Kiedy przeprowadzaliśmy wspólnie z red. Kamilem Krasowskim wywiad z bp. Tadeuszem Lityńskim, podaliśmy powód naszej rozmowy: – Ekscelencjo, Księże Biskupie, mijają już dwa lata od rozpoczęcia przez Księdza Biskupa posługi biskupa zielonogórsko-gorzowskiego. Biskup spojrzał na nas z uśmiechem i powiedział: Żartujecie, już?
Zatem jakie były te dwa lata?
Na powyższe pytanie najlepiej odpowiada sam Ksiądz Biskup w wywiadzie, który znajduje się na stronie 4 i 5 tego numeru. My jednak chcieliśmy zwrócić uwagę na inny aspekt tego małego jubileuszu. Ostatni rok był przede wszystkim czasem zintensyfikowania prac synodalnych oraz powołania nowych gremiów naszej diecezji. Niedziele synodalne czy zwołanie fazy plenarnej synodu pokazują, że sam synod nabiera tempa. Nowy skład Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej czy powołanie nowej Diecezjalnej Rady Młodzieżowej pokazują duszpasterskie priorytety naszego biskupa.
Ważne dla diecezjalnej tożsamości były dwie uroczystości: po raz pierwszy obchodzony w dniu 18 czerwca odpust ku czci Najświętszej Maryi Panny z Rokitna pozwolił nam radość z liturgicznego wspomnienia Patronki obchodzić w wymiarze diecezjalnym. Drugim ważnym akcentem była 70. rocznica utworzenia Wyższego Seminarium Duchownego naszej diecezji. To najstarsza placówka szkolnictwa wyższego na Ziemi Lubuskiej oraz jedno z najstarszych seminariów duchownych w Polsce. Obchody jubileuszowe pozwoliły nam dostrzec znaczenie tej uczelni dla naszych ziem.
W tym opisie dwóch lat posługi biskupiej jest jeszcze jedno ważne wydarzenie. Pożar gorzowskiej katedry. Biskup zielonogórsko-gorzowski obok metropolity warmińskiego jest tym biskupem, który do swojej katedry ma dosyć daleko. Nie rezyduje przy niej na co dzień, jak to jest w przypadku innych katedr. Gdy jednak w sobotę 1 lipca podano informację, że płonie katedra, bp Lityński natychmiast wsiadł do samochodu i przyjechał do Gorzowa. Był z mieszkańcami i strażakami całą noc aż do chwili, gdy sytuacja została opanowana. To nie była tylko kurtuazyjna obecność na placu walki o uratowanie świątyni. Był ze swoimi wiernymi w bólu i nadziei, że świątynię uda się uratować.
Ten ostatni rok to także liczne, bardzo liczne spotkania, bierzmowania, wizytacje i celebry. Prace na forum Episkopatu Polski i w duszpasterstwie leśników. I wiele jeszcze innych rzeczy. Niech zatem w tym kolejnym roku nie zabraknie Księdzu Biskupowi mocy Ducha Świętego i zwyczajnych ludzkich sił.
Często po śmierci kogoś bliskiego powstają w nas emocje, które mogą być społecznie nieakceptowalne. Brakuje w nas przestrzeni do rozmawiania o przemijaniu – powiedział w rozmowie z KAI Paweł Grochocki, psycholog zajmujący się problematyką żałoby i śmierci oraz śpiewak tradycyjnych pieśni pogrzebowych.
Damian Burdzań (KAI): Najnowsze badania pokazują, że średniowieczne wołanie „Memento mori” nie straciło na aktualności. Co trzeci Polak nigdy nie myślał o śmierci…
Paweł Grochocki: Wcale mnie to nie dziwi. Dla mnie zajmowanie się śmiercią jest zajmowaniem się życiem, ale paradoksalnie ludzie coraz mniej zajmują się śmiercią, bo coraz mniej żyją. Żeby zastanowić się nad przemijaniem trzeba złapać oddech. Nie chcę tutaj przesadnie krytykować konsumpcjonizmu i materializmu, ale ciągle jesteśmy trochę obok tego życia, ciągle szukamy nowych bodźców, z jednego serwisu VOD przechodzimy na platformę do słuchania muzyki. Brakuje w nas przestrzeni do rozmawiania o przemijaniu, przez co często uciekamy w dwie skrajności: albo idziemy w stronę wulgaryzacji śmierci i jej widowiskowości, co dobitnie pokazuje liczba wyświetleń pod filmem przedstawiającym śmierć przywódcy Państwa Islamskiego, albo próbujemy śmierć obśmiać.
Krzyż nie jest znakiem przegranej. Jest znakiem miłości, która poszła do końca. To na nim Chrystus oddał swoje życie za każdego człowieka. Dlatego 14 września Kościół zatrzymuje się przy tajemnicy Krzyża i przypomina, że to, co po ludzku wygląda na klęskę, w Chrystusie może stać się drogą do życia. Przez dziewięć dni chcemy przybliżać się do Krzyża nie tylko myślą, ale przede wszystkim własnym życiem. Każdego dnia zatrzymamy się przy innej tajemnicy: miłości, cierpieniu, przebaczeniu, nadziei, samotności, wierze, wspólnocie i zaufaniu.
Zacznijmy tę modlitwę 5 września, aby 14 września stanąć razem pod Krzyżem Chrystusa.
Podczas czuwania na stadionie Stade de France, w którym wraz z Ojcem Świętym weźmie udział ok. 80 tys. młodych ludzi, zostanie wystawiona Święta Tunika Chrystusa, przywieziona z bazyliki w pobliskim Argenteuil. Leon XIV będzie pierwszym papieżem, który będzie modlił się przy tej relikwii Męki Pańskiej, o którą – jak czytamy na kartach Pisma Świętego, rzucali losy żołnierze pod krzyżem Chrystusa – podaje Vatican News,
Wystawienie Świętej Tuniki podczas czuwania modlitewnego 25 września z dwóch powodów będzie wydarzeniem wyjątkowym. Po pierwsze dlatego, że na co dzień nie jest ona wystawiona na widok publiczny. Wierni, modlący się w bazylice w Argenteuil,gdzie jest przechowywana, mogą zobaczyć jedynie jej niewielki fragment, zaś wystawienie relikwii odbywa się zwyczajowo co 50 lat – choć w ostatnich latach była ona też wystawiana z okazji Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia, Roku Świętego 2025 oraz 1700. rocznicy Soboru Nicejskiego.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
