3 października tysiące czcicieli Matki Bożej Różańcowej spotkało się w bazylice kieleckiej podczas zorganizowanej po raz siódmy diecezjalnej pielgrzymki Róż Różańcowych. Rokrocznie przybiera ona coraz większe rozmiary – w tym roku uczestnicy modlitewnego spotkania wypełnili katedrę i pl. św. Jana Pawła II, gdzie bp Jan Piotrowski w asyście ok. 150 księży przewodniczył Mszy św.

Przed Jej wizerunkiem

– Jestem pod ogromnym urokiem waszej obecności. I dlatego pozdrawiam Was jeszcze raz bardzo serdecznie, Was, którzy tworzycie wspólnotę Róż Żywego Różańca Kościoła Kieleckiego, gromadzącą się na VII Pielgrzymce Diecezjalnej – Biskup Kielecki wyraził zadowolenie z tak licznego udziału. Ks. Grzegorz Kaliszewski – diecezjalny moderator Róż Żywego Różańca powitał zebranych, a wszystkie przybyłe grupy zostały wyczytane (najliczniej była reprezentowana grupa z parafii św. Andrzeja Boboli w Kostomłotach – ponad 90 osób).

Historię parafii katedralnej i sanktuarium Matki Bożej Łaskawej Kieleckiej powiedział ks. Artur Krążek. Pielgrzymi wysłuchali także dwóch świadectw misjonarzy: s. Judyty Bożek pracującej w Kongo i ks. Marka Bzinkowskiego posługującego na Jamajce.

Wspólną modlitwę różańcową poprowadzili przedstawiciele Róż Różańcowych istniejących przy sanktuariach maryjnych, czyli przy: bazylice katedralnej, w Piekoszowie, Wiślicy i Smardzowicach.

W homilii podczas Mszy św. dla uczestników pielgrzymki bp Jan Piotrowski przypomniał m.in. wybory życiowe i postawę Maryi oraz historię Różańca i jego związek z ewangelizacją i misyjnością Kościoła. – Wpatrzeni w Maryję chcemy podążać tak jak Ona z Chrystusem i za Chrystusem przez nasze życie i czynić je pięknym obecnością Bożej łaski, nawrócenia i modlitwy oraz służbie bliźniemu we wspólnocie Kościoła (...). Przechodzić z Maryją przez sceny Różańca – to być w szkole Maryi, to czytać Chrystusa i wnikać w Jego tajemnice, by rozumieć Jego przesłanie – mówił. Apelował także o wrażliwość na misje.

– Potrzebny nam jest zapał Maryi, który pobudzi Kościół kielecki do aktywności misyjnej, której nie można powierzyć tylko grupie zainteresowanych, bo to wymaga aktywności całej wspólnoty – podkreślał bp Piotrowski.

Zaznaczył także zobowiązanie wiernych do wzbudzania ducha misyjnego i apostolskiego, mówił o posłudze misjonarzy i ich świadectwie wiary, zwrócił uwagę na nazewnictwo, prosząc o rezygnację z „kółek” na rzecz „róż”. Zauważył, że Róże Różańcowe powstały głównie po to, aby modlić się za misjonarzy. – Duch misyjny musi żyć w Różach Żywego Różańca (…). Ośmielę się powiedzieć: nie w kółkach, bo koło to coś zamkniętego, ekskluzywnego, jak klub starszych panów czy jakiś dam. My jesteśmy Róże Żywego Różańca! – mówił.

– Uczyńmy z Różańca skuteczne narzędzie modlitwy (…), trzeba nam wielkiej różańcowej krucjaty modlitwy – apelował biskup, przypominając 1571 rok i wydarzenia pod Lepanto, dające początek popularności modlitwy różańcowej, oraz nauczanie św. Jana Pawła II o Różańcu.

„Rajska księżniczka”

Po Mszy św. uczestnicy zjazdu wraz z towarzyszącymi im księżmi wysłuchali także konferencji: „Geneza i powstanie Róż Żywego Różańca”, którą powiedział ks. Łukasz Zygmunt – dyrektor Misyjnego Dzieła Diecezji Kieleckiej. W swoim wystąpieniu tak przedstawiał Paulinę Marię Jaricot: – Sługa Boża, Francuzka, mieszkanka Lyonu, osoba stanu wolnego, żyła w XIX wieku. Jest inicjatorką Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary, którego zadaniem jest wspieranie ewangelizacji na całym świecie, oraz twórczynią Dzieła Żywego Różańca, ruchu maryjno-misyjnego, którego początkowym zadaniem było ocalenie religii we Francji. Paulina łączyła w sobie postawę ewangelicznej Marty i Marii. Nazywano ją „rajską księżniczką”. W historii określano ją jako nową Joannę d’Arc misji katolickich i nową św. Katarzynę, jeśli chodzi o obronę Kościoła”.

Parafie kochają Róże

W diecezji kieleckiej koła różańcowe należą do najliczniejszych i najbardziej lubianych wspólnot, choć przeważnie tworzą je osoby starsze. W wielu parafiach istnieją już jednak dziecięce lub męskie róże różańcowe, powstaje coraz więcej dziecięcych kół podwórkowych.

Spotkania diecezjalne Róż Różańcowych odbywały się już w Kielcach, Wiślicy, Miechowie, Smardzowicach i w Piotrkowicach. Z każdym rokiem były liczniejsze i stawały się autentyczną manifestacją wiary. – Różańca nauczyli mnie rodzice, a jak czegoś nauczą mama i tata oraz uważają to za świętość, to tego już się nie lekceważy ani nie zapomina – mówi Halina Kołton z Działoszyc. – Nauczyłam się za pomocą różańca wypraszać łaski od Pana Boga i rozmawiać z Maryją o moich radościach i troskach – podkreśla. Alina Książek także przyjechała w 12-osobowej grupie z parafii Działoszyce. – Zawsze modlę się na różańcu o Boże błogosławieństwo, zdrowie i dziękuję za wszystkie łaski – mówi. 35 czcicielek Maryi przyjechało z Szańca. Alinę Koźbiał do uczestnictwa w Róży namówiła 20 lat temu teściowa i od tego czasu jest ona wierna różańcowej modlitwie, uczestnicząc w zmianach tajemnic w każdą pierwszą niedzielę miesiąca. – To taka bliskość z Matką Bożą i Panem Jezusem – uważa. Liczna grupa przyjechała z Topoli, jedną z nich jest Ewa Kuśbiel. Opowiada, jak bardzo ważny jest w jej życiu Różaniec i jak wiele radości i łask zawdzięcza modlitwie różańcowej.

Róże Różańcowe spotkają się znowu za rok. W 2016 r. zaplanowano diecezjalną pielgrzymkę do Wiślicy, z racji 50. rocznicy koronacji figury Matki Bożej Łokietkowej.

* * *

Czy wiesz, że...

• Październik jest miesiącem Matki Bożej Różańcowej. Słowo „różaniec” pochodzi od łacińskiego słowa „rosarium”, które oznacza ogród różany.

• Modlitwie różańcowej Europa zawdzięcza zwycięstwo pod Lepanto w 1571 r. Państwa europejskie miały wtedy za mało okrętów, aby stawić czoło potężnej flocie tureckiej. Sułtan był pewien zwycięstwa. Mówił, że w Bazylice Świętego Piotra napoi swoje konie. Papież Pius V zarządził w całej Europie nieustanną modlitwę różańcową. I rzeczywiście, stał się cud. Niewielka flotylla wenecka i hiszpańska odniosła druzgocące zwycięstwo nad Turkami. Na pamiątkę tego wydarzenia, 7 października odchodzimy Święto Matki Bożej Różańcowej.

• Od połowy XIX wieku najbardziej popularną różańcową wspólnotę modlitewną stanowi Wspólnota Żywego Różańca, założona przez Paulinę Jaricot (1799–1862) w Lyonie w 1826 r. Paulina Jaricot zaczęła organizować piętnastoosobowe grupy, nazwane później «żywymi różami». Każda z osób zobowiązywała się do odmawiania jednej tajemnicy, czyli wszyscy razem odmawiają codziennie cały Różaniec. Wszystkich członków róży dotyczy taka sama zasługa jakby odmówili cały Różaniec. Nieodmówienie tajemnicy nie oznacza grzechu, a utratę zasługi. Celem Wspólnoty Żywego Różańca jest wspieranie modlitwą, ofiarą duchową i materialną działań misyjnych Kościoła.

• Dziełu Pauliny Jaricot udzieliło poparcia wielu biskupów oraz ojciec generał Zakonu Kaznodziejskiego, który przyłączył Stowarzyszenie Żywego Różańca do wielkiej historycznej dominikańskiej Rodziny Różańcowej, obejmującej Bractwa Różańcowe i Różaniec Wieczysty.

• Gdy kilkadziesiąt lat później powstały Papieskie Dzieła Misyjne, Żywy Różaniec w naturalny sposób stał się ich wiernym współpracownikiem.