Krystyna Prońko, wokalistka jazzowa, kompozytor, pedagog muzyczny, nieczęsto wydaje płyty (ostatnie solowe w 1999 i 2006 r.: „Kolędy i piosenki świąteczne” i „Jestem po prostu...”). Sławomir Wierzcholski, wirtuoz harmonijki ustnej, wokalista, autor tekstów i kompozytor, wydaje je znacznie częściej, regularnie, szczególnie z grupą Nocna Zmiana Bluesa, której był założycielem. Prońko i Wierzcholski, artyści reprezentujący odmienne stylistyki muzyczne, spotkali się w studiu nagrań, by wspólnie przygotować płytę „Samotna kolacja”, a potem na koncertach, by ją wypromować. Żeby docenić tę płytę, niekoniecznie trzeba lubić wybitny, ale specyficzny, jazzowy śpiew Krystyny Prońko czy mniej wybitny bluesowy wokal i wibrującą harmonijkę Wierzcholskiego. Połączenie ich głosów dało interesujący efekt w postaci piosenek będących mieszanką soulu, bluesa i country. Forma też jest ciekawa: większość utworów ma charakter dialogów, rozmów – artyści śpiewają nie razem, lecz na zmianę.