze w „pokojach królewskich”, gdzie już mieszkało wielu warszawiaków. Tutaj ze wszystkimi sprawami, trudnościami i radościami szły przed Cudowny Obraz Matki Bożej.

– Wielkim wstrząsem dla wspólnoty musiało być aresztowanie Marii Okońskiej i Marii Wantowskiej w 1948 r.

S. N.: – Ksiądz Stefan Wyszyński wtedy był już biskupem lubelskim, ale za zgodą prymasa Augusta Hlonda pozostawał nadal duchowym kierownikiem Ósemki. Powodem aresztowania było organizowanie wakacyjnych obozów dla dziewcząt, o charakterze formacyjnym. Marię Okońską osadzono w więzieniu przy ul. Koszykowej w Warszawie. Przesłuchiwała ją p. Julia Brystygierowa, znana jako „Krwawa Luna”. Ale dla Marii Okońskiej przesłuchania były okazją do mówienia o wierze, o Bogu i o tym, że będzie się modlić za p. Brystygierową.

– Zagrożona była nie tylko Ósemka, ale cały Kościół i, oczywiście, Ksiądz Prymas.

S. N.: – W sytuacji prześladowania Kościoła przewidywano, że aresztowanie Księdza Prymasa jest tylko kwestią czasu. Był on w ogromnym niebezpieczeństwie, zwłaszcza po tym, jak powiedział: „Non possumus”.

S. G.: – Ósemka modliła się intensywnie w intencji Prymasa, a jedną z form tej modlitwy była zapoczątkowana w 1952 r. tzw. sztafetowa pielgrzymka z Warszawy do Częstochowy. Ponieważ nie można było pielgrzymować w grupie, trasa pielgrzymki została podzielona na odcinki, które pokonywały zwykle dwie osoby.

S. N.: – Po uwięzieniu Księdza Prymasa zaczęły się natomiast nasze nocne czuwania modlitewne na Jasnej Górze, na chórku nad Kaplicą Cudownego Obrazu – w miejscu, gdzie później była kaplica św. Józefa. Czuwanie trwało do 5 rano.

– Z tamtych czasów wywodzi się również znana dziś na całym świecie modlitwa – Apel Jasnogórski.

S. G.: – Ojciec Jerzy Tomziński, ówczesny przeor Jasnej Góry, znał historię pilota kpt. Władysława Polesińskiego, który został cudownie uratowany dzięki temu, że jego żona modliła się do Maryi. To o. Jerzy zaproponował wieczorną modlitwę maryjną na Jasnej Górze w formie apelu. 8 grudnia 1953 r. pięć osób – wśród nich ojciec przeor i Maria Okońska – zgromadziło się przed Cudownym Obrazem na pierwszym Apelu, by prosić o uwolnienie prymasa Stefana Wyszyńskiego i modlić się za Ojczyznę.

– Ksiądz Prymas trzymany był w ścisłej izolacji, został pozbawiony kontaktów z otoczeniem, listy od ojca czytano mu we fragmentach. Jak tę niepewność znosiła Ósemka?

S. N.: – Wiadomości o Księdzu Prymasie były skąpe. Latem 1954 r. Maria Okońska postanowiła, że ofiarujemy nasze wakacje na modlitwę w jego intencji. Zamieszkałyśmy całą grupą na stryszku u sióstr przy ul. o. Kordeckiego w pobliżu Jasnej Góry. Warunki były trudne, ale miałyśmy blisko.

S. G.: – Nocami było modlitewne czuwanie, a w ciągu dnia trwał nieustanny Różaniec. Każda miała swoją godzinę modlitwy przed Cudownym Obrazem w intencji odrodzenia wiary w narodzie i uwolnienia Księdza Prymasa.

S. N.: – 16 lipca 1954 r. Maria Okońska usłyszała w sercu, że ma zostać na Jasnej Górze i nie opuszczać tego miejsca. Przyjęła to wezwanie od Matki Bożej i ofiarowała swoją wolność za wolność Księdza Prymasa. Zgłosiła się do przeora klasztoru, który wyraził zgodę na jej prośbę, by została „więźniem” na Jasnej Górze. Zamieszkała w „pokojach królewskich”, w tym samym miejscu, gdzie w 1945 r. mieszkała pierwsza Ósemka, i tam właśnie odkryła stołeczek, jedyny mebel z pierwotnego wyposażenia, który rozpoznała, bo był podpisany...

S. G.: – Od czasu, gdy Maria Okońska ofiarowała swoją wolność Matce Bożej za uwolnienie Księdza Prymasa, co roku jedna osoba z instytutu przerywa swoją pracę i zaangażowania, by zostać „więźniem” na Jasnej Górze, by przez rok modlić się w tym miejscu, które Ksiądz Prymas tak bardzo ukochał. Jan Paweł II bardzo cenił tę inicjatywę. Pytał, kto jest teraz „więźniem”, i korespondował z nim. W tym roku tę modlitwę kontynuuje 66. „więzień”.

– W ten sposób instytut pozostaje nadal wierny zobowiązaniu z czasów okupacji, by wymadlać dary Boże dla Księdza Prymasa i modlić się w intencjach, które były drogowskazami jego życia.

S. G.: – Obecnie Instytut Prymasa Wyszyńskiego ma umocowanie na prawie papieskim; jego członkinie żyją i pracują w świecie, ale swoje życie oddają na wyłączną własność Panu Bogu i starają się być znakiem Jego miłości pośród ludzi. Jesteśmy instytutem opartym na duchowości maryjnej, podejmujemy duchowe dziedzictwo założycieli: Marii Okońskiej i Prymasa Tysiąclecia. Historia naszego instytutu potwierdza, że był on i pozostaje zapleczem modlitwy i ofiary dla Ojca Świętego, Kościoła i Ojczyzny.

– Czym dla Pani jest życie w Instytucie Prymasa Wyszyńskiego?

S. N.: – Do instytutu wstąpiłam we wczesnej młodości i jestem w nim już 67 lat. Instytutowi zawdzięczam żywą wiarę i miłość do Matki Bożej. W postawie Marii Okońskiej, a szczególnie Księdza Prymasa zobaczyłam to, co widziałam wcześniej w domu, w postawie mojego ojca, tj. osobową relację z Matką Bożą, żywy kontakt z Nią. W instytucie pełniłam różne zadania, m.in. przez 31 lat pracowałam w Poradni Życia Rodzinnego na Jasnej Górze. Teraz czuję wdzięczność wobec Pana Boga za taką reżyserię mojego życia, za to, że mogłam uczestniczyć w tak wielu wydarzeniach w Polsce i w tym, czego dokonywał Ksiądz Prymas. Był to dla mnie czas ogromnej pracy, ale też dużej radości wynikającej z ducha służby. Ksiądz Prymas swoją osobowością wnosił w swoje otoczenie wielki pokój i poczucie bezpieczeństwa, wynikające z przeświadczenia, że zawsze jesteśmy w ręku Pana Boga. Kiedy przed wielu laty zaczynałam pracę zawodową, poszłam do Księdza Prymasa z prośbą o błogosławieństwo i z pytaniem, co mam robić. A on odpowiedział: Idź i kochaj! To zdanie zawsze mi towarzyszyło i dotąd staram się żyć w tym klimacie.

2019-12-10 08:48

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Jasna Góra: dziś czuwanie z Prymasem Wyszyńskim

2020-03-27 12:47

[ TEMATY ]

kard. Stefan Wyszyński

Archiwum

Prymas kard. Stefan Wyszyński z obrazem Czarnej Madonny

„Maryjna droga do świętości kard. Stefana Wyszyńskiego” kolejne jasnogórskie spotkanie w tym cyklu, choć w zupełnie innej formule, ale - odbędzie się. Tym razem, tylko z udziałem przedstawicieli paulinów i Instytutu Prymasowskiego, trwać będzie w Kaplicy Matki Bożej i połączone zostanie z nocnym czuwaniem, które nieprzerwanie właśnie z 27. na 28. dzień miesiąca odbywa się na Jasnej Górze od 1982 r.

O. Mariusz Tabulski, przypomina w rozmowie z KAI, że Prymas Wyszyński zwłaszcza w trudnych chwilach odwoływał się do Jasnogórskiej Matki. - Będziemy wraz z nim modlić się o nowe zwycięstwo - dodaje dyrektor Jasnogórskiego Instytutu Maryjnego.

- Nie tylko o zwycięstwo ustania pandemii, ale przede wszystkim o zwycięstwo Matki Bożej, żeby Ona na nowo objawiła się nam jako Matka, Królowa i żebyśmy wrócili po tej zarazie wzmocnieni jako ludzie wierzący, jak to sam Prymas mówił, że Ona okaże się nie tyle słabsza, ale mocniejsza w tych czasach, w których żyjemy - mówi paulin. Przypomina, że kard. Stefan Wyszyński często odwoływał się do symbolicznych znaków zwycięstwa Maryi pozostawionych na Jasnej Górze. Mówił np. o napisie znajdującym się na srebrnej zasłonie Cudownego Obrazu z 1673 r. ofiarowanej po potopie szwedzkim: „wstąpcie śmiertelnicy na wysokie szczyty gór, tutaj właśnie dla nas wszystkich zbawieniem stała się Maryja”.

Nocnej modlitwie o dobre przygotowanie do beatyfikacji towarzyszyć będą słowa: „Zwycięstwo w niewoli miłości”. Poprowadzą je przedstawicielki Instytutu Prymasa Wyszyńskiego a Mszę św. o północy celebrować będzie bp Andrzej Przybylski z Częstochowy. Początek o godz. 20.00 Eucharystią o ustanie epidemii koronawirusa.

Paulini zapraszają do duchowej łączności poprzez internetowe transmisje. - Niech nasze komputery będą oknami łączącymi nas z Matką Bożą Zwycięską, czuwajmy przy Maryi - zachęca o. Mariusz Tabulski.

Nocne czuwania w intencji beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego odbywają się na Jasnej Górze z inicjatywy Instytutu Prymasa Wyszyńskiego od 1982 r. - Czuwamy od roku jubileuszu 600-lecia Jasnej Góry, w rok po śmierci kard. Wyszyńskiego rozpoczęłyśmy czuwania nocne o rychłe wyniesienie go na ołtarze i trwamy cały czas - wyjaśniła Stanisława Grochowska, odpowiedzialna generalna Instytutu Prymasa Wyszyńskiego.

Instytut, założony w 1942 roku przez Marię Okońską i ks. Stefana Wyszyńskiego, jest jednym z najbardziej znanych instytutów świeckich w Polsce. Od początku swojej działalności związany jest z sanktuarium na Jasnej Górze, które uważa za najważniejsze miejsce swojego apostolstwa.

CZYTAJ DALEJ

Zakupy pod kontrolą

2020-03-28 21:23

[ TEMATY ]

bezpieczeństwo

zakupy

koronawirus

Alexas_Fotos/pixabay.com

Zakupy są często jedynym powodem, by wyjść z domu. Jak się zachować, by przestrzegać higieny i zadbać o komfort innych osób.

Duże skupiska ludzi to środowisko sprzyjające rozprzestrzenianiu się koronawirusa, który przenosi się drogą kropelkową. Dlatego w Polsce zamknięto większość instytucji w tym muzea, teatry, kina i duże galerie handlowe a nawet parki miejskie czy place zabaw dla dzieci. Natomiast bez problemu możemy zrobić zakupy w sklepie spożywczym lub aptece.

Półki w sklepach są pełne, a doświadczenia innych krajów wskazują, że nie ma potrzeby robienia nadmiernych zapasów.

Bezpieczne zakupy

Już zbliżając się do sklepu, możemy dostrzec długą kolejkę. To dlatego, że osoby w niej stojące zachowują między sobą spory odstęp. Minimum 1-1,5 metra, o czym często przypomina kartka lub plakat przy wejściu. W mniejszych sklepach lub aptekach obowiązuje zasada 1-2 klientów na raz, w większych ochroniarze wpuszczają po 10-20 osób, kiedy poprzednia grupa klientów opuści sklep. Po to, by w sklepie można było zachować odpowiednią odległość między kupującymi. Przed wejściem często dostępne są płyny do dezynfekcji, a w sklepie – jednorazowe rękawiczki. Większe sklepy mają też godziny zakupów dla emerytów, żeby nie mieli kontaktu z innymi grupami wiekowymi (czyli np. dziećmi, które mogą chorobę przechodzić bezobjawowo).

Co powinniśmy wiedzieć i jakich zasad przestrzegać?

Bułki, jabłka i sery Cię nie zakażą

Żywność nie jest i nie może być źródłem zakażenia koronawirusem, informuje Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA). Potwierdzają to nie tylko badania na SARS COV-2, ale i doświadczenia z wcześniejszymi infekcjami korona wirusami.

Bezpieczne jest też zamawianie jedzenia na wynos lub z dostawą do domu.

Całkowicie bezpieczna jest również woda z kranu.

Twoje bezpieczne zakupy:

1. Przed wyjściem zrób listę potrzebnych rzeczy, by w sklepie spędzić jak najmniej czasu i niepotrzebnie nie przechadzać się między półkami.

2. Do sklepu idź pieszo lub jedź własnym samochodem. Zrezygnuj z zakupów, po które musisz pojechać komunikacją publiczną.

3. Staraj się unikać dotykania czegokolwiek bez potrzeby. W miejscach publicznych nie dotykaj okolic oczu, ust i nosa, a po powrocie do domu od razu umyj ręce.

4. Warto mieć ze sobą swój koszyk czy swoją torbę na zakupy zamiast korzystać ze sklepowego koszyka czy wózka. Są czystsze.

5. Podczas zakupów i kolejki do kasy zachowaj dystans do innych osób.

6. Płać bezdotykowo

7. Pamiętaj, że ekrany kas samoobsługowych, klawiatury do wpisywania kodu PIN są najbardziej brudne. Jeśli nie możesz wstukiwać liczb kostką palca (mniejsza szansa, że w ten sposób dotkniesz twarzy brudną częścią ręki), to warto mieć ze sobą płyn antybakteryjny i po wyjściu ze sklepu go użyć.

8. Przestrzegaj też zasady odstępu wobec pracowników sklepu, w tym także od kasjerek w trakcie pakowania zakupów.

9. Pamiętaj, że ludzie najczęściej dotykają w sklepach np. uchwytów szaf chłodniczych. Jeśli ich dotykasz, użyj płynu antybakteryjnego.

10. Rękawiczki jednorazowe nie są rozwiązaniem, bo, jeśli nie potrafisz ich odpowiednio zdjąć, możesz się zakazić tym, co na nich zbierzesz.

11. Zdejmując rękawiczki, należy złapać jedną za brzeg i wywrócić ją wewnętrzną stroną na wierzch. Zdjętą rękawiczkę chwyć ręką w rękawiczce i identycznie zdejmij drugą. W ten sposób pierwsza rękawiczka znajdzie się wewnątrz drugiej. Zdjęte rękawiczki wyrzuć do zamkniętego kosza i dokładnie umyj ręce wodą z mydłem lub detergentem zawierającym minimum 60-procentowy alkohol. Po powrocie do domu umyj warzywa i owoce, zdejmij folię i opakowania z jedzenia i je wyrzuć. Umyj też ręce.

12. Jeśli zastanawiasz się, czy dobrze umyjesz kurczaka na obiad, pamiętaj, że gotowanie i pieczenie (60 st. C przez 30 min.) zabija wirusy na mięsie czy innych produktach surowych.

13. Staraj się jednak tak zaplanować zakupy, by wychodzić do sklepu jak najrzadziej. #zostańwdomu to najskuteczniejszy sposób na powstrzymanie rozszerzania się koronawirusa.

14. Pamiętaj, że możesz też robić zakupy z dostawą, a restauracje będą Ci wdzięczne, jeśli kupisz swoje ulubione dania na wynos.

CZYTAJ DALEJ

Franciszek: usuńmy wszystko, co ma posmak śmierci (dokumentacja)

2020-03-29 13:58

[ TEMATY ]

Anioł Pański

papież Franciszek

źródło: vaticannews.va

O usunięcie z naszego życia tego wszystkiego, co ma posmak śmierci: obłudy w wierze, niszczącej krytyki innych, zniewagi i oszczerstwa, a także marginalizacji ubogich zaapelował papież w rozważaniu przed południową modlitwą „Anioł Pański”. Była ona transmitowana przez media watykańskie z biblioteki Pałacu Apostolskiego.

Oto słowa Ojca Świętego w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Ewangelia tej piątej niedzieli Wielkiego Postu mówi o wskrzeszeniu Łazarza (por. J 11, 1-45), który był bratem Marty i Marii. Byli oni bardzo bliskimi przyjaciółmi Jezusa. Kiedy przybył On do Betanii, Łazarz nie żył już od czterech dni. Marta wybiegła na spotkanie Mistrza i powiedziała Mu: „Gdybyś tu był, mój brat by nie umarł!” (w. 21). Jezus jej odpowiedział: „Brat twój zmartwychwstanie” (w. 23); i dodał: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie” (w. 25). Jezus ukazuje się jako Pan życia, Ten, który może dać życie nawet umarłym. Potem nadeszła Maria i inne osoby, wszyscy we łzach, a wówczas jak mówi Ewangelia, Jezus „wzruszył się w duchu [...] i zapłakał” (ww. 33. 35). Z tym niepokojem w sercu, poszedł do grobu, podziękował Ojcu, który zawsze Go wysłuchuje, kazał otworzyć grobowiec i zawołał głośno: „Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!”. (v. 43). I Łazarz wyszedł „mając nogi i ręce powiązane opaskami, a twarz jego była zawinięta chustą” (w. 44).

Tutaj możemy zobaczyć, że Bóg jest życiem i daje życie, ale bierze na siebie dramat śmierci. Jezus mógł uniknąć śmierci swojego przyjaciela Łazarza, ale chciał uczynić swoim nasze cierpienie z powodu śmierci osób bliskich, a przede wszystkim chciał ukazać panowanie Boga nad śmiercią. W tym fragmencie Ewangelii widzimy, że wiara człowieka i wszechmoc Bożej miłości poszukują się nawzajem, i w końcu się spotykają. Jest to jakby droga dwukierunkowa: wiara człowieka i wszechmoc miłości Boga, które się poszukują a w końcu spotykają. Widzimy to w okrzyku Marty i Marii oraz nas wszystkich wraz z nimi: „Gdybyś tu był!...”. A odpowiedzią Boga nie jest przemówienie lecz Jezus: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem... Uwierzcie! Pośród płaczu nadal wierzcie, nawet jeśli wydaje się, że śmierć zwyciężyła. Usuńcie kamień z waszego serca! Pozwólcie, by Słowo Boże przywróciło życie tam, gdzie jest śmierć”.

Także dzisiaj Jezus powtarza nam: „Usuńcie kamień”. Bóg nie stworzył nas dla grobu, stworzył nas dla życia, pięknego, dobrego, radosnego. Ale „śmierć weszła na świat przez zawiść diabła” (Mdr 2,24), mówi Księga Mądrości, a Jezus Chrystus przyszedł, aby uwolnić nas z jej więzów.

Jesteśmy zatem wezwani do usunięcia kamieni tego wszystkiego, co ma posmak śmierci: na przykład obłuda, z jaką przeżywa się wiarę jest śmiercią; niszcząca krytyka innych, jest śmiercią; zniewaga, oszczerstwo, jest śmiercią; usuwanie ubogiego na margines, jest śmiercią. Pan żąda od nas, byśmy usunęli te kamienie z naszych serc, a wówczas wokół nas znów rozkwitnie życie. Chrystus żyje, a ten, kto Go przyjmuje i do Niego przylega, nawiązuje kontakt z życiem. Bez Chrystusa, czy też poza Chrystusem, nie tylko nie ma życia, ale pogrążamy się w śmierci.

Wskrzeszenie Łazarza jest także znakiem odrodzenia, które dokonuje się w wierzącym poprzez chrzest, poprzez pełne wszczepienie w paschalną tajemnicę Chrystusa. Ze względu na działanie i moc Ducha Świętego, chrześcijanin jest osobą, która podąża w życiu jako nowe stworzenie: stworzenie dla życia, które zmierza ku życiu.

Niech Dziewica Maryja pomoże nam być współczującymi jak Jej Syn Jezus, który uczynił swoim własnym nasze cierpienie. Niech każdy z nas będzie blisko tych, którzy przeżywają trudne doświadczenia, stając się dla nich odblaskiem Bożej miłości i czułości, która wyzwala ze śmierci i sprawia, że zwycięża życie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję