Kończy się Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia, 20 listopada w uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata zostanie on zamknięty. W tym czasie łaski na różne sposoby można uzyskać odpust zupełny, ponieważ Kościół jako „sługa odkupienia autorytatywnie rozporządza i dysponuje skarbcem zadośćuczynień Chrystusa i Świętych” (WO, n.1). Każdy jubileusz to także okazja, by przypomnieć sobie prawdę „o świętych obcowaniu”. Przed zbliżającą się uroczystością Wszystkich Świętych oraz Dniem Zadusznym przypomnijmy, o czym mówi ten dogmat, by potem lepiej skorzystać ze skarbca łask dla dobra dusz czyśćcowych. Katechizm uczy, że „istnieje w Kościele wspólnota dóbr (…). Dobro Chrystusa jest przekazywane wszystkim członkom (…) jedność Ducha Świętego, który ożywia Kościół i nim kieruje, sprawia, że wszystko to, co Kościół posiada, jest wspólne tym, którzy do niego należą” (KKK 947). Pojęcie „komunia świętych” oznacza: komunię w rzeczach świętych oraz komunię między osobami świętymi. Ponieważ istnieje ścisły związek między nami a „tamtym” światem, gdyż razem tworzymy „Ciało Chrystusa” – Kościół, dlatego modlimy się do świętych i doświadczamy ich wstawiennictwa. Podobnie wygląda nasza relacja z tymi, którzy znajdują się w czyśćcu.

Dlaczego istnieje czyściec? Pewne wskazówki w tym względzie pozostawiła nam wielka mistyczka, św. Katarzyna z Genui (+ 1510) w swoim „Traktacie o czyśćcu”: „Jeśli chodzi o Boga, niebo nie posiada bram i każdy, kto zechce, może do niego wkroczyć, ponieważ Bóg jest pełen miłosierdzia. Bóg stoi przed nami z rozpostartymi ramionami, by przyjąć nas do swej chwały. Lecz rozumiejąc, że istota Boga jest takiej czystości, iż nie sposób sobie tego wyobrazić, dusza, która jest w najmniejszym nawet stopniu niedoskonała, woli raczej rzucić się sama w głąb tysiąca piekieł, niż znaleźć się tak splamioną w obecności Bożego majestatu. Dlatego Dusza, rozumiejąc, że czyściec powstał po to, by można było te plamy usunąć, rzuca się tam z tego powodu, i odnajduje tam wielkie miłosierdzie”. Z kolei św. Faustyna Kowalska mówi o czyśćcu następujące słowa: „W jednej chwili znalazłam się w miejscu mglistym, napełnionym ogniem, a w nim całe mnóstwo dusz cierpiących. Te dusze modlą się bardzo gorąco, ale bez skutku dla siebie, my tylko możemy im przyjść z pomocą” (DF 20).

Pomoc duszom czyśćcowym dokonuje się szczególnie przez ofiarę Mszy św. i zyskiwanie odpustów. Nasza modlitwa za zmarłych, zyskiwanie odpustów, nie tylko może im pomóc, lecz sprawia także, że skuteczne staje się ich wstawiennictwo za nami (KKK 958). Wielu świętych za swego życia modliło się do dusz czyśćcowych i szybko uzyskiwało to, o co prosili, gdyż Bóg chętnie wysłuchuje próśb tych dusz. Choć nie mogą pomóc sobie, mogą i chcą pomagać nam. Dlatego ważne jest, byśmy chcieli za nie się modlić oraz zyskiwać odpusty. W ten sposób spełni się powiedzenie św. Pawła: „Jedni drugich brzemiona noście, tak wypełnicie prawo Chrystusowe” (Ga 6,2). Żeby uzyskać odpust zupełny, trzeba spełnić następujące warunki: wykonać czynność obdarzoną odpustem; wykluczyć wszelkie przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego; spowiedź sakramentalna; Komunia eucharystyczna; modlitwa w intencjach Ojca Świętego.

Po jednej spowiedzi można uzyskać kilka odpustów zupełnych (stan łaski uświęcającej). Po jednej Komunii i jednej modlitwie w intencjach papieża jeden. Trzy ostatnie warunki można wypełnić przed lub po wykonaniu przepisanego dzieła. Jeżeli braknie pełnej dyspozycji lub nie zostaną wypełnione trzy wyżej wymienione warunki, odpust będzie cząstkowy. W intencjach Ojca Świętego modlitwa może być dowolna.

Czynności obdarzone odpustem zupełnym (codziennie):

1. Za pobożne odmówienie cząstki Różańca św. w sposób ciągły, z rozważaniem tajemnic różańcowych (wspólnotowo).

2. Za czytanie Pisma Świętego na sposób lektury duchowej przynajmniej przez pół godziny z tekstu zatwierdzonego przez władzę kościelną.

3. Za nawiedzenie i adorowanie Najświętszego Sakramentu przez pół godziny.

4. Za pobożne odprawienie Drogi Krzyżowej – przed stacjami prawnie erygowanymi – połączone z rozważaniem Męki i Śmierci Chrystusa – i przechodzeniem od stacji do stacji; w publicznym odprawianiu wystarczy przechodzenie prowadzącego.

5. Za pobożnie odmówienie Koronki do Miłosierdzia Bożego w kościele lub kaplicy wobec Najświętszego Sakramentu przynajmniej przechowywanego w tabernakulum.

Oprócz tego w czasie nadchodzących dni: Za nawiedzenie kościoła lub kaplicy w dniu Wspomnienia Wszystkich Wiernych Zmarłych (2 listopada). Za pobożne nawiedzenie cmentarza w dniach 1-8 listopada połączone z modlitwą choćby myślą za zmarłych.

Bądźmy miłosierni jak Ojciec, korzystajmy z możliwości zyskiwania odpustów za naszych zmarłych, pamiętając, że nie pozwolą się nam prześcignąć we wdzięczności. Powierzajmy naszym zmarłym różne sprawy, gdyż dogmat o „świętych obcowaniu” o tym właśnie mówi, śmierć nie niszczy naszej wspólnoty (komunii) z naszymi krewnymi i przyjaciółmi i pamiętajmy: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni dostąpią miłosierdzia”.