Ludzie wierzący to nie „gotowi święci”...

Jesteśmy przecież grzesznikami!...

Wierzyć - to czynić pokutę:

• modlitwą, postem, jałmużną,

• uczynkami miłosierdzia,

• słowem (por. z „Dzienniczkiem” św. Siostry Faustyny).

Celem pokuty jest otrzymać miłosierdzie, przebaczenie grzechów. A to jest już Wolą, Mocą, Łaską samego Boga.

Drogą, którą otrzymujemy Boże przebaczenie i Łaskę, są w Kościele Chrystusowym szczególnie sakramenty święte. Jeden z nich to sakrament pokuty! Sakrament Bożego Miłosierdzia. W katechizmowej nauce Kościoła ma on aż pięć warunków. I żeby z wiarą w nim uczestniczyć i owocnie go przeżywać, trzeba:

• Tak wierzyć, by w prawdzie, w dobrze uformowanym sumieniu badać się, oceniać i odróżniać dobro od zła (rachunek sumienia).

• Wierzyć, by ufnie i z wielką miłością do Boga za wszelkie zło, grzechy żałować. A doskonały żal już gładzi grzechy (żal za grzechy).

• Wierzyć prawdziwie - to z grzechów powstawać i poprawiać się ku lepszemu życiu (postanowienie poprawy).

• Wierzyć święcie i z całego serca - to szczerze przed Bogiem często się spowiadać, a w sakramencie pokuty przed kapłanem grzechy swe wyznawać (szczera spowiedź).

• Wierzyć - to nie tylko dobrze żyć po przyjęciu sakramentów świętych, ale także czynić zadość za popełnione, a już wyznane i odpuszczone grzechy (zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu).

W historii Kościoła święci najwięcej pokutowali, czynili zadość za grzechy swoje i bliźnich. Pokuta to odnowa życia z Bogiem... Przywracanie Obrazu Boga w naszej duszy. To pomoc Boga na dobre życie w Łasce Uświęcającej. Ufając Bogu, Który zawsze spieszy z pomocą zbawienną, nawracajmy się i pokutujmy.

„Pan światłem i zbawieniem moim: kogóż mam się lękać?” (Ps 27, 1). Kto Boga się uchwyci - ten nikogo i niczego się nie boi (św. Jose-maría Escrivá).