Dziennikarze jadą na wojnę nie po to, żeby zginąć, ale po to, żeby pokazać, co się dzieje tam, gdzie kończy się świat znany telewidzom. Ich opowieści – zagłuszane przez strzały, bomby, warkot czołgów i samolotów – mają poruszyć sumienia ludzi. Czasem giną. To ryzyko zawodowe, ale żadna historia nie jest warta tego, żeby za nią oddać życie. Życie za prawdę oddała Marie Catherine Colvin – bohaterka filmu Matthew Heinemana „Prywatna wojna” – która pracowała dla „The Sunday Times”. Zginęła podczas walk w Syrii. Nie odpuściła, choć dostała poważne ostrzeżenie: straciła oko w wyniku wybuchu granatu na Sri Lance. Z charakterystyczną opaską w miejscu straconego oka wciąż sprawnie poruszała się i w świecie elit, i na pierwszej linii frontu, relacjonowała konflikty zbrojne z różnych zakątków globu. Gdy wybuchła wojna domowa w Syrii, wraz ze znanym fotografem wojennym Paulem Conroyem zdecydowała się przedostać do obleganego miasta Homs, by pokazać zbrodnie reżimu Baszara al-Asada. I już nie wróciła.