Urszula Buglewicz: - Jakie działania są podejmowane w ramach wielkopostnej akcji Caritas?

Ks. Andrzej Głos: - Przez cały okres Wielkiego Postu w kościołach będą wystawione puszki jałmużny wielkopostnej; gromadzone są w nich środki finansowe na pomoc dla najuboższych. Ponadto, jak co roku, zostały przygotowane materiały dla katechetów, by w szkołach mogły zostać przeprowadzone katechezy promujące idee umartwienia i jałmużny. W tym czasie w promocję działalności charytatywnej Kościoła włączają się, m.in. członkowie Parafialnych i Szkolnych Kół Caritas. Poza tym, szczególnie podczas rekolekcji wielkopostnych oraz w Wielką Sobotę w parafiach są organizowane zbiórki darów rzeczowych. Te osoby, których nie stać na odpowiednie przygotowanie świąt, a zwłaszcza rodziny wielodzietne i osoby pozostające bez pracy, tuż przed Wielkanocą będą mogły otrzymać paczki, m.in. z żywnością. Jeszcze inną formą wspierania ubogich w tym czasie jest organizowanie zbiórek darów rzeczowych w marketach (w tym roku takie zbiórki odbywać się będą w wybranych sklepach Lublina przez dwa weekendy poprzedzające Wielkanoc). Czasem, który ma uwrażliwić i zaktywizować parafialne zespoły Caritas, będą wielkopostne spotkania przedstawicieli tych jednostek i osób chętnych do pracy charytatywnej z Wicedyrektorem archidiecezjalnej Caritas. Jeszcze inną formą gromadzenia środków z przeznaczeniem na pomoc osobom zagrożonym biedą lub wykluczeniem społecznym, jest rozprowadzanie „chlebków dobroci”.

- Jednak myli się ten, kto sądzi, iż celem wielkopostnego dzieła Caritas jest zebranie jak największej ilości darów czy pieniędzy…

Ks. A. Głos: - Chrześcijaństwo uczy otwartości i wrażliwości na drugiego człowieka. Pan Jezus powiedział: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”. Sądzę, że nie można być szczęśliwym nie tylko kosztem drugiego człowieka, ale też wtedy, gdy ze względu na nasze zaniedbanie tolerujemy wokół siebie głód, nędzę i niesprawiedliwość. Codzienna działalność osób zgromadzonych wokół idei Caritas jest właśnie odpowiedzią na wołanie Jezusa, by dostrzegać wokół siebie ludzi, zwłaszcza tych potrzebujących. Kto kocha Boga, siebie i bliźniego, nie jest w stanie przejść obojętnie wobec jakiejkolwiek krzywdy. Jak pokazuje działalność parafialnych zespołów Caritas, nie zawsze najważniejszą okazuje się pomoc materialna; często najistotniejsza jest po prostu obecność drugiego człowieka, rozmowa z nim. Naprawdę, wiele rzeczy zależy od nas samych, a jeśli potrafimy się zmobilizować, jeśli ktoś roznieci w nas iskierkę nadziei, potrafimy czynić rzeczy piękne. Temu właśnie służy działalność dobroczynna Caritas, obejmująca całego człowieka.

Ks. Wiesław Kosicki: - W Wielkim Poście większość z nas w swoich parafiach przeżywa rekolekcje, przystępuje do sakramentu pokuty i pojednania, pości, podejmuje umartwienia. Odpowiadając na encyklikę Benedykta XVI „Deus Caritas est”, trzeba mocno zaznaczyć, że w życiu Kościoła oprócz ewangelizacji, duszpasterstwa, przyjmowania sakramentów, szczególnie w tym czasie jest ważny wymiar charytatywny, tak w perspektywie wspólnotowej, jak i indywidualnej. Stąd różne inicjatywy, proponowane przez Caritas, mają uwrażliwiać wierzących, a zarazem dać im pewną szansę działania. Chcemy, by każda osoba, która chciałaby wypełnić jałmużnę wielkopostną, mogła uczynić to w konkretny sposób, nie tylko przekazując pieniądze czy inne dary, ale włączając się w działalność czy to na szczeblu parafialnym czy archidiecezjalnym, np. przez zbiórkę żywności, przekazanie darów potrzebującym, rozprowadzanie „chlebków dobroci”. Czas Wielkiego Postu wyzwala wiele dobra, a propozycje Caritas są szczególną drogą otwierania się na potrzeby bliźniego. Te dzieła pobudzają sumienia i dają każdemu szansę udzielenia odpowiedzi na wezwanie Chrystusa i naukę Kościoła.

- Czym zatem jest jałmużna?

Ks. A. Głos: - Warto pamiętać, że jałmużna nie ma tylko wymiaru doczesnego, ale jest ukierunkowana ku wieczności. Nie może więc być rzucaniem ochłapów, ale powinna stawać się pełnym miłości dawaniem siebie.

Ks. W. Kosicki: - Jałmużna nie jest sposobem kupowania spokoju sumienia. Samo wrzucenie banknotu do skarbonki nie jest jałmużną, bo najważniejsze jest nastawienie serca. Jałmużna wówczas ma sens, gdy wzbudza stałą gotowość niesienia pomocy, otwiera na drugiego człowieka. Jej prawdziwym owocem są pomocne ręce wyciągnięte do osób chorych, cierpiących i ubogich.