Reklama

Niedziela Kielecka

Siostry Szkolne de Notre Dame w Piekoszowie

Wychowawczynie we wszystkim, co czynią

Niedziela kielecka 7/2013, str. 4-5

[ TEMATY ]

zakon

W. D.

W maleńkiej kaplicy siostry trwają na modlitwie

W maleńkiej kaplicy siostry trwają na modlitwie

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Już przeszło trzydzieści siedem lat siostry szkolne de Notre Dame z Piekoszowa wychowują i formują kolejne pokolenia dzieci i młodzieży poprzez katechizację i pracę apostolską. Wierne charyzmatowi założycielki - bł. Matki Marii Teresy od Dzieciątka Jezus - wrażliwe na znaki czasu we wciąż zmieniających się warunkach, kształtują młodego człowieka, wydobywając z niego dobro, które złożył w nim sam Bóg. Same zawsze są blisko Niego.

Od 1989 r. mają swoją kaplicę zakonną. Maleńka, kameralna kaplica usytuowana jest na tyłach Domu. Tabernakulum z wieczną lampką zdobi bukiet żółtych tulipanów na małym ołtarzu, dalej jest tylko miejsce na dwa klęczniki z brewiarzami. Tutaj, z Panem Jezusem za ścianą, mieszkają trzy siostry: przełożona Domu i katechetka - s. Wanda Gołąbek, s. Jana Wojtarowicz - zakrystianka i emerytowana s. Enryka Kopeć - katechetka.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Posługa sióstr w parafii nieodłącznie związana jest z troską o wygląd kościoła i zakrystię. Szczęśliwa s. Jana prezentuje wyremontowaną, dzięki staraniom ks. proboszcza Zygmunta Kwiecińskiego, zakrystię, a w niej nowe szafy z ornatami i szatami liturgicznymi równiutko poukładane na wieszakach. Teraz wszystko tutaj ma swoje miejsce. Cieszy ją ten porządek i to, że kiedy księża przyjeżdżają na różne uroczystości kościelne, parafialne (a tych w całym roku jest sporo) mają ornaty, szaty i godne miejsce, by przygotować się do Eucharystii. - To szczególny charyzmat, s. Jana bardzo dobrze czuje się w tej pracy. Na każdej szafie oczywiście kwiatowe „wariacje” i kompozycje s. Jany. W kościele jej bukietami ozdobione są niemal wszystkie ołtarze. Młode pary specjalnie proszą siostrę o dekorację kościoła na uroczystość ślubną. S. Jana ma dużo obowiązków. Musi być także do dyspozycji pątników, którzy chcą kościół nawiedzić, pomodlić się chwilę przed cudownym wizerunkiem Matki Bożej Piekoszowskiej, oprowadza pielgrzymów, odsłania im cudowny obraz, opowiada jego historię. Oprócz tego - codzienna posługa w kościele i w zakrystii.

Formują rycerzy

Reklama

Emerytowana s. Enryka w Piekoszowie jest już od przeszło 10 lat. Pracuje jako katechetka w miejscowej szkole. Tutaj razem z s. Wandą prowadzi grupy rycerskie, do których należy aż osiemdziesięcioro dzieci. Spotkania odbywają się w szkole w ramach dodatkowych godzin. Centralne uroczystości Rycerstwa przeżywane są w parafii 8 grudnia. Wtedy kilkadziesiąt dzieci w specjalnych chustach z emblematami i ze sztandarem odnawia Akt Oddania się Matce Bożej. Jak na prawdziwych rycerzy przystało, dzieci pasowane są mieczem. Rycerstwo to szkoła wychowania i charakteru oparta na duchowości i życiu św. Maksymiliana Marii Kolbego i kulcie Matki Bożej. Pozwala ukształtować u dziecka pozytywne cechy, wydobyć z niego to dobro, które w sobie ma. - Oczywiście czasem do grupy rycerskiej przychodzą „urwisiątka”, ale i nad nimi trzeba pracować, aby wyrośli z nich rycerze - śmieje się siostra. To duża i ważna praca wychowawcza. S. Wanda przygotowuje na lekcje prezentacje, dyskusje, pogadanki na ważne tematy np. zagrożenia wynikające z lektury książek o wampirach i mody na fascynację brzydotą i złem. - Co może zostać dobrego po przeczytaniu takiej książki w waszych sercach? - pyta młodych. - Trzeba umieć słuchać, bo dzieci potrafią stawiać ważne pytania, są wrażliwe na przekaz medialny. Pytają o eutanazję, o egzorcyzmy - mówi. Dużą popularnością cieszą się szkolne konkursy o świętych, które organizuje s. Wanda. Dzieci wcielają się w postaci świętych i przedstawiają ich życie - przez taką dramę czerpią wzory dobrych szlachetnych postaw. Mali rycerze są obecni na nabożeństwach różańcowych, majowych, a podczas procesji niosą poduszkę i szarfy. Siostry starają się także uczyć dzieci wrażliwości na cierpiących, stąd okolicznościowa współpraca z Domem dla Niepełnosprawnych, w którym prezentują jasełka.

W charyzmacie sióstr szkolnych bardzo ważne miejsce zajmuje wychowanie młodych dziewcząt w duchu chrześcijańskim, by mogły być w przyszłości dobrymi żonami i matkami. Siostry regularnie raz w miesiącu organizują dni skupienia dla chętnych dziewczyn. Obecnie uczęszcza na nie pięć licealistek. - Przede wszystkim staramy się formować ich serca według dobrych wartości, kształtować chrześcijańską postawę w jedności z Bogiem, nie chcemy żadnej z nich wciągać na siłę do klasztoru - tłumaczy s. Wanda. S. Enryka od czasu do czasu zabiera chętne dziewczyny do Lipnika na rekolekcje. Przyjeżdżają tutaj dziewczęta z różnych stron Polski, szukające odpowiedzi na swoje powołanie.

Rytm codziennych obowiązków sióstr w Piekoszowie przeplata modlitwa osobista i wspólnotowa. - Każda z nas w ciągu dnia znajduje czas na modlitwę Słowem Bożym, Różaniec czy Drogę Krzyżową. Jeśli pozwala na to praca, zbieramy się razem na Nieszpory - opowiada s. Wanda. W modlitwach pamiętają o kapłanach, chorych i cierpiących, prywatnych intencjach różnych osób.

Trzydzieści jeden sióstr

Reklama

Historia obecności sióstr szkolnych w parafii piekoszowskiej zaczęła się w 1976 r., kiedy 18 sierpnia z mieszkańcami powitał je dziekan ks. Stanisław Kurdybanowski. Siostry przybyły do diecezji już 9 sierpnia i zanim wyremontowano dla nich mieszkanie, zamieszkały na kilka tygodni w Chełmcach. Od początku siostry zajęły się katechizacją dzieci i młodzieży. Podjęły również posługę w zakrystii, dbając, o bieliznę ołtarzową i wystrój kościoła, a jedna z sióstr przygotowywała posiłki na plebanii. Pierwszą przełożoną została s. M. Lidia Szotkowska. W ciągu 37 lat istnienia placówki w Piekoszowie pracowało tu 31 sióstr.

Siostry katechizowały przy parafii, dojeżdżały także do Jaworzni. Kiedy nauczanie religii wróciło do szkół, zaczęły uczyć w Szkole Podstawowej w Piekoszowie i w dwóch przedszkolach oraz w Liceum Ogólnokształcącym w Piekoszowie. Ponadto prowadziły przygotowanie do sakramentu bierzmowania. Skupiały swoich podopiecznych w różnych grupach religijnych, takich jak: Pomocnice Maryi, Krąg Biblijny, Eucharystyczny Ruch Młodych, Rycerstwo Niepokalanej oraz w scholi. Zabierały dzieci i młodzież na wyjazdy, wycieczki, obozy wędrowne czy rekolekcje w Świebodzicach, Wejherowie-Gościcinie, Stryszawie, Lipniku. Organizowały religijny wypoczynek dla dzieci z rodzin ubogich w Gdańsku, Jaworku, dni skupienia i wyjazdy do Opola - dla dziewcząt zainteresowanych życiem zakonnym.

Siostry zakrystianki zawsze dbały o dekoracje w kościele, przygotowywały czuwania adwentowe, inscenizacje z okazji św. Stanisława Kostki, Tygodnia Misyjnego, Dnia Papieskiego. W szkole organizowały mikołajki z upominkami. Razem z parafią przeżywały różnorodne uroczystości religijne, także te wyjątkowe, jak: rekoronacja obrazu Matki Bożej w Piekoszowie po kradzieży wot i koron (1986), nawiedzenie kopii cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, 300-lecie obecności cudownego Obrazu Matki Bożej Miłosierdzia (1991), nawiedzenie figury Matki Bożej Fatimskiej (1996).

Ideały Marii Teresy od Jezusa

Reklama

Trzyosobowa wspólnota sióstr jest małą cząstką międzynarodowego Zgromadzenia Sióstr Szkolnych de Notre Dame o regule św. Augustyna, które wyrosło z pilnej potrzeby kształcenia i wychowywania młodzieży żeńskiej. Po rewolucji francuskiej zamknięto w Europie zachodniej większość szkół katolickich, szczególnie prowadzonych przez zgromadzenia zakonne. Założycielką Zgromadzenia była Maria Teresa od Jezusa (ogłoszona błogosławioną przez Ojca Świętego Jana Pawła II w 1985 r., uczennica szkoły Sióstr Kanoniczek de Notre Dame św. Augustyna). Zachęcana i wspierana przez bp. Michała Wittmanna, założyła Zgromadzenie w 1833 r., w Neunburgu w Bawarii, wskrzeszając system szkół katolickich i podejmując charyzmat Zakonu Kanoniczek de Notre Dame dla swej wspólnoty zakonnej. Rozwijające się prężnie nowe zgromadzenie nauczycielsko-wychowawcze od 1847 r. rozczęło działalność w Ameryce Północnej, a z czasem także w wielu krajach Europy. W 1851 r. otwarto dom we Wrocławiu, a następnie w innych miejscowościach na Śląsku, tak że w 1855 r. powstała Prowincja Śląska z Domem Prowincjalnym we Wrocławiu. Wikariat polski został utworzony w 1924 r. z domem głównym we Lwowie, w którym na prośbę abp. Józefa Bilczewskiego siostry prowadziły działalność od 1904 r. W 1934 r. został podniesiony do rangi Prowincji Polskiej.

W okresie międzywojennym siostry z Prowincji Polskiej prowadziły szkoły i zakłady wychowawcze, kursy gospodarcze i prywatne lekcje języków obcych, kuchnię studencką, dożywianie dzieci (bezpłatne), organizacje młodzieżowe. Organizowały również imprezy, przedstawienia religijne i patriotyczne, troszczyły się także o wystrój kościołów parafialnych.

Posługa w czasie okupacji

Reklama

Okupanci zabronili siostrom prowadzenia działalności nauczycielskiej i wychowawczej. Odpowiadając na potrzeby ludności, angażowały się więc w niesienie jej różnorakiego wsparcia. W tym okresie historii Polskiej Prowincji siostry poniosły wiele strat i ofiar, ale zyskały nową błogosławioną - s. Antoninę Krotochwil, jedną z grona 108 męczenników II wojny światowej. Udzielały pomocy uchodźcom, starcom i Żydom. Podejmowały także narzucane im prace w szpitalach wojskowych, opiekowały się dziećmi zwożonymi do budynków zgromadzenia. W celu zdobycia środków do życia, prowadziły kuchnie, obsługiwały kościoły i wykonywały różne inne prace. W wyniku działań wojennych oraz rządów okupantów siostry Prowincji Polskiej utraciwszy bezpowrotnie wszystkie domy na Kresach Wschodnich, rozpoczęły w 1945 r. organizację Prowincji Polskiej na Ziemiach Odzyskanych, w budynkach (znacznie zniszczonych wskutek działań wojennych) byłej Prowincji Śląskiej. Ze stanu przedwojennego Prowincji Polskiej pozostały jedynie dwa domy w diecezji katowickiej. Od 1946 r. siedzibą Zarządu Prowincji jest budynek Zgromadzenia w Opolu.

Po wojnie, w związku z odebraniem przez komunistów klasztorom i zgromadzeniom możliwości nauczania w szkołach, siostry rozpoczęły na Ziemiach Odzyskanych działalność wychowawczo-nauczającą pozaszkolną oraz repolonizację na terenie Ziem Odzyskanych, w prowadzonych przez siebie przedszkolach i domach dziecka, jak i na kursach prowadzonych dla młodzieży i dorosłych w wielu domach i placówkach Prowincji Polskiej. Kiedy władze komunistyczne zabroniły siostrom prowadzenia szkół zakonnych, podjęły służbę przy parafiach jako katechetki, zakrystianki, organistki oraz prowadziły domy dla niepełnosprawnych dzieci.

* * *

Zgromadzenie Sióstr Szkolnych de Notre Dame charakteryzują takie cechy jak: maryjność, duch eucharystyczny, życie we wspólnocie, troska o jedność, ubóstwo, wychowanie i nauczanie jako służba apostolska. Siostry zawsze służyły w małych miasteczkach i wioskach, wśród ubogich rodzin, gdzie nie było możliwości powstania autonomicznych dużych klasztorów sióstr ze ścisłą klauzurą. Tutaj podejmowały pracę w szkołach, przedszkolach, sierocińcach.

Jako wychowawczynie stały się pionierkami w rozwoju XIX-wiecznego systemu nauczania szkolnego.

Obecnie siostry pracują w ponad 30 krajach świata. Na całym świecie jest ponad 3000 Sióstr Szkolnych de Notre Dame, z tego w Polsce 200 sióstr.

W następnym numerze zaprezentujemy Dom Sióstr Jezusa Miłosiernego w Kielcach

2013-02-15 15:06

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Modlitwa za klauzurą

Niedziela warszawska 5/2004

[ TEMATY ]

zakon

zakonnica

zakony

Ks. Paweł Borowski

Pobudka jest już ok. 5 rano. Potem aż do 22.00-23.00 modlitwa i praca. Bez rozrywek, telewizji, radia. Bez możliwości wyjścia z klauzury. Gdyby nie Bóg, takie życie byłoby bez sensu. Ale Bóg jest i modlitwa za cały świat wznoszona przez zakonnice klauzurowe ma przed Nim ogromną wartość. Wszyscy jesteśmy więc ich dłużnikami.

Dzień zakonnicy klauzurowej jest długi, monotonny, wypełniony modlitwą i pracą. Mało jest czasu na odpoczynek, rozrywek nie ma prawie wcale. Kilkanaście razy dziennie klasztorny dzwonek wzywa siostry na tzw. akty wspólne, które są obowiązkowe i należy na nie bezzwłocznie się stawić. Są to przede wszystkim modlitwy brewiarzowe w chórze zakonnym. Siostry spędzają tam średnio 7 godzin dziennie. Oprócz tego modlą się jeszcze prywatnie w celi, ogrodzie... Centralnym punktem dnia jest oczywiście Eucharystia. Modlitwa zajmuje więc zakonnicom większą część dnia i to ona jest sensem ich życia. Akty wspólne to również zebrania sióstr, konferencje przełożonej, posiłki i rekreacje. Te ostatnie odbywają się zwykle dwa razy dziennie. Wtedy też, i najczęściej tylko wtedy, można ze sobą rozmawiać. W pozostałym czasie komunikować się można ze sobą tylko w ważnych sprawach, przyciszonym głosem lub na migi. Podczas rekreacji siostry zwykle pracują nad jakimiś robótkami ręcznymi. Pozostały czas zajmuje praca fizyczna. Z racji ścisłej klauzury siostry muszą być samowystarczalne. Sprzątają, gotują, piorą, remontują, pracują w ogrodzie. Ogród odgrywa w klasztorze klauzurowym wielką rolę. Ponieważ siostry nie mogą opuszczać klauzury, z wyjątkiem tzw. sióstr zewnętrznych, jedyną możliwością spaceru jest wyjście do ogrodu. W większości ogrodów uprawiane są warzywa i owoce. Dzięki temu dużą część pożywienia siostry posiadają z własnych zbiorów. Nierzadko korzystają także z darów żywnościowych, które wierni przynoszą na furtę.
CZYTAJ DALEJ

Miasto przekaże w odpłatne użytkowanie archidiecezji krakowskiej kościół św. Łazarza

2025-04-01 10:12

[ TEMATY ]

Kościół

Kraków

pl.wikipedia.org

„Zgodnie z zapowiedziami, miasto przekaże w odpłatne użytkowanie archidiecezji krakowskiej kościół św. Łazarza przy ul. Kopernika. Obiekt pozostanie przestrzenią liturgii, będzie także otwarty na wydarzenia artystyczne, wpisując się w dynamiczny rozwój dzielnicy kulturalno-kreatywnej" - napisano we wspólnym komunikacie urzędu miasta i krakowskiej kurii.

Agencja Rozwoju Miasta Krakowa - zarządzająca miejskim terenem na Wesołej - w imieniu miasta prowadziła rozmowy z kurią metropolitalną w Krakowie, aby zapewnić kontynuację sprawowania liturgii w kościele św. Łazarza. Kościół zostanie przekazany w użytkowanie archidiecezji krakowskiej 1 kwietnia.
CZYTAJ DALEJ

Jan Paweł II: „Przecież nie cały umieram”

2025-04-01 20:54

[ TEMATY ]

felieton

św. Jan Paweł II

Milena Kindziuk

Red

Gdy w sobotę 2 kwietnia 2005 roku o 21.37 zawyły syreny i rozległo się bicie dzwonów - zamarliśmy. W ciszy. Szlochu. Modlitwie. Wiedzieliśmy, że nic nie będzie już takie samo. Ulice i place przed świątyniami w całej Polsce do granic były naładowane emocjami. Stawały się niemym świadkiem tego, „co może jeden człowiek i co znaczy świętość”, jak pisał Czesław Miłosz.

Dziś, gdy mija dwudziesta rocznica śmierci św. Jana Pawła II, na jego życie patrzymy z większym dystansem. Wyraźniej możemy zobaczyć, jak wielką lekcję życia i umierania dał nam Papież. I co to znaczy: nie lękać się śmierci i z ufnością odchodzić do domu Ojca.
CZYTAJ DALEJ
Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję