Łatwość przemieszczania się sprawia, że ludzie dużo podróżują. Niektórzy czynią to ze względu na pracę, inni zaś – ciekawi świata – podejmują eskapady w najodleglejsze zakątki naszego globu. Ci, którzy decydują się na chodzenie po bezdrożach, niejeden raz poczuli, czym są głód i pragnienie. W takim momencie dominuje myśl: muszę znaleźć źródło, muszę spotkać życzliwego człowieka! Dobrze jest uświadomić sobie wtedy, że w podobnej sytuacji znalazł się kiedyś Jezus w swej wędrówce do Jeruzalem.

Księga Wyjścia przytacza wiele spektakularnych wydarzeń z czasów wędrówki Izraela po pustyni. Jednym z nich jest cud wyprowadzenia wody ze skały. W tle pojawia się prowokacyjne powątpiewanie ludu: „Czy też Pan jest rzeczywiście pośród nas, czy nie?”. Mojżesz wie o Bożej wszechmocy, ale czuje ogromną presję, ponieważ w oczach narodu wybranego to właśnie on jest pierwszym odpowiedzialnym za każde niepowodzenie. Kiedy pojawi się woda, pretensje i żale się uciszą – do następnej trudnej sytuacji! Jezus staje wobec podobnych wyzwań, chociaż wydaje się, że sprawa jest nieproporcjonalnie mała w stosunku do pragnienia Izraelitów na pustyni. Jego ludzkie oczekiwanie na wodę w spotkaniu z Samarytanką przeradza się w Boskie udzielanie daru niewypowiedzianie większego – wody żywej, czyli łaski uświęcającej. Nauczyciel nie jest niegrzeczny w stosunku do niewiasty, kiedy uświadamia jej, jak grzeszne życie dotąd prowadziła. Wypowiadając przykrą dla niej prawdę, przygotowuje w jej sercu miejsce dla swego miłosierdzia i pełnego nawrócenia. Podnosi jednocześnie na wyższy poziom jej pragnienie „wody żywej”, która raz na zawsze zaspokoi wszelkie pragnienie, wskazując, że to właśnie On jest źródłem, z którego mogą czerpać wszyscy do woli. Samarytanka na tyle rozumie wagę wydarzenia, że staje się apostołką dobrej nowiny wśród swoich rodaków. Wraz ze św. Pawłem możemy wyznać: „Miłość Boża rozlana jest w naszych sercach przez Ducha Świętego”. Źródłem tak obficie wytryskującym ku życiu wiecznemu okazało się otwarte serce Ukrzyżowanego.

Podstawowym problemem, z jakim przychodzi nam się zmierzyć w Wielkim Poście, jest brak pragnienia spotkania się z Jezusem. Nasycony ponad miarę człowiek stracił wrażliwość na potrzeby duchowe… Ale może jeszcze nie stracił jej całkowicie?! Może w swoim zapędzeniu znajdzie chwilę, by zasiąść chociaż na chwilę przy nieznanym Wędrowcu i wejść z Nim w cichą rozmowę…?